តំណក់ញើសដណ្ដើមគ្នាហូរមកផ្សើមរាងកាយខ្ញុំជោកជាំកណ្ដាលចំហាយម៉ាស៊ីនត្រជាក់ដែលកំពុងតែបញ្ចេញអនុភាពត្រជាក់ស្រេង។ ខ្ញុំសន្លឹងផ្ដោតទៅសាកសពឆវីវីន ពិធីការ នីដ៏មានប្រជាប្រិយភាពបំផុតរបស់ស្ថានីយវិទ្យុ ហើយដែលមុនប្រមាណជា១០នាទី ខ្ញុំទើបតែលឺសូរសំឡេងស្រទន់ពីរោះរបស់នាងបង្ហើរតាមរលកធាតុអាកាសនៅឡើយ។ សាកសពនៅស្រស់ញញឹម ត្រូវបានធ្វើឃាតដោយការរឹតកផ្ដាច់ដង្ហើម ហើយឧបករណ៍ដែលឃាតកប្រើប្រាស់សម្រាប់អំពើឃាតកម្មនេះ គឺជាខ្សែភ្លើងមួយខ្សែដែលវាបន្សល់ទុកក្បែរជើងកៅអី។ ឆវីវីនស្លាប់នៅលើកៅអីក្បែរមីក្រូហ្វូន បានន័យថា នាងត្រូវបានគេសម្លាប់ក្នុងពេលដែលនាងកំពុងបំពេញការងារ…។
ខ្ញុំឈរផ្អែកជញ្ជាំងដោយហេងហាងក្នុងចិត្ត… ខ្ញុំគិតហើយគិតទៀត គិតរហូតស្ទើរតែងងឹតមុខដួល ដោយគិតមិនយល់ថា ហេតុអ្វីរឿងនេះកើតឡើងនៅកន្លែងខ្ញុំ?ហេតុអ្វីបានជាគេសម្លាប់នាង? ហើយគេនោះជាអ្នកណា?
លោកនាយក!
សំឡេងហៅមួយឃ្លានេះ ថ្វីត្បិតតែលាន់ឮតិចៗមែន តែវាមានឥទ្ធិពលអាចធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្ញាក់ដូចគេកន្ត្រាក់ ព្រោះស្មារតីរបស់ខ្ញុំ កំពុងត្រូវបានរវើរវាយទៅតាមការស្លាប់យ៉ាងទាន់ហន់របស់ឆវីវីន ស្ទើរតែអស់រលីងពីរាងកាយទៅហើយ…។
ខ្ញុំងាកមករកម្ចាស់សំឡេងដែលនៅឈរកៀកនឹងខ្ញុំ ពីពេលណាមកក៏មិនដឹង ។ក្រសែភ្នែកភ្លឺមុត ដែលជះសម្លឹងមកខ្ញុំ ខ្ញុំរឹតតែបង្កើតអោយខ្ញុំនូវអារម្មណ៍មិនស្រួលទ្វេឡើង ។
ខ្ញុំតាំងស្មារតីតបទៅវិញ៖
បាទ?
នាយប៉ូលិសវ័យក្មេង តបមកកាន់ខ្ញុំដោយទឹកមុខស្មើធេង៖
ដោយសារតែជនរងគ្រោះត្រូវធ្វើឃាតក្នុងបន្ទប់ផ្សាយ ហើយនៅស្ថានីយវិទ្យុដែលលោកគ្រប់គ្រងដោយផ្ទាល់ ដូច្នេះសូមលោកជួយសម្រួលដល់ប៉ូលិសក្នុងការអង្កេតផង…!
ខ្ញុំពោលសួរបន្ថែមទាំងគ្មានអារម្មណ៍នឹងនបន្តិចសោះ ៖
ថាមកចុះ!ខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វីខ្លះ?
នាយប៉ូលិសរូបនេះតបមកវិញដោយអាការៈមាំទាំ ៖
ប៉ូលិសសូមឃាត់ខ្លួនមនុស្សទាំងអស់ដែលមានវត្តមាននៅទីនេះដើម្បីសួរចម្លើយ រួមទាំងលោកផង !មុនពេលមានការអនុញ្ញាត អត់មានអ្នកណាអាចចេញបានទេ !
ក្រោមពន្លឺម៉ាស៊ីនថតដែលក្រុមអ្នកសារព័ត៌មានកំពុងប្រជ្រៀតចុចពីមាត់ទ្វារបន្ទប់ទោះបីប៉ូលិសព្យាយាមរារាំងយ៉ាងណាក្ដីនោះ ខ្ញុំក៏ដឹងដែរថា ខ្ញុំគ្មានលទ្ធភាពអ្វីដើម្បីរារាំងកិច្ចការរបស់ប៉ូលិសបានឡើយ បានត្រឹមតែឈរទ្រឹងសម្លឹងសពឆវីវីន សហ ការិនីដ៏ល្អដែលកំពុងត្រូវបានក្រុមជំនាញលើកបញ្ជូនចាកចេញពីស្ទូឌីយោលេខ៧ ទីដែលនាងនឹងមិនត្រឡប់មកវិញជារៀងរហូត។
ខ្ញុំងាកទៅរកសហការីក្រោមបង្គាប់ផ្សេងទៀត ដែលកំពុងមានវត្តមាននៅទីនេះទាំងអស់គ្នា ខ្ញុំឃើញនាងម៉ាណាកំពុងឈ្ងោកមុខយំសស្រាក់ ក្បែរនោះម៉ានិតដេត ភ្នែកក្រហមស្ទើរស្រក់ឈាម ហើយនាយថូនីវិស្វករ ដែលទើបនឹងអញ្ជើញមកពីអាមេរិកបានប្រមាណមិនដល់៣ខែផងនោះ ក៏កំពុងមុខខ្មៅប៉ែឈរស្ងៀមលែងនិយាយស្ដីដែរ។ ងាកទៅម្ខាងទៀត នាងទុំក្មេងស្រីជំទង់កូនអ្នកជនបទម្នាក់ដែលខ្ញុំជួលឲ្យមកធ្វើការជាអ្នកលើកទឹក និងបោសសម្អាតនៅស្ថានីយវិទ្យុនេះ កំពុងសសៀរខ្លួនរកចាកចេញពីបន្ទប់ផ្សាយដោយដើរតិចៗសំដៅទៅរកមាត់ទ្វារទាំងមុខស្លាំង ប៉ុន្តែអធិការប៉ូលិសវ័យក្មេង ដែលអម្បាញ់មិញ នៅឈរក្បែរខ្ញុំនៅឡើយ ស្ទុះទៅរាំងពីមុខជាប់ ដោយពោលម៉ាត់ៗទៅកាន់នាង ៖
ប៉ូលិសមិនទាន់អនុញ្ញាតឲ្យអ្នកណាម្នាក់ចេញពីទីនេះទេនាង !
ក្មេងស្រីលើកទឹក មុខស្លាំងលើសដើម នាងងាកមកសម្លឹងមុខខ្ញុំ របៀបសុំជំនួយ ខ្ញុំក៏ពោលទៅកាន់ប៉ូលិសនោះ ៖
លោកប៉ូលិស ! ក្មេងស្រីនេះឆាប់ស្លុតណាស់ សូមអនុញ្ញាតឲ្យនាងទៅផ្ទះវិញសិនបានទេលោក ?
ប៉ូលិសរូបនេះ ងាកមកសម្លឹងខ្ញុំថ្មែ គេពោលមួយៗ តែវាចាមួយម៉ាត់ៗមុតដូចកាំបិត ៖
លោកនាយក អ្នករងគ្រោះត្រូវគេសម្លាប់នៅទីនេះ ឥលូវអ្នកណាជាឃាតក ក៏មិនទាន់រកឃើញ ហេតុនេះអ្នកដែលមានវត្តមាននៅទីនេះទាំងប៉ុន្មាន គឺសុទ្ធសឹងតែត្រូវជាប់សង្ស័យទាំងអស់ បើមិនទាន់ឆ្លងកាត់ការសួរចម្លើយទេ អ្នកណាក៏ចេញមិនបានដែរ។
ខ្ញុំធ្លាក់ថ្លើមក្ដុកដូចកំពុងដឹងថា ខ្លួនជិតត្រូវគេចាប់បោះទម្លាក់ក្នុងសមុទ្រដូច្នេះដែរ បានន័យថា ខ្ញុំនិងសហការីទាំងអស់ដែលមានវត្តមាននៅទីនេះ កំពុងជាប់សង្ស័យពីបទសម្លាប់មនុស្សហើយ? ដែលប្រការនេះ ខ្ញុំមិនធ្លាប់គិតដល់សោះថា ក្នុងចំណោមពួកយើងទាំង៥នាក់ មាននរណាម្នាក់ជាតកសម្លាប់ឆវីវីននោះ?
ខ្ញុំសម្លឹងទៅនាងទុំ ក្មេងអ្នកលើកទឹកឃើញនាងបើកភ្នែកគ្រលួងសម្លឹងទៅមានិតដេតភ្លៀកៗ រួចយំង៉ោង… ប្រហែលជាសភាពការណ៍ដ៏គួរឲ្យតក់ស្លុតបែបនេះ នាងមិនធ្លាប់ជួបប្រទះពីមុនមកទេ ដូច្នេះហើយបានជាមិនអាចទប់ស្មារតីបាន ទ្រហោយំឥតអៀនខ្មាសដូច្នេះ។
សំឡេងមួយផ្សេងទៀតលាន់មកលាន់ក្រអៅ ៖
បំបែកមនុស្សសួរចម្លើយ !
ខ្ញុំងាកភ្លែតទៅរកមាត់ទ្វារទាំងអរភើតក្នុងចិត្តព្រោះស្គាល់ថា ជាសំឡេងរបស់វិចិត្រប្អូនប្រុសជីដូនមួយខ្ញុំ។
ពិតណាស់ស្ថានីយវិទ្យុនេះស្ថិតនៅក្នុងមូលដ្ឋានដែលប្អូនប្រុសខ្ញុំគ្រប់គ្រង … ដូច្នេះតាមមើល ការអង្កេតករណីឃាតកម្មនេះ គឺក្រុមវិចិត្រប្អូនប្រុសខ្ញុំមកធ្វើ ឃើញថាខ្ញុំរាងធូរចិត្តជាងមុនបន្តិច។ វិចិត្រជាប៉ូលិសយូរឆ្នាំមកហើយ… ក៏អាស្រ័យដោយបញ្ញាវាងវៃ និងបទពិសោធន៍គ្រប់គ្រាន់ ក្នុងការងារនេះដែរ ដែលគេអាចទទួលឋានៈជានាយប៉ុស្តិ៍វ័យក្មេងជាមួយនឹងស្នាដៃក្រាស់ក្រែលរួចមកហើយ ។លើករណីឃាតកម្មនៅស្ទូឌីយោលេខ៧លើកនេះ បើប្អូនខ្ញុំគេចុះធ្វើផ្ទាល់ហើយ ខ្ញុំមានសង្ឃឹមច្រើនក្នុងការវែកមុខឃាតក។
ពួកយើងត្រូវប៉ូលិសបំបែកនាំទៅសួរចម្លើយនៅបន្ទប់ផ្សេងៗពីគ្នា សំណាងល្អដោយវិចិត្រប្អូនប្រុសខ្ញុំ គឺជាអ្នកសួរចម្លើយខ្ញុំដោយផ្ទាល់ ដូច្នេះអារម្មណ៍ខ្ញុំមិនអាក្រក់ដូចពេលមុននេះប៉ុន្មានទេ។
៥នាទីកន្លងដែលខ្ញុំលង់ក្នុងភាពខ្វល់ខ្វាយ សំឡេងគ្រហែមរបស់គេធ្វើអោយខ្ញុំងើបមុខឡើងវិញប្រឈមទៅនឹងការពិតដែលទាមទារអោយ ខ្ញុំត្រូវតែរួមចំណែកដោះស្រាយ។ខ្ញុំក្រឡេកទៅរកទឹកមុខស្មើធេងដែលវិចិត្រកំពុងឈ្ងោកសម្លឹងឯកសារមួយសំណុំក្នុងដៃ… ខ្ញុំមិនអាចទប់ចិត្តទ្រាំរក្សាការស្ងៀមស្ងាត់តទៅទៀតបានឡើយ… ខ្ញុំពោលសួរគេទាំងច្របូកច្របល់ចិត្ត ៖
រកឃើញដានអីខ្លះទេ?
ប្អូនប្រុសជីដូនមួយខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើមទាំងគូចូលគ្នា បង្ហាញភាពស្មុគស្មាញ ខ្ញុំឃើញគេបន្តពិនិត្យឯកសារដោយយកចិត្តទុកដាក់ និងស្ងៀមស្ងាត់ … ខុសប្លែកពីចិត្តខ្ញុំ ដែលកំពុងពុះកញ្ជ្រោលចង់ដឹងការពិតក្នុងរឿងនេះ..។
ទ្រនិចនាឡិកាចង្អុលម៉ោង១០និងង១៦នាទី ខ្ញុំផ្អែកខ្នងលើបង្អែកកៅអីទាំងធ្ងន់ពាប់ក្នុងអារម្មណ៍ ។ផ្លាកស្ទូឌីយោលេខ៧ដែលនៅឆ្ងាយពីនេះមិនដល់៣ជំហ៊ាន លេចឡើងក្នុងចិត្តខ្ញុំ ។ហេតុអ្វី?ហេតុ អីគេរើសយកទីនេះសម្រាប់សម្លាប់នាង ហេតុ អីហេតុការណ៍ដ៏អាក្រក់នេះកើតឡើងចំពោះទីតាំងអាជីវកម្មរបស់ខ្ញុំ ?
សំឡេងវិចិត្របន្លឺមកកាន់ខ្ញុំនូវឃ្លាដំបូងបង្អស់៖
បងវិសុទ្ធ ! កន្លងមកបងធ្លាប់ដឹងទេថា ឆវីវីនធ្លាប់មានទំនាក់ទំនងជាមួយនរណាខ្លះ?
ខ្ញុំលើកដៃច្បូតមុខទាំងតប់ប្រមល់ ខ្ញុំពិតជារកនឹកមិនឃើញនូវតម្រុយណាមួយ ដើម្បីឆ្លើយតបទៅប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំសោះ ខ្ញុំពោលប្រាប់គេវិញត្រង់ៗតែម្ដង ៖
វិចិត្រ ! មិនមែនបងចង់កាន់ជើងបុគ្គលិកទេ តែពីមុនមក អាវីនក្រៅពីមានសមត្ថភាពស័ក្ដិសមជាបុគ្គលិកគំរូ ឯងឃើញហើយ នាងស្អាត សំឡេងពីរោះគេចូលចិត្តទៀត បើនិយាយតាមពិតទៅ មានតែមនុស្សស្រលាញ់ប៉ុណ្ណោះ មិនដែលឃើញមានទំនាស់ជាមួយអ្នកណាទេ !
វិចិត្រញាក់ស្មាតបមកវិញភ្លាមដោយទឹកមុខស្មើ ៖
វិចិត្រ ! មិនមែនបងចង់កាន់ជើងបុគ្គលិកទេ តែពីមុនមក អាវីនក្រៅពីមានសមត្ថភាពស័ក្ដិសមជាបុគ្គលិកគំរូ ឯងឃើញហើយ នាងស្អាត សំឡេងពីរោះគេចូលចិត្តទៀត បើនិយាយតាមពិតទៅ មានតែមនុស្សស្រលាញ់ប៉ុណ្ណោះ មិនដែលឃើញមានទំនាស់ជាមួយអ្នកណាទេ !
វិចិត្រញាក់ស្មាតបមកវិញភ្លាមដោយទឹកមុខស្មើ ៖
ឬមួយគុណសម្បត្តិទាំងអស់នេះទេដឹង ដែលធ្វើឲ្យនាងមានគ្រោះថ្នាក់?
អធិការវ័យក្មេងប្អូនប្រុសខ្ញុំតបវិញដោយលើកសំណុំឯកសារក្នុងដៃបង្ហាញខ្ញុំផង ៖
ប៉ូលិសគេបានកត់ត្រាមកថា … ស្ថានភាពឆវីវីនគឺត្រូវឃាតករឹតកសម្លាប់លើកៅអីអង្គុយទល់មុខម៉ាស៊ីនចាក់ផ្សាយ។ បានន័យថា ពេលនោះនាងកំពុងត្រៀមលក្ខណៈ ឬស្ថិតក្នុងពេលបំពេញការងារ…
ខ្ញុំពោលកាត់ ៖
អធិការវ័យក្មេងប្អូនប្រុសខ្ញុំតបវិញដោយលើកសំណុំឯកសារក្នុងដៃបង្ហាញខ្ញុំផង ៖
ប៉ូលិសគេបានកត់ត្រាមកថា … ស្ថានភាពឆវីវីនគឺត្រូវឃាតករឹតកសម្លាប់លើកៅអីអង្គុយទល់មុខម៉ាស៊ីនចាក់ផ្សាយ។ បានន័យថា ពេលនោះនាងកំពុងត្រៀមលក្ខណៈ ឬស្ថិតក្នុងពេលបំពេញការងារ…
ខ្ញុំពោលកាត់ ៖
ត្រូវហើយ តាមធម្មតានៅម៉ោង៨ រហូតដល់ម៉ោង១០ព្រឹក គឺជាកម្មវិធីរបស់នាង ..
វិចិត្របន្លឺបន្តដោយសម្លឹងមុខខ្ញុំជាប់ ៖
ហេតុ អីនៅ លើទ្វារបន្ទប់ ផ្សាយនោះមានដាក់ស្លាកថា ស្ទូឌីយោលេខ៧?បងមានបន្ទប់ចំនួនប៉ុន្មានទៅ?
ខ្ញុំដកដង្ហើមឃូរមុនតបនឹងសំនួរគេបន្ត ៖
ស្ទូឌីយោមានតែពីរទេ មួយទុកថតនិងមួយទៀតផ្សាយផ្ទាល់ចេញ?
នៅពេលចិញ្ចើមនាយប៉ូលិសមិនទាន់រសាយចេញពីចម្ងល់ ខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវអធិប្បាយបញ្ចប់ចម្ងល់របស់គេ៖
វិចិត្របន្លឺបន្តដោយសម្លឹងមុខខ្ញុំជាប់ ៖
ហេតុ អីនៅ លើទ្វារបន្ទប់ ផ្សាយនោះមានដាក់ស្លាកថា ស្ទូឌីយោលេខ៧?បងមានបន្ទប់ចំនួនប៉ុន្មានទៅ?
ខ្ញុំដកដង្ហើមឃូរមុនតបនឹងសំនួរគេបន្ត ៖
ស្ទូឌីយោមានតែពីរទេ មួយទុកថតនិងមួយទៀតផ្សាយផ្ទាល់ចេញ?
នៅពេលចិញ្ចើមនាយប៉ូលិសមិនទាន់រសាយចេញពីចម្ងល់ ខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវអធិប្បាយបញ្ចប់ចម្ងល់របស់គេ៖
បង រើសយកលេខ៧មក ដាក់លើបន្ទប់ ផ្សាយដោយសារគ្រូ ខាងហុងស៊ុយប្រាប់ ថាលេខនេះតំណាងអោយភាពត្រជាក់ ភោគទ្រព្យនិងជោគជ័យ។
ហាក់បីដូចជាអៀនប្រៀនបន្តិច ដែរនៅពេលដែលលើកយកជំនឿរបៀបនេះមកបរិយាយប្រាប់ប៉ូលិសតែសំណាងល្អ វិចិត្រជាប្អូនខ្ញុំស្រាប់ ណាមួយមិន ឃើញគេមានប្រតិកម្មអីដែរ។ផ្ទុយទៅវិញគេនៅតែបន្តចូលសំនួរបន្ទាប់ដោយនឹងន៖
ហាក់បីដូចជាអៀនប្រៀនបន្តិច ដែរនៅពេលដែលលើកយកជំនឿរបៀបនេះមកបរិយាយប្រាប់ប៉ូលិសតែសំណាងល្អ វិចិត្រជាប្អូនខ្ញុំស្រាប់ ណាមួយមិន ឃើញគេមានប្រតិកម្មអីដែរ។ផ្ទុយទៅវិញគេនៅតែបន្តចូលសំនួរបន្ទាប់ដោយនឹងន៖
ហើយនៅលើទ្វារបន្ទប់ផ្សាយ យើងបានឃើញប្រអប់សោកូដម្យ៉ាងដែលបើក ឬបិទទ្វារដោយលេខសម្ងាត់ អញ្ចឹងប៉ូលិសសង្ស័យជាជំហានដំបូងថា ឃាតកគឺជាមនុស្សស្ថិតនៅក្នុងចំណោមបុគ្គលិកទាំងអស់របស់បងដែលធ្វើការក្នុងស្ថានីយវិទ្យុនេះខ្ញុំ សំដៅអ្នកដែលមានលេខសំងាត់សម្រាប់ចូលស្ទូឌីយោលេខ៧។
ខ្ញុំធ្លាក់ថ្លើមក្ដុក… ម៉េចក៏ខ្ញុំភ្លេចគិតដល់ចំណុចនេះ?ពិតមែនហើយ សោពិសេសប្រើលេខសម្ងាត់សម្រាប់ការពារបន្ទប់ផ្សាយនេះគឺវិស្វករថូនី នាំយកមកពីសហរដ្ឋអាមេរិក ជាអំណោយថ្ងៃសម្ពោធស្ថានីយដំបូង។ បន្ទាប់មកគេបានបង្រៀននូវរបៀបបើក និងបិទទ្វារដែលក្រៅពីបុគ្គលិកវិទ្យុ គ្មាននរណាអាចមានលទ្ធភាពបើកទ្វារបន្ទប់ផ្សាយចូល ឬចេញនោះឡើយ។ ឯឆវីវីនក៏មិនខុសពីបុគ្គលិកផ្សេងទៀតដែរ ពួកគេតែងតែបិទទ្វារបន្ទប់ផ្សាយដើម្បីការពារកុំឲ្យមានការរំខានណាមួយនៅរាល់ពេលពួកគេកំពុងផ្សាយផ្ទាល់លើរលកអាកាស។ ឬមួយឃ្លាថា ឃាតកដែលអាចបើកទ្វារចូលទៅសម្លាប់ឆវីវីន គឺជាមនុស្សក្នុងចំណោមបុគ្គលិករបស់ខ្ញុំដែលកំពុងមានវត្តមាននៅទីនោះមែន?
សំឡេងវិចិត្របន្លឺមកកាន់ខ្ញុំសាជាថ្មី ៖
ខ្ញុំធ្លាក់ថ្លើមក្ដុក… ម៉េចក៏ខ្ញុំភ្លេចគិតដល់ចំណុចនេះ?ពិតមែនហើយ សោពិសេសប្រើលេខសម្ងាត់សម្រាប់ការពារបន្ទប់ផ្សាយនេះគឺវិស្វករថូនី នាំយកមកពីសហរដ្ឋអាមេរិក ជាអំណោយថ្ងៃសម្ពោធស្ថានីយដំបូង។ បន្ទាប់មកគេបានបង្រៀននូវរបៀបបើក និងបិទទ្វារដែលក្រៅពីបុគ្គលិកវិទ្យុ គ្មាននរណាអាចមានលទ្ធភាពបើកទ្វារបន្ទប់ផ្សាយចូល ឬចេញនោះឡើយ។ ឯឆវីវីនក៏មិនខុសពីបុគ្គលិកផ្សេងទៀតដែរ ពួកគេតែងតែបិទទ្វារបន្ទប់ផ្សាយដើម្បីការពារកុំឲ្យមានការរំខានណាមួយនៅរាល់ពេលពួកគេកំពុងផ្សាយផ្ទាល់លើរលកអាកាស។ ឬមួយឃ្លាថា ឃាតកដែលអាចបើកទ្វារចូលទៅសម្លាប់ឆវីវីន គឺជាមនុស្សក្នុងចំណោមបុគ្គលិករបស់ខ្ញុំដែលកំពុងមានវត្តមាននៅទីនោះមែន?
សំឡេងវិចិត្របន្លឺមកកាន់ខ្ញុំសាជាថ្មី ៖
នៅមានចំណុចមួយទៀត ដែលយើងត្រូវពិចារណា!បងសាកល្បងវិភាគទៅមើល … ស្ថានភាព បន្ទប់ផ្សាយរបស់វិទ្យុបងមានលក្ខណៈបិទជិតឈឹងសូម្បីបង្អួចមួយក៏គ្មាន ដូច្នេះចង់ចូលមកខាងក្នុង គឺត្រូវឆ្លងកាត់ទ្វារជាចាំបាច់… ឯទីតាំងរបស់ម៉ាស៊ីនចាកផ្សាយ គឺបែរមុខមកចំទ្វារ… ដូច្នេះពេលដែលឃាតក បើកសោចូលទៅ… ចង់មិនចង់ឆវីវីន ត្រូវតែមើលឃើញឃាតក ចុះហេតុអ្វីនាងមិនរត់គេច? ម៉េចក៏នាងនៅអង្គុយស្ងៀមលើកៅអីបណ្ដោយឲ្យឃាតកចូលមកក្នុងបន្ទប់ផ្សាយ ហើយដើរមករឹតកពីក្រោយបាន?
ភាពសង្ស័យលេចធ្លោព្រម ៗគ្នាក្នុងអារម្មណ៍ខ្ញុំ… ខ្ញុំភ្លាត់មាត់កាត់សម្ដីវិចិត្ត៖
ភាពសង្ស័យលេចធ្លោព្រម ៗគ្នាក្នុងអារម្មណ៍ខ្ញុំ… ខ្ញុំភ្លាត់មាត់កាត់សម្ដីវិចិត្ត៖
បានន័យថា ?
វិចិត្រងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ គេពោលបន្ត
ឃាតក និងជនរងគ្រោះគឺជាមនុស្សដែលស្គាល់គ្នា អាចថាជិតស្និទ្ធ រឺឃើញគ្នារាល់ថ្ងៃចេញចូលស្ទូឌីយោនេះរឿយៗ ជាហេតុអោយឆវីវីនមិនចាប់អារម្មណ៍ថា… ឃាតកចូលមកលើកនេះ… គឺមកធ្វើឃាតនាង!
កាន់តែស្ដាប់ កាន់តែវិលវល់ក្នុងចិត្ត ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថា ការសន្និដ្ឋានរបស់វិចិត្រសមហេតុផលល្មមអាចទទួលយកបាន… តែខ្ញុំនៅតែរកនឹកមិនឃើញសោះថា អ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមបុគ្គលិកក្រោមបង្គាប់ខ្ញុំទាំងអស់ដែលជាឃាតកសម្លាប់ឆវីវីន ។
ពួកយើងទាំង៥មកកាន់ក្រុងព្រះស៊ីហនុទើបតែប្រមាណពីរខែមែន តែយើងមិនទើបតែស្គាល់គ្នាទេ។មុនពេលដែលខ្ញុំមានប្រាក់វិនិយោគលើស្ថានីយមួយនេះ ពួក ខ្ញុំបានស្គាល់គ្នា ជាមុនតាំងពីនៅភ្នំពេញម្ល៉េះ ហើយម៉ាណា ម៉ានិតដេត និងឆវិវីនបានរួមការងារជាមួយគ្នាមិនតិចជាង៥ឆ្នាំហើយដែលកាលពីនៅភ្នំពេញ។
វិចិត្រងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ គេពោលបន្ត
ឃាតក និងជនរងគ្រោះគឺជាមនុស្សដែលស្គាល់គ្នា អាចថាជិតស្និទ្ធ រឺឃើញគ្នារាល់ថ្ងៃចេញចូលស្ទូឌីយោនេះរឿយៗ ជាហេតុអោយឆវីវីនមិនចាប់អារម្មណ៍ថា… ឃាតកចូលមកលើកនេះ… គឺមកធ្វើឃាតនាង!
កាន់តែស្ដាប់ កាន់តែវិលវល់ក្នុងចិត្ត ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថា ការសន្និដ្ឋានរបស់វិចិត្រសមហេតុផលល្មមអាចទទួលយកបាន… តែខ្ញុំនៅតែរកនឹកមិនឃើញសោះថា អ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមបុគ្គលិកក្រោមបង្គាប់ខ្ញុំទាំងអស់ដែលជាឃាតកសម្លាប់ឆវីវីន ។
ពួកយើងទាំង៥មកកាន់ក្រុងព្រះស៊ីហនុទើបតែប្រមាណពីរខែមែន តែយើងមិនទើបតែស្គាល់គ្នាទេ។មុនពេលដែលខ្ញុំមានប្រាក់វិនិយោគលើស្ថានីយមួយនេះ ពួក ខ្ញុំបានស្គាល់គ្នា ជាមុនតាំងពីនៅភ្នំពេញម្ល៉េះ ហើយម៉ាណា ម៉ានិតដេត និងឆវិវីនបានរួមការងារជាមួយគ្នាមិនតិចជាង៥ឆ្នាំហើយដែលកាលពីនៅភ្នំពេញ។
ខ្ញុំពោលបន្តទៅកាន់វិចិត្រដូចគ្មានអារម្មណ៍គ្រប់គ្រាន់ក្នុងខ្លួន ៖
បើឃាតកស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកធ្វើការនៅទីនេះមែន…ហេតុអ្វីបានជាគេសម្លាប់នាង? នាងជាមនុស្សចិត្តល្អហ្មត់ចត់ និងការងារផង ហើយជួយយកអាសាអ្នកដទៃណាស់ ម៉េចក៏គេសម្លាប់នាង? យើងជាស្ថានីយ ថ្មី តែនាងមានប្រជាប្រិយភាពតាំងពីនៅភ្នំពេញមក គេមិនមែនទើបតែដឹងហើយមកច្រណែននាងទេ! អ្នកណាក៏ចូលចិត្តស្ដាប់នាងដែរ ហេតុអ្វីនាងត្រូវស្លាប់ដូច្នេះ?
វិចិត្រប្រហែលជាទើសចិត្តចំពោះភាពរវើរវាយរបស់ខ្ញុំនេះហើយបានជាខ្ញុំឮគេបន្លឺតប ៖
បើឃាតកស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកធ្វើការនៅទីនេះមែន…ហេតុអ្វីបានជាគេសម្លាប់នាង? នាងជាមនុស្សចិត្តល្អហ្មត់ចត់ និងការងារផង ហើយជួយយកអាសាអ្នកដទៃណាស់ ម៉េចក៏គេសម្លាប់នាង? យើងជាស្ថានីយ ថ្មី តែនាងមានប្រជាប្រិយភាពតាំងពីនៅភ្នំពេញមក គេមិនមែនទើបតែដឹងហើយមកច្រណែននាងទេ! អ្នកណាក៏ចូលចិត្តស្ដាប់នាងដែរ ហេតុអ្វីនាងត្រូវស្លាប់ដូច្នេះ?
វិចិត្រប្រហែលជាទើសចិត្តចំពោះភាពរវើរវាយរបស់ខ្ញុំនេះហើយបានជាខ្ញុំឮគេបន្លឺតប ៖
ក្រែងបងថានាងជាស្រីស្អាត មានប្រជាប្រិយភាព មានសមត្ថភាព មានគេចូលចិត្តច្រើនអ្ហេស?មនុស្សមានគុណសម្បត្តិច្រើនយ៉ាងពេកមិនប្រាកដថា…អ្នកដទៃទៀតសុទ្ធតែគេពេញចិត្តនោះទេណា៎បង !
ខ្ញុំងាកភ្លែតទៅរកវិចិត្រ បន្ទាប់ពីបានឮប្រយោគស្ទើរលេង ស្ទើរមែនរបស់គេ ខ្ញុំសួរជាបន្ទាន់ ៖
ខ្ញុំងាកភ្លែតទៅរកវិចិត្រ បន្ទាប់ពីបានឮប្រយោគស្ទើរលេង ស្ទើរមែនរបស់គេ ខ្ញុំសួរជាបន្ទាន់ ៖
ឯងគិតថា មានគេច្រណែននាង… ទើប…?
បើឃាតកជាមនុស្សស្រី… គេសម្លាប់នាងព្រោះច្រណែន… តែបើឃាតកជាប្រុស គេសម្លាប់ព្រោះប្រច័ណ្ឌ ហើយតាមសុំស្នេហ៍មិនសម្រេចក៏ថាបាន តែអ្វីៗទាំងនេះ គ្រាន់តែជាការសន្និដ្ឋានទុកតែប៉ុណ្ណោះ រឿងពិតរវាងអ្នករងគ្រោះ និងឃាតកយ៉ាងណាទេ តាមមើលមានតែអ្នកទាំងពីរនោះទេ ដែលអាចដឹងបាន ! …ឥលូវនេះ … សូមបងជួយពួកខ្ញុំ ក្នុងការអង្កេតនេះផង តាមគំនិតបងដែលបងជាអ្នកគ្រប់គ្រងបុគ្គលិកទាំងអស់នៅទីនេះ… បងមានសង្ស័យចំពោះអ្នកណាម្នាក់ទេ?
ខ្ញុំធ្មេចភ្នែកសញ្ជឹងគិតទាំងក្បាលណែនធ្ងន់ដោយការស្មុគស្មាញ…។ខ្ញុំចង់ឆ្លើយណាស់ តែការពិតនៅតែជាការពិត ខ្ញុំគិតមិនឃើញមែន។ ខ្ញុំតបទៅកាន់វិចិត្រមួយៗ ៖
បើឃាតកជាមនុស្សស្រី… គេសម្លាប់នាងព្រោះច្រណែន… តែបើឃាតកជាប្រុស គេសម្លាប់ព្រោះប្រច័ណ្ឌ ហើយតាមសុំស្នេហ៍មិនសម្រេចក៏ថាបាន តែអ្វីៗទាំងនេះ គ្រាន់តែជាការសន្និដ្ឋានទុកតែប៉ុណ្ណោះ រឿងពិតរវាងអ្នករងគ្រោះ និងឃាតកយ៉ាងណាទេ តាមមើលមានតែអ្នកទាំងពីរនោះទេ ដែលអាចដឹងបាន ! …ឥលូវនេះ … សូមបងជួយពួកខ្ញុំ ក្នុងការអង្កេតនេះផង តាមគំនិតបងដែលបងជាអ្នកគ្រប់គ្រងបុគ្គលិកទាំងអស់នៅទីនេះ… បងមានសង្ស័យចំពោះអ្នកណាម្នាក់ទេ?
ខ្ញុំធ្មេចភ្នែកសញ្ជឹងគិតទាំងក្បាលណែនធ្ងន់ដោយការស្មុគស្មាញ…។ខ្ញុំចង់ឆ្លើយណាស់ តែការពិតនៅតែជាការពិត ខ្ញុំគិតមិនឃើញមែន។ ខ្ញុំតបទៅកាន់វិចិត្រមួយៗ ៖
ឯងដឹងស្រាប់ហើយ បុគ្គលិកបងគ្នាមិនច្រើនទេ យើងទើបតែមកដល់ សម្ពោធបានមិនដល់២ខែស្រួលបួល។កាលពីមុន នៅភ្នំពេញ យើងមានគ្នា៥នាក់ជាពិធីករ៥នាក់ ឆវីវីន ម៉ាណា ផានី ម៉ានិតដេត និងឧត្តម… តែផានី និងឧត្តមកាលណោះយើងជួលស្ថានីយគេធ្វើការ។ពេលបងមានស្ថានីយខ្លួនឯងនៅទីនេះ ផានីនិងឧត្តមបដិសេធមិនមកកំពង់សោមទេ អញ្ចឹងយើងមានតែបួននាក់ទេចេញពី ភ្នំពេញមក។ធ្វើការអត់មានចាត់ទុកគ្នាជាមេជាថៅកែអីទេ រាប់អានស្និទ្ធស្នាលគ្នាដូចបងប្អូនធម្មតា បើចង់ឲ្យបងសង្ស័យថានាងម៉ាណា ឬម៉ានិតដេត ជាឃាតកនោះ បងគ្មានយោបល់ទេ ព្រោះវាមិនទំនងសោះមនុស្សហូបបាយជុំគ្នារាល់ថ្ងៃ!បើ ពួកគេមានរឿងអីហ្នឹងគ្នាគួរតែមានយូរណាស់ហើយ មិនចាំបាច់ចាំមកដល់វិទ្យុ ថ្មីទេ។
វិចិត្រ សម្លឹងមកខ្ញុំយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ហាក់បីដូចកំពុងប្រឹងផ្ទៀងស្ដាប់មិនឲ្យបាត់ពាក្យខ្ញុំមួយម៉ាត់ណាអីចឹង។ ភ្លាមនោះគេចាក់សំណួរមកវិញ៖
ចុះក្រៅពីម៉ាណា និងម៉ានិតដេត…មានអ្នកណាមានលេខសម្ងាត់បើកទ្វារបន្ទប់ផ្សាយទៀតដែរទេ?
ខ្ញុំឆ្លើយតបភ្លាម ៖
វិចិត្រ សម្លឹងមកខ្ញុំយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ហាក់បីដូចកំពុងប្រឹងផ្ទៀងស្ដាប់មិនឲ្យបាត់ពាក្យខ្ញុំមួយម៉ាត់ណាអីចឹង។ ភ្លាមនោះគេចាក់សំណួរមកវិញ៖
ចុះក្រៅពីម៉ាណា និងម៉ានិតដេត…មានអ្នកណាមានលេខសម្ងាត់បើកទ្វារបន្ទប់ផ្សាយទៀតដែរទេ?
ខ្ញុំឆ្លើយតបភ្លាម ៖
គឺបងខ្លួនឯងនិងចុងក្រោយគឺវិស្វករថូនី ម្ចាស់សោតែម្ដង! សោនោះគឺគេយកពីអាមេរិកមកជាអំណោយដល់វិទ្យុយើងក្នុងថ្ងៃសម្ពោធ !
ថូនី ជាអ្នកណា?(គេសួរវិញភ្លាម)
ថូនី ជាអ្នកណា?(គេសួរវិញភ្លាម)
ខ្ញុំតបពន្យល់តាមការចោទសួររបស់គេ ៖
វិស្វករថូនី គឺជាមិត្តល្អរបស់ម៉ានិតដេត។គេរស់នៅអាមេរិក ជាកូនខ្មែរយើង តែដឹងក្ដីនៅទីនោះ ថូនីគេមកទីនេះគឺជួយបង្រៀនបច្ចេកវិជ្ជាថ្មីៗ ក្នុងការប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីនផ្សាយ និងបច្ចេកទេសកាត់តផ្សេងៗដល់បុគ្គលិកវិទ្យុ…គេជាអ្នកបច្ចេកទេសជើងខ្លាំងម្នាក់ ! …
គេមកដល់កម្ពុជាតាំងពីពេលណា?
វិស្វករថូនី គឺជាមិត្តល្អរបស់ម៉ានិតដេត។គេរស់នៅអាមេរិក ជាកូនខ្មែរយើង តែដឹងក្ដីនៅទីនោះ ថូនីគេមកទីនេះគឺជួយបង្រៀនបច្ចេកវិជ្ជាថ្មីៗ ក្នុងការប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីនផ្សាយ និងបច្ចេកទេសកាត់តផ្សេងៗដល់បុគ្គលិកវិទ្យុ…គេជាអ្នកបច្ចេកទេសជើងខ្លាំងម្នាក់ ! …
គេមកដល់កម្ពុជាតាំងពីពេលណា?
តាំងពីយើងចាប់ ដំណើរការសង់អង់តែនដំបូង!គេជួយយើងមួយចប់។(ខ្ញុំឆ្លើយដោយគ្មានសង្ស័យ)
អីចឹង តាំងពីព្រឹកព្រលឹមរហូតដល់ពេលឃើញសាកសពឆវីវីននៅទីនេះមានវត្តមានបុគ្គលិកទាំង៤នាក់នោះទេ?
មាន! (ខ្ញុំតបវិញ) ព្រោះបងត្រូវធ្វើការប្រជុំសរុបការងារប្រចាំខែ មិនតែប៉ុណ្ណោះ នាងទុំក្មេងលើកទឹកក៏មកធ្វើការដែរ… បានន័យថា គ្នាយើងទាំង៦នាក់ មកជួបជុំគ្នាទាំងអស់… តែនាងទុំនៅរវល់ការងាររបស់នាងនៅខាងក្រោម ឯឆវីវីនក៏ចូលបន្ទប់ផ្សាយធ្វើកម្មវិធីស្នើសុំបទចម្រៀងតាមទូរស័ព្ទ … អីចឹងហើយអ្នកដែលចូលប្រជុំមានតែមានិត ម៉ាណា ថូនី និងបង… ។នាងទុំក្មេងលើកទឹកនោះ វាស្លូតណាស់ ហើយក៏មិនចេះបើកទ្វារបន្ទប់ផ្សាយដែរ ព្រោះមិនស្គាល់លេខសម្ងាត់ ឯម៉ាណា នាងជាមនុស្សស្រី នៅទីនេះមានតែនាង និងឆវីវីន ទេដែលធ្វើការវិទ្យុផង និងចាត់ចែងកិច្ចការរដ្ឋបាលជាមួយគ្នាផង ពួកគេរួមការងារជាមួយគ្នាយូរមកហើយ ហើយក៏ស្និទ្ធស្នាលគ្នាដែរ មិនដែលឃើញទាស់ពាក្យសម្ដីគ្នា ឬអាប់អន់ស្រពន់ចិត្តគ្នាអ្វីគួរឲ្យសង្ស័យទេ … ចំណែកម៉ានិតដេត ជាមនុស្សម៉ត់ចត់ យកចិត្តទុកដាក់នឹងការងារ… ថូនីនោះទៀតជាកូនខ្មែរមែន តែរស់នៅបរទេសតាំងពីតូច ចរិតរបស់គេទូលាយរបៀបអឺរ៉ុប គ្មានក្នុងក្រៅអីទេ… ពួកគេទាំង៤ ស្រលាញ់រាប់អានគ្នា ធ្វើការរួមគ្នា ពេលខ្លះប្រឹងប្រែងហួសយប់ព្រលប់ កម្សត់កម្រនឹងគ្នា ព្រោះការងារច្រើន ហើយបុគ្គលិកតិច … មិនឃើញថា មានចន្លោះណាគួរឲ្យយកមកគិតឃើញថា ពួកគេត្រូវសម្លាប់គ្នាសោះ… បងពិតជាទាល់តម្រិះមែន!
អីចឹង តាំងពីព្រឹកព្រលឹមរហូតដល់ពេលឃើញសាកសពឆវីវីននៅទីនេះមានវត្តមានបុគ្គលិកទាំង៤នាក់នោះទេ?
មាន! (ខ្ញុំតបវិញ) ព្រោះបងត្រូវធ្វើការប្រជុំសរុបការងារប្រចាំខែ មិនតែប៉ុណ្ណោះ នាងទុំក្មេងលើកទឹកក៏មកធ្វើការដែរ… បានន័យថា គ្នាយើងទាំង៦នាក់ មកជួបជុំគ្នាទាំងអស់… តែនាងទុំនៅរវល់ការងាររបស់នាងនៅខាងក្រោម ឯឆវីវីនក៏ចូលបន្ទប់ផ្សាយធ្វើកម្មវិធីស្នើសុំបទចម្រៀងតាមទូរស័ព្ទ … អីចឹងហើយអ្នកដែលចូលប្រជុំមានតែមានិត ម៉ាណា ថូនី និងបង… ។នាងទុំក្មេងលើកទឹកនោះ វាស្លូតណាស់ ហើយក៏មិនចេះបើកទ្វារបន្ទប់ផ្សាយដែរ ព្រោះមិនស្គាល់លេខសម្ងាត់ ឯម៉ាណា នាងជាមនុស្សស្រី នៅទីនេះមានតែនាង និងឆវីវីន ទេដែលធ្វើការវិទ្យុផង និងចាត់ចែងកិច្ចការរដ្ឋបាលជាមួយគ្នាផង ពួកគេរួមការងារជាមួយគ្នាយូរមកហើយ ហើយក៏ស្និទ្ធស្នាលគ្នាដែរ មិនដែលឃើញទាស់ពាក្យសម្ដីគ្នា ឬអាប់អន់ស្រពន់ចិត្តគ្នាអ្វីគួរឲ្យសង្ស័យទេ … ចំណែកម៉ានិតដេត ជាមនុស្សម៉ត់ចត់ យកចិត្តទុកដាក់នឹងការងារ… ថូនីនោះទៀតជាកូនខ្មែរមែន តែរស់នៅបរទេសតាំងពីតូច ចរិតរបស់គេទូលាយរបៀបអឺរ៉ុប គ្មានក្នុងក្រៅអីទេ… ពួកគេទាំង៤ ស្រលាញ់រាប់អានគ្នា ធ្វើការរួមគ្នា ពេលខ្លះប្រឹងប្រែងហួសយប់ព្រលប់ កម្សត់កម្រនឹងគ្នា ព្រោះការងារច្រើន ហើយបុគ្គលិកតិច … មិនឃើញថា មានចន្លោះណាគួរឲ្យយកមកគិតឃើញថា ពួកគេត្រូវសម្លាប់គ្នាសោះ… បងពិតជាទាល់តម្រិះមែន!
វិចិត្រញាក់ស្មានិយាយទាំងសើចស្រស់ស្រាយ ៖
បើមិនមែនពួកគេ អីចឹងមានតែបងនេះហើយដែលសម្លាប់នាង!
ខ្ញុំដឹងថាប្អូនខ្ញុំកំពុងកំប្លែងលេង ប៉ុន្តែខ្ញុំគ្មានចិត្តណានឹងសើចសប្បាយជាមួយគេទៀតនោះទេ ខ្ញុំផ្អែកខ្នងសាជាថ្មីទៅលើបង្អែកកៅអី ពោលទៅកាន់គេបន្ត ៖
បើមិនមែនពួកគេ អីចឹងមានតែបងនេះហើយដែលសម្លាប់នាង!
ខ្ញុំដឹងថាប្អូនខ្ញុំកំពុងកំប្លែងលេង ប៉ុន្តែខ្ញុំគ្មានចិត្តណានឹងសើចសប្បាយជាមួយគេទៀតនោះទេ ខ្ញុំផ្អែកខ្នងសាជាថ្មីទៅលើបង្អែកកៅអី ពោលទៅកាន់គេបន្ត ៖
ចាប់តាំងពីម៉ោង៨កន្លះម្ល៉េះ បងនិងបុគ្គលិកទាំង៣នាក់នោះ ចូលប្រជុំក្នុងបន្ទប់នេះ ឯកសារនៅរាត់រាយនៅឡើយ ឯងមើលចុះ… (ខ្ញុំចង្អុលទៅឯកសារទាំងប៉ុន្មានដែលបន្សល់ទុកលើតុប្រជុំពីមុននេះនៅឡើយ…) ខ្ញុំពោលបន្ត៖
រហូតដល់ម៉ោង៩កន្លះ បងនៅឮសំឡេងឆវីវីនតាមវិទ្យុនៅឡើយ… ព្រោះរហូតមក បងបើកវិទ្យុចោលរហូត…
ខ្ញុំឃើញប្អូនប្រុសខ្ញុំគេងាកសម្លឹងទៅវិទ្យុដែលបញ្ឈរចោលលើតុសាឡុងឯជ្រុងម្ខាង… គេពោលសួរមកខ្ញុំវិញភ្លាម៖
អីចឹងនៅពេលណាទើបលែងឮសំឡេងនាង? …
គឺនៅពេលភ្លើងដាច់នោះហើយ!
យ៉ាងរហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរ ខ្ញុំឃើញវិចិត្របើកភ្នែកសម្លឹងមកខ្ញុំយ៉ាងមុត ហាក់បីដូចជាកំពុងសម្លឹងទៅរកហេតុការណ៍ក្នុងពេលនោះអីចឹង ៖
ខ្ញុំឃើញប្អូនប្រុសខ្ញុំគេងាកសម្លឹងទៅវិទ្យុដែលបញ្ឈរចោលលើតុសាឡុងឯជ្រុងម្ខាង… គេពោលសួរមកខ្ញុំវិញភ្លាម៖
អីចឹងនៅពេលណាទើបលែងឮសំឡេងនាង? …
គឺនៅពេលភ្លើងដាច់នោះហើយ!
យ៉ាងរហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរ ខ្ញុំឃើញវិចិត្របើកភ្នែកសម្លឹងមកខ្ញុំយ៉ាងមុត ហាក់បីដូចជាកំពុងសម្លឹងទៅរកហេតុការណ៍ក្នុងពេលនោះអីចឹង ៖
ភ្លើង ដាច់?
ខ្ញុំងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ ហើយបន្តបញ្ចប់ការសង្ស័យរបស់គេ ៖
យើងប្រជុំដល់ម៉ោង ៩កន្លះ ស្រាប់តែដាច់ភ្លើង… យើងលែងបានឮសំឡេងឆវីវីនពីពេលនោះមក … រយៈពេលប្រហែលមួយនាទីប៉ុណ្ណោះ… ក្រោយពេលបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនភ្លើង… យើងនៅតែមិនឮឆវីវីនផ្សាយកម្មវិធីទៀតសោះ ពេលនោះហើយដែលយើងរត់ទៅរកបន្ទប់ផ្សាយហើយដឹងថា នាងត្រូវគេសម្លាប់។
អ្នកណាឃើញសាកសពមុនគេ?(វិចិត្រសួរដោយបើកភ្នែកមូលក្លំ)
គឺបង និងថូនី… នៅពេលដែលវិទ្យុយើងស្ងាត់មិនឮសំឡេងនោះឯងដែលយើងទាំងពីរក្រោកទៅកាន់បន្ទប់ផ្សាយព្រមៗគ្នា ឯងឃើញហើយ បន្ទប់ផ្សាយ និងOfficeបងនេះ នៅឆ្ងាយពីគ្នាមិនបាន៣ម៉ែត្រផង… ។
បងឃើញអីមុនគេ?ទ្វារស្ទូឌីយោលេខ៧បិទរឺបើក?
អារម្មណ៍ខ្ញុំ វិលខ្ញាល់ទៅ រកព្រឹត្តិការណ៍ជាងមួយម៉ោងមុននេះ។ខ្ញុំ ឆ្លើយដោយមិនបាច់គិត៖
ខ្ញុំងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ ហើយបន្តបញ្ចប់ការសង្ស័យរបស់គេ ៖
យើងប្រជុំដល់ម៉ោង ៩កន្លះ ស្រាប់តែដាច់ភ្លើង… យើងលែងបានឮសំឡេងឆវីវីនពីពេលនោះមក … រយៈពេលប្រហែលមួយនាទីប៉ុណ្ណោះ… ក្រោយពេលបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនភ្លើង… យើងនៅតែមិនឮឆវីវីនផ្សាយកម្មវិធីទៀតសោះ ពេលនោះហើយដែលយើងរត់ទៅរកបន្ទប់ផ្សាយហើយដឹងថា នាងត្រូវគេសម្លាប់។
អ្នកណាឃើញសាកសពមុនគេ?(វិចិត្រសួរដោយបើកភ្នែកមូលក្លំ)
គឺបង និងថូនី… នៅពេលដែលវិទ្យុយើងស្ងាត់មិនឮសំឡេងនោះឯងដែលយើងទាំងពីរក្រោកទៅកាន់បន្ទប់ផ្សាយព្រមៗគ្នា ឯងឃើញហើយ បន្ទប់ផ្សាយ និងOfficeបងនេះ នៅឆ្ងាយពីគ្នាមិនបាន៣ម៉ែត្រផង… ។
បងឃើញអីមុនគេ?ទ្វារស្ទូឌីយោលេខ៧បិទរឺបើក?
អារម្មណ៍ខ្ញុំ វិលខ្ញាល់ទៅ រកព្រឹត្តិការណ៍ជាងមួយម៉ោងមុននេះ។ខ្ញុំ ឆ្លើយដោយមិនបាច់គិត៖
គ្រប់យ៉ាងធម្មតា!បងទៅដល់ភ្លាម ឆវីវីន ក្លាយជាសាកសពលែងកម្រើកទៅហើយ… ហ៊ឺ នេះជាហេតុការណ៍អកុសលដែលបងទើបតែប្រទះឃើញជាលើកដំបូងបង្អស់ក្នុងជីវិតរបស់បង! ..
តែវិចិត្រនៅតែសង្ខើញ៖
តែវិចិត្រនៅតែសង្ខើញ៖
ខ្ញុំចង់ដឹងថាទ្វារបិទរឺបើក?
គឺបិទធម្មតា យើងគិតថានាងប្រហែលបើកម៉ាស៊ីនមិន ចេញ រឹមួយErrorអ្វីមួយ បានជាបងនឹងថូ នីស្ទុះចូលទៅ!
នាយប៉ូលិសជីដូនមួយខ្ញុំសើចស្ងួត៖
គឺបិទធម្មតា យើងគិតថានាងប្រហែលបើកម៉ាស៊ីនមិន ចេញ រឹមួយErrorអ្វីមួយ បានជាបងនឹងថូ នីស្ទុះចូលទៅ!
នាយប៉ូលិសជីដូនមួយខ្ញុំសើចស្ងួត៖
គឺអ្នកទាំងពីរបានជួយសំអាតក្រយៅដៃឃាតកផងដែរ!
ខ្ញុំ គ្រវីក្បាលតិចៗជាសញ្ញាថាអត់តម្រិះគិតដល់រឿងហ្នឹងទេ។
ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ វិចិត្រជ្រួញចិញ្ចើមសារជាថ្មីដើម្បីផ្ចង់ក្នុង ការត្រិះរិះ… មួយខណៈក្រោយគេពោលកាន់ខ្ញុំ ៖
ខ្ញុំ គ្រវីក្បាលតិចៗជាសញ្ញាថាអត់តម្រិះគិតដល់រឿងហ្នឹងទេ។
ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ វិចិត្រជ្រួញចិញ្ចើមសារជាថ្មីដើម្បីផ្ចង់ក្នុង ការត្រិះរិះ… មួយខណៈក្រោយគេពោលកាន់ខ្ញុំ ៖
រយៈពេលមួយនាទីរវាងភ្លើងដាច់ វិទ្យុលែងដំណើរការផ្សាយរហូតដល់ម៉ាស៊ីនភ្លើងត្រូវបានបញ្ឆេះ ឃាតកចង់សម្លាប់មនុស្សរួចគេចខ្លួនចេញពីស្ទូឌីយោលេខ៧វិញ ឃើញថាគ្មានបញ្ហាចោទទេ ប្រសិនបើគេចេះនូវវិធីបើកទ្វារបន្ទប់យ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ ហេតុនេះ ឃាតកគឺស្ថិតនៅក្នុងចំណោមមនុស្សឧស្សាហ៍ចេញចូលបន្ទប់ផ្សាយដូចដែលខ្ញុំបានសន្និដ្ឋានពីដំបូង… ។បងគិតឡើងវិញទៅមើល មានអ្នកណាម្នាក់ចេញពីការិយាល័យប្រជុំដែរទេ ក្នុងចំណោមបុគ្គលិកបងទាំង៣នាក់ ម៉ានិតដេត និងម៉ាណា និងនាយថូនី?
ខ្ញុំឆ្លើយតបវិញតាមការជជីកសួររបស់អធិការប៉ូលិសប្អូនប្រុសខ្ញុំ
មាន! ពេលដាច់ភ្លើងភ្លាម… ម៉ានិតដេត ចេញពីបន្ទប់ដើម្បីចុះទៅក្រោមបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនភ្លើង ហើយម៉ាណានាងក្រោកចេញទៅក្រៅបន្ទប់ដែរ…នៅទីនោះមានតែបង ហើយនិងថូនីប៉ុណ្ណោះ។
វិចិត្រដំឡើងសំឡេង បន្ទាប់ពីការរៀបរាប់របស់ខ្ញុំ ៖
ត្រូវម៉ាច់! ម៉ានិតដេត និងម៉ាណា នេះគួរឲ្យសង្ស័យបំផុតហើយ… ម៉ានិតដេត អាចឆ្លៀតពេលចូលទៅក្នុងបន្ទប់ផ្សាយរឹតកសម្លាប់ឆវីវីន ហើយទើបចុះទៅបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនជាក្រោយក៏ថាបាន…ហើយមួយទៀត… នាងម៉ាណាសុខៗម៉េចក៏សុខចិត្តចេញពីបន្ទប់ប្រជុំភ្លាមគ្រាន់តែដាច់ភ្លើងប៉ុណ្ណឹង? ពីរនាក់នេះគួរឲ្យសង្ស័យជាងគេហើយ…
វិចិត្រ មិនទាន់បានបញ្ចប់ប្រយោគស្រួលបួលផង ភ្លើងត្រូវរលត់ភ្លឹបងងឹតស៊្លុបពេញការិយាល័យរបស់ខ្ញុំសាជាថ្មី… ខ្ញុំក្រោកពីកៅអីដោយមួហ្មង…
ស្អីគេហ្នឹង?… ភ្លើងម៉ាស៊ីនហើយក៏នៅតែរលត់ទៀតហ្ន៎ សង្ស័យអស់ប្រេងទេដឹង?
មិនទាន់ឈានចេញឆ្ងាយពីតុបានបីជំហានត្រឹមត្រូវផង ភ្លើងអំពូលបំភ្លឺពេញផ្ទៃបន្ទប់វិញស្រេចទៅហើយ ព្រមទាំងពេលនឹងសំរិបជើងអ្នកណាម្នាក់ឈានចូលមកដល់ក្នុងការិយាល័យរបស់ខ្ញុំ។
.. ខ្ញុំងើបមុខ សម្លឹងទៅមើលជនចំណូលថ្មីដែលទើបនឹងចូលមកដល់… ខ្ញុំស្គាល់ថា គេនោះគឺជានាយប៉ូលិសមួយរូបដែលខ្ញុំទើបតែបាននិយាយនៅនឹងកន្លែងឃាតកម្មមុននេះ… ខ្ញុំមិនទាន់ពោលទៅកាន់គេនោះថាយ៉ាងណាផង… នាយប៉ូលិសរូបនោះបន្លឺមកកាន់ពួកយើងមុនទៅហើយ ៖
មិនមែនម៉ាស៊ីនភ្លើងអស់ប្រេងទេ… តែខ្ញុំបិទភ្លើងអម្បាញ់មិញ ព្រោះចង់ពិសោធន៍អោយអ្នកទាំងពីរចូលរួមវិភាគអំពីបញ្ហាមួយ។
ខ្ញុំទើបនឹងដឹងថា ភ្លើងដែលរលត់ភ្លឹបមួយដង្ហើមអម្បាញ់មិញ គឺនាយប៉ូលិសរូបនេះបិទកុងតាក់ពីមាត់ទ្វារបន្ទប់ខាងក្រៅសោះ… ខ្ញុំក៏ងឿងឆ្ងល់ដែរថា គេចង់ពិសោធន៍ពីរឿងអ្វី… ខ្ញុំលើកដៃចង្អុលទៅសាឡុងដែលនៅចំពីមុខតុ…៖
អញ្ជើញអង្គុយ!
នាយប៉ូលិសវ័យក្មេងដាក់បង្គុយនៅលើសាឡុងតាមការអញ្ជើញរបស់ខ្ញុំ ភ្លាមនោះវិចិត្របន្លឺទៅកាន់គេ ៖
មាន! ពេលដាច់ភ្លើងភ្លាម… ម៉ានិតដេត ចេញពីបន្ទប់ដើម្បីចុះទៅក្រោមបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនភ្លើង ហើយម៉ាណានាងក្រោកចេញទៅក្រៅបន្ទប់ដែរ…នៅទីនោះមានតែបង ហើយនិងថូនីប៉ុណ្ណោះ។
វិចិត្រដំឡើងសំឡេង បន្ទាប់ពីការរៀបរាប់របស់ខ្ញុំ ៖
ត្រូវម៉ាច់! ម៉ានិតដេត និងម៉ាណា នេះគួរឲ្យសង្ស័យបំផុតហើយ… ម៉ានិតដេត អាចឆ្លៀតពេលចូលទៅក្នុងបន្ទប់ផ្សាយរឹតកសម្លាប់ឆវីវីន ហើយទើបចុះទៅបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនជាក្រោយក៏ថាបាន…ហើយមួយទៀត… នាងម៉ាណាសុខៗម៉េចក៏សុខចិត្តចេញពីបន្ទប់ប្រជុំភ្លាមគ្រាន់តែដាច់ភ្លើងប៉ុណ្ណឹង? ពីរនាក់នេះគួរឲ្យសង្ស័យជាងគេហើយ…
វិចិត្រ មិនទាន់បានបញ្ចប់ប្រយោគស្រួលបួលផង ភ្លើងត្រូវរលត់ភ្លឹបងងឹតស៊្លុបពេញការិយាល័យរបស់ខ្ញុំសាជាថ្មី… ខ្ញុំក្រោកពីកៅអីដោយមួហ្មង…
ស្អីគេហ្នឹង?… ភ្លើងម៉ាស៊ីនហើយក៏នៅតែរលត់ទៀតហ្ន៎ សង្ស័យអស់ប្រេងទេដឹង?
មិនទាន់ឈានចេញឆ្ងាយពីតុបានបីជំហានត្រឹមត្រូវផង ភ្លើងអំពូលបំភ្លឺពេញផ្ទៃបន្ទប់វិញស្រេចទៅហើយ ព្រមទាំងពេលនឹងសំរិបជើងអ្នកណាម្នាក់ឈានចូលមកដល់ក្នុងការិយាល័យរបស់ខ្ញុំ។
.. ខ្ញុំងើបមុខ សម្លឹងទៅមើលជនចំណូលថ្មីដែលទើបនឹងចូលមកដល់… ខ្ញុំស្គាល់ថា គេនោះគឺជានាយប៉ូលិសមួយរូបដែលខ្ញុំទើបតែបាននិយាយនៅនឹងកន្លែងឃាតកម្មមុននេះ… ខ្ញុំមិនទាន់ពោលទៅកាន់គេនោះថាយ៉ាងណាផង… នាយប៉ូលិសរូបនោះបន្លឺមកកាន់ពួកយើងមុនទៅហើយ ៖
មិនមែនម៉ាស៊ីនភ្លើងអស់ប្រេងទេ… តែខ្ញុំបិទភ្លើងអម្បាញ់មិញ ព្រោះចង់ពិសោធន៍អោយអ្នកទាំងពីរចូលរួមវិភាគអំពីបញ្ហាមួយ។
ខ្ញុំទើបនឹងដឹងថា ភ្លើងដែលរលត់ភ្លឹបមួយដង្ហើមអម្បាញ់មិញ គឺនាយប៉ូលិសរូបនេះបិទកុងតាក់ពីមាត់ទ្វារបន្ទប់ខាងក្រៅសោះ… ខ្ញុំក៏ងឿងឆ្ងល់ដែរថា គេចង់ពិសោធន៍ពីរឿងអ្វី… ខ្ញុំលើកដៃចង្អុលទៅសាឡុងដែលនៅចំពីមុខតុ…៖
អញ្ជើញអង្គុយ!
នាយប៉ូលិសវ័យក្មេងដាក់បង្គុយនៅលើសាឡុងតាមការអញ្ជើញរបស់ខ្ញុំ ភ្លាមនោះវិចិត្របន្លឺទៅកាន់គេ ៖
រកឃើញអ្វីខ្លះទេវិទូ? ពួកគេផ្ដល់ចម្លើយយ៉ាងម៉េចខ្លះ?
ខ្ញុំខំផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ ព្រោះខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ថាប៉ូលិសរកឃើញអ្វីខ្លះហើយ… ប៉ូលិសឈ្មោះវិទូ បន្លឺដោយភាពហ្មត់ចត់ ៖
លោកម៉ានិតដេត ដែលជាពិធី ករធ្លាប់រួមការងារជាមួយអ្នករងគ្រោះជាង៥ឆ្នាំបាននិយាយថា ព្រឹកនេះគាត់បានចូលប្រជុំតាំងពីម៉ោង៨កន្លះ ហើយបានឮសំឡេងនាងឆវីវីនតាមវិទ្យុដែលបើកចោលក្នុងបន្ទប់ប្រជុំរហូតដល់ម៉ោង៩កន្លះ ភ្លើងក៏ដាច់ វិទ្យុក៏លែងឮ ហើយខ្លួនគាត់បានចាកចេញពីបន្ទប់ប្រជុំ ចុះទៅជាន់ខាងក្រោម ដើម្បីបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនភ្លើង នៅពេលដែលគាត់ឡើងមកវិញ ក៏ឮសំឡេងឆោឡោរបស់លោកនាយកវិសុទ្ធ និងលោកថូនី ពីការស្លាប់របស់ឆវីវីនក្នុងបន្ទប់ផ្សាយតែម្ដង!
ខ្ញុំងក់ក្បាលផ្ងក់ៗទទួលថាពាក្យចម្លើយរបស់ម៉ានិតដេតមានភាពត្រឹមត្រូវពិតប្រាកដ ឥតមានបន្លំមួយចំណុចណាមែន… ភ្លាមនោះនាយប៉ូលិសវិទូ ពោលបន្ត៖
ចំណែកម៉ាណាបានឲ្យចម្លើយមកថា នាងក៏បានទៅចូលរួមប្រជុំរហូតដល់ម៉ោង៩កន្លះ នៅពេលភ្លើងដាច់ នាងក៏បានចាកចេញពីបន្ទប់ប្រជុំដំណាលគ្នាជាមួយម៉ានិតដេតដែរ តែនាងមិនបានចុះទៅកន្លែងម៉ាស៊ីនភ្លើងជាមួយលោកម៉ានិតដេតទេ
អីចឹងនាងចេញទៅណា?(វិចិត្រសួរកាត់យ៉ាងរហ័ស)
វិទូប៉ូលិសវ័យក្មេងឆ្លើយតបវិញភ្លាម ៖
ម៉ាណាអះអាងថា នាងចេញពីបន្ទប់ប្រជុំនៅពេលនោះដើម្បីទៅកាន់បន្ទប់កាត់ត ត្រួតពិនិត្យFile សំឡេងមួយចំនួនដែលខ្លួនបានទុកថតចម្លងចោលនៅទីនោះ… នាងនិយាយថា នាងនៅរង់ចាំក្នុងបន្ទប់កាត់តរហូតដល់ភ្លើងត្រូវបានបញ្ឆេះឆេះឡើងវិញ រួចនាងរៀបចំថតបន្តទៀតរួចទើបចេញមកកាន់បន្ទប់ប្រជុំវិញ។ នាងជាអ្នកដឹងក្រោយគេថាស្ទូឌីយោលេខ៧មានរឿង ធ្វើឃាត ។ចំណែកលោកថូនី វិស្វករមកពីអាមេរិកនោះគាត់បានអះអាងថា តាំងពីពេលចូលប្រជុំរហូតដល់ពេលឃើញសាកសព គឺគាត់ចេញពីបន្ទប់ប្រជុំតែម្ដងគត់ គឺនៅពេលដែលភ្លើងត្រូវបានបញ្ឆេះ ហើយឆវីវីន នៅតែមិនឮផ្សាយបន្ត គាត់ និងលោកនាយកវិសុទ្ធក៏ចេញពីបន្ទប់ប្រជុំទៅបន្ទប់ផ្សាយបើកទ្វារចូលទៅមើលនាង ពេលនោះគឺបានឃើញឆវីវីនស្លាប់លើកៅអីស្រេចទៅហើយ…
ខ្ញុំលើកដៃច្បូតមុខកម្ចាត់ភាពស្មុគស្មាញ រួចពោលទៅកាន់ប៉ូលិសទាំងពីរនាក់ដែលអង្គុយចំពោះមុខ ៖
អីចឹងមានតែលេខកូដស្ទូឌីយោលេខ៧ ក្រៅពីពួកបងបួននាក់នឹង នៅមានអ្នកផ្សេងដឹងទៀត?
ទោះនិយាយដូច្នេះមែន តែខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯងស្ងាត់ៗហើយថា លេខសម្ងាត់សម្រាប់បើកទ្វារបន្ទប់ផ្សាយក្រៅពីខ្ញុំ ម៉ានិតដេត ម៉ាណា ថូនី និងឆវីវីន ផ្ទាល់គឺគ្មានអ្នកណាដឹងទៀតទេ ដូច្នេះឃាតកគឺពិតជាអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកយើងនេះឯង។
ខ្ញុំ និងថូនី នៅក្នុងបន្ទប់ការិយាល័យប្រជុំរហូតដល់ពេលឃើញសាកសព ដូច្នេះមនុស្សដែលគួរឲ្យសង្ស័យជាងគេ គឺមានតែ ម៉ានិតដេត និងម៉ាណា ដែលចេញពីបន្ទប់ប្រជុំទៅក្រៅក្នុងអំឡុងពេលភ្លើងដាច់។
ខ្ញុំងាកទៅរកវិចិត្រទាំងស្មុគស្មាញពេញណែនក្នុងគំនិត… ខ្ញុំសួរគេ ៖
ឯងគិតឃើញយ៉ាងម៉េច?
វិចិត្រឆ្លើយតបវិញដោយអាការៈនឹងន ៖
បងគិតឃើញហើយទេតើ ថាអ្នកណាគួរឲ្យសង្ស័យបំផុតនោះ!
ខ្ញុំទ្រោបក្បាលនៅលើតុទាំងតប់ប្រមល់ បើមានលទ្ធភាពខ្ញុំសុំយ៉ាងណាឲ្យឃាតក គ្មានក្នុងចំណោមបុគ្គលិកក្រោមបង្គាប់ខ្ញុំទៅចុះ ព្រោះខ្ញុំបានបាត់បង់ឆវីវីនម្នាក់ហើយ ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យបាត់បង់អ្នកណាម្នាក់ទៀតទេ ខ្ញុំពោលសួរទាំងល្វើយ ៖
ឯងសង្ស័យ ម៉ានិតដេត និងម៉ាណា អ្ហេស?
វិចិត្របន្លឺទាំងញាក់ចិញ្ចើម
មនុស្សពីរនាក់ នេះត្រូវជាប់សង្ស័យធ្ងន់ដូចគ្នា ។តាមសង្កេតលើចម្លើយ និងស្ថានការណ៍រួម គឺនាយម៉ានិតដេត… អាចឆ្លៀតពេលភ្លើងដាច់ភ្លាមចេញពីបន្ទប់ប្រជុំ ហើយយកលេសថាចុះទៅក្រោមបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនភ្លើង… តែ… នរណាហ៊ានធានាថា គេនោះមិនចូលទៅបន្ទប់ផ្សាយសម្លាប់អ្នករងគ្រោះជាមុន រួចទើបចុះទៅបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនជាក្រោយ? … គេចាំឲ្យភ្លើងឆេះបានបន្តិច ក៏ឡើងមកកាន់បន្ទប់ប្រជុំសាជាថ្មី ធ្វើដូចជាគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើងទាំងអស់
ខ្ញុំពោលកាត់ដោយមិនជឿជាក់ ៖
បងដូចជាមិនចង់ជឿ គេហ៊ានប្រថុយចូលទៅសម្លាប់ឆវីវីន មុនពេលចុះទៅបញ្ឆេះម៉ាស៊ីននោះទេ ព្រោះបន្ទប់ផ្សាយនៅឆ្ងាយពីបន្ទប់ប្រជុំមិនដល់៣ម៉ែត្រផង… គេមិនខ្លាចបង ឬថូនី ចេញពីបន្ទប់មកទាន់ទេហ្អី?
វិចិត្រពោលកាត់វិញបញ្ចប់ភាពងឿងឆ្ងល់របស់ខ្ញុំ ៖
ឃាតកតែងមានល្បិចច្រើនណាស់ រហូតដល់រឿងខ្លះសុទ្ធតែយើងស្មានមិនដល់ផង …
ខ្ញុំហៀបនឹងពោលបន្តទៅហើយ តែភ្លាមនោះ នាយវិទូ ប៉ូលិសក្មេងពោលឡើងម្ដង ៖
តែសម្រាប់ខ្ញុំ… មនុស្សពីរនាក់នេះ គ្មានពេលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីចូលទៅសម្លាប់អ្នករងគ្រោះទេ។
ខ្ញុំអរភើ ត ព្រោះនឹកថា ប្រហែលជានាយប៉ូលិសវិទូមានទឡ្ហីករណ៍អ្វីផ្សេងពីវិចិត្រ ដែលហោចណាស់ក៏ អាចរំដោះម៉ាណានិងម៉ានិតដេតចេញពីចំណោមជនសង្ស័យដែរ។
ខ្ញុំ សម្លឹងទៅគេរង់ចាំស្ដាប់ដោយអន្ទះសា ខណៈនោះគេបន្លឺ មួយៗ៖
មុននឹងខ្ញុំអះអាងចំពោះបញ្ហានេះ ខ្ញុំចង់អញ្ជើញអ្នកទាំងពីទៅកាន់ស្ទូឌីយោលេខ៧ដើម្បីពិនិត្យមើលសភាពនៅទីនោះ…
ខ្ញុំខំផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ ព្រោះខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ថាប៉ូលិសរកឃើញអ្វីខ្លះហើយ… ប៉ូលិសឈ្មោះវិទូ បន្លឺដោយភាពហ្មត់ចត់ ៖
លោកម៉ានិតដេត ដែលជាពិធី ករធ្លាប់រួមការងារជាមួយអ្នករងគ្រោះជាង៥ឆ្នាំបាននិយាយថា ព្រឹកនេះគាត់បានចូលប្រជុំតាំងពីម៉ោង៨កន្លះ ហើយបានឮសំឡេងនាងឆវីវីនតាមវិទ្យុដែលបើកចោលក្នុងបន្ទប់ប្រជុំរហូតដល់ម៉ោង៩កន្លះ ភ្លើងក៏ដាច់ វិទ្យុក៏លែងឮ ហើយខ្លួនគាត់បានចាកចេញពីបន្ទប់ប្រជុំ ចុះទៅជាន់ខាងក្រោម ដើម្បីបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនភ្លើង នៅពេលដែលគាត់ឡើងមកវិញ ក៏ឮសំឡេងឆោឡោរបស់លោកនាយកវិសុទ្ធ និងលោកថូនី ពីការស្លាប់របស់ឆវីវីនក្នុងបន្ទប់ផ្សាយតែម្ដង!
ខ្ញុំងក់ក្បាលផ្ងក់ៗទទួលថាពាក្យចម្លើយរបស់ម៉ានិតដេតមានភាពត្រឹមត្រូវពិតប្រាកដ ឥតមានបន្លំមួយចំណុចណាមែន… ភ្លាមនោះនាយប៉ូលិសវិទូ ពោលបន្ត៖
ចំណែកម៉ាណាបានឲ្យចម្លើយមកថា នាងក៏បានទៅចូលរួមប្រជុំរហូតដល់ម៉ោង៩កន្លះ នៅពេលភ្លើងដាច់ នាងក៏បានចាកចេញពីបន្ទប់ប្រជុំដំណាលគ្នាជាមួយម៉ានិតដេតដែរ តែនាងមិនបានចុះទៅកន្លែងម៉ាស៊ីនភ្លើងជាមួយលោកម៉ានិតដេតទេ
អីចឹងនាងចេញទៅណា?(វិចិត្រសួរកាត់យ៉ាងរហ័ស)
វិទូប៉ូលិសវ័យក្មេងឆ្លើយតបវិញភ្លាម ៖
ម៉ាណាអះអាងថា នាងចេញពីបន្ទប់ប្រជុំនៅពេលនោះដើម្បីទៅកាន់បន្ទប់កាត់ត ត្រួតពិនិត្យFile សំឡេងមួយចំនួនដែលខ្លួនបានទុកថតចម្លងចោលនៅទីនោះ… នាងនិយាយថា នាងនៅរង់ចាំក្នុងបន្ទប់កាត់តរហូតដល់ភ្លើងត្រូវបានបញ្ឆេះឆេះឡើងវិញ រួចនាងរៀបចំថតបន្តទៀតរួចទើបចេញមកកាន់បន្ទប់ប្រជុំវិញ។ នាងជាអ្នកដឹងក្រោយគេថាស្ទូឌីយោលេខ៧មានរឿង ធ្វើឃាត ។ចំណែកលោកថូនី វិស្វករមកពីអាមេរិកនោះគាត់បានអះអាងថា តាំងពីពេលចូលប្រជុំរហូតដល់ពេលឃើញសាកសព គឺគាត់ចេញពីបន្ទប់ប្រជុំតែម្ដងគត់ គឺនៅពេលដែលភ្លើងត្រូវបានបញ្ឆេះ ហើយឆវីវីន នៅតែមិនឮផ្សាយបន្ត គាត់ និងលោកនាយកវិសុទ្ធក៏ចេញពីបន្ទប់ប្រជុំទៅបន្ទប់ផ្សាយបើកទ្វារចូលទៅមើលនាង ពេលនោះគឺបានឃើញឆវីវីនស្លាប់លើកៅអីស្រេចទៅហើយ…
ខ្ញុំលើកដៃច្បូតមុខកម្ចាត់ភាពស្មុគស្មាញ រួចពោលទៅកាន់ប៉ូលិសទាំងពីរនាក់ដែលអង្គុយចំពោះមុខ ៖
អីចឹងមានតែលេខកូដស្ទូឌីយោលេខ៧ ក្រៅពីពួកបងបួននាក់នឹង នៅមានអ្នកផ្សេងដឹងទៀត?
ទោះនិយាយដូច្នេះមែន តែខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯងស្ងាត់ៗហើយថា លេខសម្ងាត់សម្រាប់បើកទ្វារបន្ទប់ផ្សាយក្រៅពីខ្ញុំ ម៉ានិតដេត ម៉ាណា ថូនី និងឆវីវីន ផ្ទាល់គឺគ្មានអ្នកណាដឹងទៀតទេ ដូច្នេះឃាតកគឺពិតជាអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកយើងនេះឯង។
ខ្ញុំ និងថូនី នៅក្នុងបន្ទប់ការិយាល័យប្រជុំរហូតដល់ពេលឃើញសាកសព ដូច្នេះមនុស្សដែលគួរឲ្យសង្ស័យជាងគេ គឺមានតែ ម៉ានិតដេត និងម៉ាណា ដែលចេញពីបន្ទប់ប្រជុំទៅក្រៅក្នុងអំឡុងពេលភ្លើងដាច់។
ខ្ញុំងាកទៅរកវិចិត្រទាំងស្មុគស្មាញពេញណែនក្នុងគំនិត… ខ្ញុំសួរគេ ៖
ឯងគិតឃើញយ៉ាងម៉េច?
វិចិត្រឆ្លើយតបវិញដោយអាការៈនឹងន ៖
បងគិតឃើញហើយទេតើ ថាអ្នកណាគួរឲ្យសង្ស័យបំផុតនោះ!
ខ្ញុំទ្រោបក្បាលនៅលើតុទាំងតប់ប្រមល់ បើមានលទ្ធភាពខ្ញុំសុំយ៉ាងណាឲ្យឃាតក គ្មានក្នុងចំណោមបុគ្គលិកក្រោមបង្គាប់ខ្ញុំទៅចុះ ព្រោះខ្ញុំបានបាត់បង់ឆវីវីនម្នាក់ហើយ ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យបាត់បង់អ្នកណាម្នាក់ទៀតទេ ខ្ញុំពោលសួរទាំងល្វើយ ៖
ឯងសង្ស័យ ម៉ានិតដេត និងម៉ាណា អ្ហេស?
វិចិត្របន្លឺទាំងញាក់ចិញ្ចើម
មនុស្សពីរនាក់ នេះត្រូវជាប់សង្ស័យធ្ងន់ដូចគ្នា ។តាមសង្កេតលើចម្លើយ និងស្ថានការណ៍រួម គឺនាយម៉ានិតដេត… អាចឆ្លៀតពេលភ្លើងដាច់ភ្លាមចេញពីបន្ទប់ប្រជុំ ហើយយកលេសថាចុះទៅក្រោមបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនភ្លើង… តែ… នរណាហ៊ានធានាថា គេនោះមិនចូលទៅបន្ទប់ផ្សាយសម្លាប់អ្នករងគ្រោះជាមុន រួចទើបចុះទៅបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនជាក្រោយ? … គេចាំឲ្យភ្លើងឆេះបានបន្តិច ក៏ឡើងមកកាន់បន្ទប់ប្រជុំសាជាថ្មី ធ្វើដូចជាគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើងទាំងអស់
ខ្ញុំពោលកាត់ដោយមិនជឿជាក់ ៖
បងដូចជាមិនចង់ជឿ គេហ៊ានប្រថុយចូលទៅសម្លាប់ឆវីវីន មុនពេលចុះទៅបញ្ឆេះម៉ាស៊ីននោះទេ ព្រោះបន្ទប់ផ្សាយនៅឆ្ងាយពីបន្ទប់ប្រជុំមិនដល់៣ម៉ែត្រផង… គេមិនខ្លាចបង ឬថូនី ចេញពីបន្ទប់មកទាន់ទេហ្អី?
វិចិត្រពោលកាត់វិញបញ្ចប់ភាពងឿងឆ្ងល់របស់ខ្ញុំ ៖
ឃាតកតែងមានល្បិចច្រើនណាស់ រហូតដល់រឿងខ្លះសុទ្ធតែយើងស្មានមិនដល់ផង …
ខ្ញុំហៀបនឹងពោលបន្តទៅហើយ តែភ្លាមនោះ នាយវិទូ ប៉ូលិសក្មេងពោលឡើងម្ដង ៖
តែសម្រាប់ខ្ញុំ… មនុស្សពីរនាក់នេះ គ្មានពេលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីចូលទៅសម្លាប់អ្នករងគ្រោះទេ។
ខ្ញុំអរភើ ត ព្រោះនឹកថា ប្រហែលជានាយប៉ូលិសវិទូមានទឡ្ហីករណ៍អ្វីផ្សេងពីវិចិត្រ ដែលហោចណាស់ក៏ អាចរំដោះម៉ាណានិងម៉ានិតដេតចេញពីចំណោមជនសង្ស័យដែរ។
ខ្ញុំ សម្លឹងទៅគេរង់ចាំស្ដាប់ដោយអន្ទះសា ខណៈនោះគេបន្លឺ មួយៗ៖
មុននឹងខ្ញុំអះអាងចំពោះបញ្ហានេះ ខ្ញុំចង់អញ្ជើញអ្នកទាំងពីទៅកាន់ស្ទូឌីយោលេខ៧ដើម្បីពិនិត្យមើលសភាពនៅទីនោះ…
ពួកយើងនាំគ្នាចេញពីការិយាល័យរបស់ខ្ញុំ ដែលកាលពីព្រឹក ខ្ញុំ និងសហការីបានប្រជុំនៅទីនោះ។ បន្ទប់ផ្សាយនៅទល់មុខការិយាល័យខ្ញុំ ដោយឃ្លាតពីគ្នាមិនដល់៣ម៉ែត្រផង ឯបន្ទប់កាត់តគឺស្ថិតនៅខាងឆ្វេងដៃជាប់គ្នានឹងបន្ទប់ផ្សាយដែរ… អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំផ្ទាល់បង្ហាញថា នាងម៉ាណាគួរត្រូវប៉ូលិសសង្ស័យជាងគេ ព្រោះបន្ទប់កាត់តដែលនាងចេញទៅមើលការ ថតSoundនិងបន្ទប់ផ្សាយនៅក្បែរគ្នាណាស់ ចុះហេតុអ្វីបានជានាយវិទូហ៊ានអះអាងថា ម៉ានិតដេត និងម៉ាណាគ្មានពេលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីសម្លាប់អ្នករងគ្រោះទេ?
ស្ថានភាពនៅទីនេះស្ងាត់ជ្រងំ តាមមើលក្រុមប៉ូលិសនាំគ្នាសួរចម្លើយបុគ្គលិកខ្ញុំរួច ក៏អនុញ្ញាតឲ្យត្រលប់ទៅផ្ទះវិញអស់ហើយមើលទៅ ខ្ញុំលូកដៃរាវលេខបើកទ្វារបន្ទប់ផ្សាយរួចច្រានទៅខាងក្នុង…
ផ្ទៃបន្ទប់ទាំងមូលងងឹតស្លុប សម្លឹងតែបាតដៃខ្លួនឯងក៏មិនឃើញផង… ព្រោះជាបន្ទប់បិទជិតគ្មានបង្អួច ឬស្លាបព្រិលសូម្បីតែមួយឡើយ… ខ្ញុំលូកដៃរាវចុចកុងតាក់ភ្លើង… ភ្លើងបំភ្លឺបន្ទប់ដែលស្ងាត់សូន្យ គ្មានឃើញស្រមោលមនុស្សម្នាក់… មានតែម៉ាស៊ីនផ្សាយ និងកៅអីទទេ ដែលកាលពីព្រឹកឆវីវីន ត្រូវគេសម្លាប់នៅទីនេះ ខ្ញុំងាកទៅរកវិចិត្រ និងនាយវិទូ ដែលឈានចូលមកតាមពីក្រោយជាសញ្ញាថាខ្ញុំកំពុង រង់ចាំស្ដាប់ការរកឃើញរបស់គេ។
នាយវិទូដើរទៅក្បែរកៅអីបង្វិលដែលពិធីករនីមួយៗ តែងតែអង្គុយក្នុងពេលដំណើរការផ្សាយ គេបង្វិលកៅអីចុះឡើងពីរបី ដងទើបពោលមកកាន់ខ្ញុំ ៖
ផ្ទៃបន្ទប់ទាំងមូលងងឹតស្លុប សម្លឹងតែបាតដៃខ្លួនឯងក៏មិនឃើញផង… ព្រោះជាបន្ទប់បិទជិតគ្មានបង្អួច ឬស្លាបព្រិលសូម្បីតែមួយឡើយ… ខ្ញុំលូកដៃរាវចុចកុងតាក់ភ្លើង… ភ្លើងបំភ្លឺបន្ទប់ដែលស្ងាត់សូន្យ គ្មានឃើញស្រមោលមនុស្សម្នាក់… មានតែម៉ាស៊ីនផ្សាយ និងកៅអីទទេ ដែលកាលពីព្រឹកឆវីវីន ត្រូវគេសម្លាប់នៅទីនេះ ខ្ញុំងាកទៅរកវិចិត្រ និងនាយវិទូ ដែលឈានចូលមកតាមពីក្រោយជាសញ្ញាថាខ្ញុំកំពុង រង់ចាំស្ដាប់ការរកឃើញរបស់គេ។
នាយវិទូដើរទៅក្បែរកៅអីបង្វិលដែលពិធីករនីមួយៗ តែងតែអង្គុយក្នុងពេលដំណើរការផ្សាយ គេបង្វិលកៅអីចុះឡើងពីរបី ដងទើបពោលមកកាន់ខ្ញុំ ៖
ពេលឃើញសាកសព… គឺអ្នករងគ្រោះស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពត្រូវគេសម្លាប់លើកៅអីនេះ ដោយរឹតកពីក្រោយ… បានន័យថា … នាងត្រូវគេសម្លាប់នៅពេលនាងកំពុងអង្គុយលើកៅអី… ប៉ុន្តែលោកអធិការ និងលោកនាយកឆ្ងល់ទេថា ប្រសិនបើឃាតកវាចូលមកបន្ទប់នាង អំឡុងពេលដែលភ្លើងដាច់… ហេតុអ្វីក៏នាងនៅអង្គុយលើកៅអីនៅឡើយ? អម្បាញ់មិញ នៅក្នុងការិយាល័យលោកនាយក ខ្ញុំបានពិសោធន៍រួចហើយ… ខ្ញុំចុចភ្លើងបិទពីក្រៅមិនដល់មួយនាទីផង លោកស្ទុះក្រោកពីលើកៅអីទៅហើយ… នេះជាប្រតិកម្មធម្មតារបស់មនុស្ស… មនុស្សមិនចេះទ្រាំអង្គុយស្ងៀមបានទេ នៅក្នុងស្ថានភាពភ្លឺហើយស្រាប់តែរលត់ភ្លើងងងឹតមើលបាតដៃខ្លួនមិនឃើញ ហើយពេលនោះភ្លើងដាច់ ម៉ាស៊ីនផ្សាយលែងដំណើរការទៀត មានរឿងអីដែលថាអ្នកនាងឆវីវីន នៅអង្គុយស្ងៀមលើកៅអីបណ្ដោយឃាតកឲ្យចូលមករឹតកសម្លាប់បាន?
ខ្ញុំក៏យល់ដូចសម្ដីរបស់នាយប៉ូលិសរូបនេះដែរ… ខ្ញុំជឿថាក្នុងពេលដែលភ្លើងរលត់នោះ … ឆវីវីន មុខជាងើបពីកៅអី ដើរចេញមកក្រៅមិនខាន… នាងមិនអាចទ្រាំអង្គុយស្ងៀមនៅលើកៅអីបន្តទៀតទេ… ព្រោះទីនេះងងឹតខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំមិនទាន់ហើបមាត់ថាយ៉ាងណាផង ខ្ញុំឮនាយវិទូពោលបន្ថែមភ្លាម ៖
ខ្ញុំក៏យល់ដូចសម្ដីរបស់នាយប៉ូលិសរូបនេះដែរ… ខ្ញុំជឿថាក្នុងពេលដែលភ្លើងរលត់នោះ … ឆវីវីន មុខជាងើបពីកៅអី ដើរចេញមកក្រៅមិនខាន… នាងមិនអាចទ្រាំអង្គុយស្ងៀមនៅលើកៅអីបន្តទៀតទេ… ព្រោះទីនេះងងឹតខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំមិនទាន់ហើបមាត់ថាយ៉ាងណាផង ខ្ញុំឮនាយវិទូពោលបន្ថែមភ្លាម ៖
បានន័យថា នៅពេលដែលឃាតកចូលមកសម្លាប់នាង គឺមិនមែនជាពេលភ្លើងដាច់ទេ នាងអាចត្រូវគេសម្លាប់នៅមុនពេលភ្លើងដាច់ ឬក្រោយពេលម៉ាស៊ីនភ្លើងបញ្ឆេះសារជាថ្មី ព្រោះទាល់តែក្នុងបន្ទប់ផ្សាយមានភ្លើងទើបសុខចិត្តអង្គុយលើកៅអីនេះ …
ខ្ញុំលូកមាត់សួរកាត់វិញ ទាំងក្ដីភ្ញាក់ផ្អើលពេញបន្ទុក ៖
លោកចង់និយាយថា …
វិទូងក់ក្បាលផ្ងក់ៗតបមកកាន់ខ្ញុំវិញ ៖
ខ្ញុំលូកមាត់សួរកាត់វិញ ទាំងក្ដីភ្ញាក់ផ្អើលពេញបន្ទុក ៖
លោកចង់និយាយថា …
វិទូងក់ក្បាលផ្ងក់ៗតបមកកាន់ខ្ញុំវិញ ៖
លោកនាយកបានមានប្រសាសន៍ថា លោកឮសំឡេងជនរងគ្រោះតាមវិទ្យុរហូតដល់ពេលភ្លើងដាច់ទើបឈប់ឮ… ដូច្នេះយើងអាចសន្និដ្ឋានបានថា… នាងនៅមានជីវិតនៅឡើយទេនៅពេលនោះ… ហើយរហូតដល់ពេលភ្លើងដាច់ក៏នាងនៅមានជីវិតដែរ តែគឺពេលភ្លើងត្រូវគេបញ្ឆេះឲ្យភ្លឺសាជាថ្មីនោះទេ… ដែលនាងត្រលប់ចូលទៅអង្គុយរៀបចំផ្សាយសាជាថ្មី ក៏ត្រូវគេសម្លាប់តែម្ដង…
ខ្ញុំពិចារណាស្ងាត់ៗក្នុងចិត្តដោយក្ដីរារែក… ថ្វីត្បិតតែសម្ដីរបស់នាងប៉ូលិសវ័យក្មេងរូបនេះ មានហេតុមានផលគួរឲ្យពិចារណាក៏ពិតមែន តែ… ក្នុងរយៈពេលដែលភ្លើត្រូវបញ្ឆេះឲ្យភ្លឺវិញ ឃាតកឆ្លៀតចូលទៅសម្លាប់នាងក្នុងបន្ទប់ផ្សាយ… ហើយគេចខ្លួនចេញវិញគឺប្រថុចញ៉ុចសម្បើមណាស់ ព្រោះគ្រាន់តែភ្លើងត្រូវបញ្ឆេះឲ្យភ្លឺឡើងវិញ ហើយខ្ញុំលែងឮសំឡេងឆវីវីនផ្សាយតាមវិទ្យុ ខ្ញុំ និងថូនីក៏ស្ទុះចូលទៅកាន់បន្ទប់ផ្សាយភ្លាម… រយៈពេលខ្លីដូច្នេះ ឃាតកអាចសម្លាប់មនុស្សហើយគេចចេញពីបន្ទប់ផ្សាយវិញភ្លាមៗដោយវិធីណា?
សំឡេងវិចិត្រលាន់មកកាត់ផ្ដាច់អារម្មណ៍ស្មុគស្មាញរបស់ខ្ញុំ៖
ខ្ញុំពិចារណាស្ងាត់ៗក្នុងចិត្តដោយក្ដីរារែក… ថ្វីត្បិតតែសម្ដីរបស់នាងប៉ូលិសវ័យក្មេងរូបនេះ មានហេតុមានផលគួរឲ្យពិចារណាក៏ពិតមែន តែ… ក្នុងរយៈពេលដែលភ្លើត្រូវបញ្ឆេះឲ្យភ្លឺវិញ ឃាតកឆ្លៀតចូលទៅសម្លាប់នាងក្នុងបន្ទប់ផ្សាយ… ហើយគេចខ្លួនចេញវិញគឺប្រថុចញ៉ុចសម្បើមណាស់ ព្រោះគ្រាន់តែភ្លើងត្រូវបញ្ឆេះឲ្យភ្លឺឡើងវិញ ហើយខ្ញុំលែងឮសំឡេងឆវីវីនផ្សាយតាមវិទ្យុ ខ្ញុំ និងថូនីក៏ស្ទុះចូលទៅកាន់បន្ទប់ផ្សាយភ្លាម… រយៈពេលខ្លីដូច្នេះ ឃាតកអាចសម្លាប់មនុស្សហើយគេចចេញពីបន្ទប់ផ្សាយវិញភ្លាមៗដោយវិធីណា?
សំឡេងវិចិត្រលាន់មកកាត់ផ្ដាច់អារម្មណ៍ស្មុគស្មាញរបស់ខ្ញុំ៖
វិទូ! … ចុះម៉េចក៏មិនសង្ស័យថាឃាតកចូលមកបន្ទប់ផ្សាយតាំងពីពេលដែលភ្លើងមិនទាន់ដាច់ ហើយវាឆ្លៀតពេលដែលភ្លើងដាច់ភ្លាម ក៏រឹតកសម្លាប់នាងពីក្រោយដោយមិនទុកឲ្យនាងក្រោកពីកៅអីទាន់នោះ?…
វិទូញាក់ស្មាតបវិញ ៖
វិទូញាក់ស្មាតបវិញ ៖
តែពេលនោះ មនុស្ស៤នាក់ទៀតដែលចេះបើកសោសម្ងាត់ទ្វាស្ទូឌីយោលេខ៧កំពុងនៅប្រជុំគ្នានៅឡើយទេ ទាល់តែពេលភ្លើងដាច់ ទើបពួកគាត់បំបែកគ្នាចេញពីបន្ទប់ប្រជុំ តើមានមនុស្សផ្សេងណាម្នាក់ទៀតដែលអាចចូលទៅបន្ទប់ផ្សាយនៅមុនពេលភ្លើងដាច់ ហើយដល់ពេលដែលភ្លើងដាច់ គេក៏សម្លាប់នាងភ្លាមទាំងនៅលើកៅអីនោះ?
វិចិត្រលើកដៃកាត់ ដោយនិយាយផូង ហាក់បីដូចជាទើបនឹងនឹកឃើញដល់រឿងអ្វីមួយ ៖
វិចិត្រលើកដៃកាត់ ដោយនិយាយផូង ហាក់បីដូចជាទើបនឹងនឹកឃើញដល់រឿងអ្វីមួយ ៖
ចុះនាងទុំក្មេងលើកទឹកនោះ? .. ថ្វីត្បិតនាងមិនចេះបើកទ្វារបន្ទប់ផ្សាយមែន តែជួនកាលពេលនោះនាងឡើងមករកឆវីវីន ជនរងគ្រោះ ហេតុតែគិតថាជាអ្នកធ្វើការជាមួយគ្នាក៏បើកទ្វារបន្ទប់ផ្សាយឲ្យចូល ប៉ុន្តែក្មេងលើកទឹកនោះនៅក្នុងបន្ទប់ផ្សាយដល់ពេលភ្លើងដាច់ភ្លាម ក៏រឹតកសម្លាប់អ្នករងគ្រោះតែម្ដង ទើបគេចខ្លួនចេញក៏ថាបាន!…
ខ្ញុំហៀបនឹងបដិសេធការសន្និដ្ឋាននេះទៅហើយ តែត្រូវវិទូ ពោលកាត់មុន ៖
ខ្ញុំហៀបនឹងបដិសេធការសន្និដ្ឋាននេះទៅហើយ តែត្រូវវិទូ ពោលកាត់មុន ៖
ក្មេងស្រីនោះ មិនមានលទ្ធភាពសម្លាប់ជនរងគ្រោះនោះទេ! …អម្បាញ់មិញ នៅពេលសួរចម្លើយ… យើងបានពិនិត្យឃើញថា នាងមានលក្ខណៈពិការដៃឆ្វេង ដូច្នេះពឹងលើដៃស្ដាំតែម្ខាង ថ្វីត្បិតនាងអាចធ្វើការងារស្រាលៗ ដូចជាដៃទឹក លើកកែវទឹក បោសធូលី … ដៃឆ្វេងនាងគ្មានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ជួយដៃស្ដាំក្នុងការរឹតកសម្លាប់មនុស្សឡើយ… ហេតុនេះនាងត្រូវផាត់ចេញពីចំណោមអ្នកដែលត្រូវសង្ស័យ។
ខ្ញុំលាន់មាត់ពោលបន្តពីសម្ដីប៉ូលិសរូបនោះ ៖
ខ្ញុំលាន់មាត់ពោលបន្តពីសម្ដីប៉ូលិសរូបនោះ ៖
ត្រូវហើយ… នាងទុំធ្លាប់ធ្លាក់ពីលើដើមឈើ ហេតុនេះដៃឆ្វេងរបស់នាងត្រូវបាត់បង់ថាមពល… ដោយក្រៅពីពីការងារស្រាលៗ នាងមិនអាចប្រើដៃទាំងពីររួមគ្នាឡើយ… ហើយខ្ញុំចាំបានថា… នៅមុនពេលភ្លើងដាច់នោះ ថូនីបានទូរស័ព្ទទៅបន្ទប់ខាងក្រោមដើម្បីហៅនាងឲ្យឆុងកាហ្វេមកឲ្យគេ ព្រោះម្នាក់នេះចូលចិត្តកាហ្វេខ្មៅសុទ្ធ ហើយមិនដាក់ស្ករទៀត នេះបញ្ជាក់ថា ពេលនោះនាងទុំនៅបន្ទប់បាយខាងក្រោយនៅឡើយទេ នាងមិនបានឡើងមកបន្ទប់ផ្សាយដូចការសន្និដ្ឋានរបស់វិចិត្រអម្បាញ់មិញនេះទេ!
វិចិត្រងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ … គេពោលទាំងងើយក្បាលដកដង្ហើមវែង ៖
វិចិត្រងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ … គេពោលទាំងងើយក្បាលដកដង្ហើមវែង ៖
អីចឹងយើងនៅតែគិតថា ឆវីវីន ពេលភ្លើងដាច់នឹងមិនទាន់ត្រូវគេសម្លាប់នៅឡើយទេ ព្រោះភ្លើងដាច់នាងមានរឿងអីអង្គុយលើកៅអីទៀតនោះ… ទាល់តែពេលភ្លើងត្រូវបំភ្លឺសាជាថ្មី ទើបនាងអង្គុយលើកៅអីសាជាថ្មី ដើម្បីត្រៀមផ្សាយ គឺពេលនោះឯងដែលនាងត្រូវគេរឹតកសម្លាប់ …
ខ្ញុំមិនរង់ចាំឲ្យវិចិត្រនិយាយចប់ទាន់នោះទេ ខ្ញុំពោលកាត់ ៖
ខ្ញុំមិនរង់ចាំឲ្យវិចិត្រនិយាយចប់ទាន់នោះទេ ខ្ញុំពោលកាត់ ៖
តែរយៈពេលភ្លើងឆេះភ្លាម បងនិងថូនី ដែលអង្គុយចាំស្ដាប់វិទ្យុក្នុងបន្ទប់ប្រជុំ ពេលមិនឮសំឡេងឆវីវីនផ្សាយ ក៏ដើរសំដៅមកបន្ទប់ផ្សាយភ្លាម … ទោះបីឃាតករហ័សយ៉ាងណាក៏មិនអាចប្រើពេល១នាទី ក្រោយភ្លើងឆេះនេះសម្លាប់ឆវីវីន ហើយគេចខ្លួនបាត់ មុនពេលបង និងថូនីចូលទៅដល់នោះទេ!
ក្រសែភ្នែកប៉ូលិសវ័យក្មេងវិទូសម្លឹងមកខ្ញុំយ៉ាងមុតហាក់បីដូចជាបង្កប់ជាមួយនូវគំនិតអ្វីម្យ៉ាងមិនប្រក្រតីល្មមឲ្យខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើល… គេពោលមួយៗសាជាថ្មី ៖
ក្រសែភ្នែកប៉ូលិសវ័យក្មេងវិទូសម្លឹងមកខ្ញុំយ៉ាងមុតហាក់បីដូចជាបង្កប់ជាមួយនូវគំនិតអ្វីម្យ៉ាងមិនប្រក្រតីល្មមឲ្យខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើល… គេពោលមួយៗសាជាថ្មី ៖
យើងពិចារណាពីម៉ានិតដេត ម្នាក់នេះចាកចេញពីបន្ទប់ប្រជុំចុះទៅជាន់ខាងក្រោម ដើម្បីបញ្ឆេះម៉ាស៊ីនភ្លើង… ដល់ពេលភ្លើងត្រូវបញ្ឆេះឲ្យភ្លឺគេឡើងមកវិញ ក៏ឃើញជនរងគ្រោះត្រូវគេសម្លាប់បាត់ទៅហើយ… ដូច្នេះគេត្រូវផាត់ចេញពីចំណោមអ្នកដែលត្រូវសង្ស័យ ព្រោះក្នុងរយៈពេលមួយនាទី… គេមិនអាចឡើងមកសម្លាប់មនុស្ស ហើយគេចទៅជាន់ខាងក្រោមវិញបានទាន់ពេលនោះឡើយ…
វិចិត្រពោលសួរវិញភ្លាម ៖
ចុះនាងម៉ាណា?
វិទូគ្រវីក្បាលបដិសេធ ៖
ចុះនាងម៉ាណា?
វិទូគ្រវីក្បាលបដិសេធ ៖
នាងក៏មិនអាចចូលទៅសម្លាប់ឆវីវីនទាន់ពេលនោះដែរ… សូមអ្នកទាំងពីរពិចារណាមើលចុះ រយៈពេលមួយនាទី សម្រាប់រឹតកអ្នករងគ្រោះដែលជាមនុស្សពេញកម្លាំងមិនមែនជារឿងងាយទេ… នាងមានពេលឯណានឹងគេចចេញពីបន្ទប់ផ្សាយ… បើនាងចូលទៅសម្លាប់អ្នករងគ្រោះមែន ហេតុអ្វីពេលគេចចេញវិញ នាងមិនជួបលោកនាយកវិសុទ្ធ និងនាយថូនី បើអ្នកទាំងពីរអះអាងថា បានចាកចេញ ពីបន្ទប់ប្រជុំភ្លាមនៅពេលដែលភ្លើងឆេះ ហើយមិនឮឆវីវីនផ្សាយនោះ?
ខ្ញុំដកដង្ហើមយូរ ធូរទ្រូងជាងមុន កាលបើដឹងថា អ្នកទាំងពីររួចផុតពីការសង្ស័យរបស់ប៉ូលិស… ខ្ញុំមិនទាន់បានពោលតបថា យ៉ាងណាផង… សំឡេងប្រកបដោយសភាពហ្មត់ចត់របស់នាយប៉ូលិសវ័យក្មេងវិទូ ពោលមកកាន់ខ្ញុំ ៖
លោកនាយក!… ពឹងផ្អែកលើស្ថានភាពដែលខាងប៉ូលិសយើងទទួលបាន និងពិចារណាតាមលក្ខណៈបច្ចេកទេសខ្ញុំគួរនិយាយត្រង់ៗថា ក្នុងហេតុការណ៍បែបនេះ ទោះបីក្រុមជំនាញណាមកធ្វើការអង្កេត… ក៏ជនដែលត្រូវសង្ស័យបំផុត… គឺមានតែលោក និងនាយថូនីវិស្វករមកពីបរទេសនោះឯង…
លោកនាយក!… ពឹងផ្អែកលើស្ថានភាពដែលខាងប៉ូលិសយើងទទួលបាន និងពិចារណាតាមលក្ខណៈបច្ចេកទេសខ្ញុំគួរនិយាយត្រង់ៗថា ក្នុងហេតុការណ៍បែបនេះ ទោះបីក្រុមជំនាញណាមកធ្វើការអង្កេត… ក៏ជនដែលត្រូវសង្ស័យបំផុត… គឺមានតែលោក និងនាយថូនីវិស្វករមកពីបរទេសនោះឯង…
ខ្ញុំភ្ញាក់ដូចជាន់ចំក្បាលពស់វែក ដោយងើបមុខសម្លឹងទៅនាយប៉ូលិសវ័យវិទូយ៉ាងរហ័ស… រស្មីមុតថ្លានៃក្រសែភ្នែកដែលជះព្រិចៗមកចំខ្ញុំ ក៏ល្មមធ្វើឲ្យខ្ញុំដឹងថា ម្នាក់នេះមិនមែនកំពុងនិយាយកំប្លែងលេងមកកាន់ខ្ញុំនោះឡើយ…។ខ្ញុំហាក់មានអារម្មណ៍មួហ្មង ខ្ញុំត្រឡប់សួរទៅគេវិញមួយរំពេច ៖
លោកសង្ស័យខ្ញុំអ្ហេស?ខ្ញុំជាអ្នកឃាតកសម្លាប់កូនចៅឯង?
វិទូតបមកខ្ញុំវិញដោយអាកប្បកិរិយាមិនញញើត ៖
វិទូតបមកខ្ញុំវិញដោយអាកប្បកិរិយាមិនញញើត ៖
គិតមើលទៅ! ចន្លោះពេលដែលអ្នករងគ្រោះត្រូវគេសម្លាប់ គឺលោក និងនាយថូនីនៅក្នុងបន្ទប់ប្រជុំរង់ចាំភ្លើងឆេះ ពោលគឺលោកមិនបានរវល់កិច្ចការអ្វីផ្សេងដូចអ្នកដទៃឡើយ លោកឆ្លៀតពេលក្រោកទៅកាន់បន្ទប់ផ្សាយនៅពេលភ្លើងទើបតែត្រូវបានបញ្ឆេះ បន្ទាប់មកលោកក៏ស្រែកប្រកាសឆោឡោ ឲ្យគ្រប់គ្នាដឹងពីមរណភាពរបស់នាងតែម្ដង!
រឹតតែស្ដាប់ គឺរឹតតែមួម៉ៅ មិនស្មានថា ខ្ញុំខំសហការពេញមួយព្រឹក ស្ទើរតែប្រេះក្បាលស្លាប់ លទ្ធផលទទួលបានគឺបុគ្គលិកផ្សេងៗ គេរួចខ្លួនអស់បែរជាខ្ញុំខ្លួនឯងត្រូវជាប់សង្ស័យទៅវិញ… ខ្ញុំហៀបនឹងដំឡើងសំឡេងទៅកាន់នាយប៉ូលិសព្រហើនរូបនោះ តែសូរស័ព្ទស្រួយស្រេះមួយបានលានមកទន្ថើនពីក្រោយខ្ញុំលឿនជាងទៅទៀត ៖
រឹតតែស្ដាប់ គឺរឹតតែមួម៉ៅ មិនស្មានថា ខ្ញុំខំសហការពេញមួយព្រឹក ស្ទើរតែប្រេះក្បាលស្លាប់ លទ្ធផលទទួលបានគឺបុគ្គលិកផ្សេងៗ គេរួចខ្លួនអស់បែរជាខ្ញុំខ្លួនឯងត្រូវជាប់សង្ស័យទៅវិញ… ខ្ញុំហៀបនឹងដំឡើងសំឡេងទៅកាន់នាយប៉ូលិសព្រហើនរូបនោះ តែសូរស័ព្ទស្រួយស្រេះមួយបានលានមកទន្ថើនពីក្រោយខ្ញុំលឿនជាងទៅទៀត ៖
មិនមែនទេ លោកប៉ូលិស! មិនមែនទេ!
ខ្ញុំងាកក្រោយសម្លឹងទៅរកនាងទុំ ក្មេងលើកទឹកដែលឈរបើកភ្នែកគ្រលួងប្រកបដោយទឹកមុខស្លេកស្លាំងពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ…។នាងស្រែកដោយតក់ស្លុតហាក់បីដូចជាគិតថាគេប្រហែលកំពុងចាប់ខ្លួនខ្ញុំប្រាកដណាស់ ខ្ញុំមិនទាន់បានហើបមាត់សួរទៅកាន់នាងថាយ៉ាងណាផង… នាយប៉ូលិសវិទូបន្លឺកាត់មុន ៖
ខ្ញុំងាកក្រោយសម្លឹងទៅរកនាងទុំ ក្មេងលើកទឹកដែលឈរបើកភ្នែកគ្រលួងប្រកបដោយទឹកមុខស្លេកស្លាំងពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ…។នាងស្រែកដោយតក់ស្លុតហាក់បីដូចជាគិតថាគេប្រហែលកំពុងចាប់ខ្លួនខ្ញុំប្រាកដណាស់ ខ្ញុំមិនទាន់បានហើបមាត់សួរទៅកាន់នាងថាយ៉ាងណាផង… នាយប៉ូលិសវិទូបន្លឺកាត់មុន ៖
ប្អូនស្រីទុំ! មិនទាន់ត្រឡប់ទៅផ្ទះទៀត?!
នៅពេលក្មេងជនបទកំពុងទីទើរ គេពោលសង្ខើញបញ្ជោះនាង៖
សូមទោសដែលធ្វើអោយប្អូនស្រីរន្ធត់ព្រោះប្អូនប្រហែលជាលែងមានការងារធ្វើទៀត!បើលោកនាយកវិសុទ្ធត្រូវរកឃើញថាជាឃាតកសម្លាប់មនុស្ស ប៉ុស្តិ៍វិទ្យុនេះនឹងត្រូវបិទទ្វារ…
គេនិយាយកាន់តែយូរទៅកាន់តែធ្វើឲ្យទ្រាំលែងចង់បាន ខ្ញុំមិននឹកស្មានថា ប៉ូលិសវិទូនេះជាប្រភេទមនុស្សគ្មានហេតុផលសមនឹងទទួលកណ្ដាប់ដៃអញ្ចឹងសោះ។
នៅពេលក្មេងជនបទកំពុងទីទើរ គេពោលសង្ខើញបញ្ជោះនាង៖
សូមទោសដែលធ្វើអោយប្អូនស្រីរន្ធត់ព្រោះប្អូនប្រហែលជាលែងមានការងារធ្វើទៀត!បើលោកនាយកវិសុទ្ធត្រូវរកឃើញថាជាឃាតកសម្លាប់មនុស្ស ប៉ុស្តិ៍វិទ្យុនេះនឹងត្រូវបិទទ្វារ…
គេនិយាយកាន់តែយូរទៅកាន់តែធ្វើឲ្យទ្រាំលែងចង់បាន ខ្ញុំមិននឹកស្មានថា ប៉ូលិសវិទូនេះជាប្រភេទមនុស្សគ្មានហេតុផលសមនឹងទទួលកណ្ដាប់ដៃអញ្ចឹងសោះ។
តែនាងទុំមិនខឹងបែរជាទ្រហោយំហ៊ូ… នាងលុះក្រោម ការសម្លុតប្រាកដណាស់។ខ្ញុំ អាណិតនាងព្រួចដោយឃើញនាងតូចដែលកន្លងមកមិនសូវចេះចេញស្ដីបែរជាពេលនេះខំពោលទាំងរអាក់រអួល៖
គាត់អត់បានសម្លាប់មនុស្សទេ… គាត់អត់សម្លាប់បងវីនទេ លោកចោទគាត់ខុសហើយ…
សំឡេងនាយវិទូ នោះបានបន្ថែមច្រំដែលៗ ៖
គាត់អត់បានសម្លាប់មនុស្សទេ… គាត់អត់សម្លាប់បងវីនទេ លោកចោទគាត់ខុសហើយ…
សំឡេងនាយវិទូ នោះបានបន្ថែមច្រំដែលៗ ៖
តែចម្លើយជាច្រើនមានផលអាក្រក់ចំពោះគាត់ណាស់ ប្អូនមិនអាចការពារជនសង្ស័យដោយសារតែគាត់ជាចៅហ្វាយប្អូនទេ!
ខ្ញុំងឺងស្លឹកត្រចៀកងាកទៅរកវិចិត្រព្រោះមានចេតនាចង់ឲ្យគេយល់ថាខ្ញុំទ្រាំនឹងអាការៈឆ្កួតលីលារបស់មនុស្សក្រោមបង្គាប់គេលែងបានទៀតហើយ តែភ្លាមនោះខ្ញុំឃើញវិចិត្រមិចភ្នែកដាក់ខ្ញុំជាសញ្ញាថា ឲ្យខ្ញុំនៅស្ងៀមសិន…។
ខ្ញុំនៅស្ងៀមរង់ចាំមើលប្រតិកម្មនាយវិទូតទៅទៀតទាំងក្តៅចិត្ត… ចាំមើលតើគេនៅតែប្រើសម្ដីផ្ដេសផ្ដាសទៀតឬក៏អត់… ភ្លាមនោះខ្ញុំឃើញគេបោះជំហានចាកចេញពីបន្ទប់ផ្សាយទាំងចោលសម្ដីខ្លាំងៗ ៖
ខ្ញុំងឺងស្លឹកត្រចៀកងាកទៅរកវិចិត្រព្រោះមានចេតនាចង់ឲ្យគេយល់ថាខ្ញុំទ្រាំនឹងអាការៈឆ្កួតលីលារបស់មនុស្សក្រោមបង្គាប់គេលែងបានទៀតហើយ តែភ្លាមនោះខ្ញុំឃើញវិចិត្រមិចភ្នែកដាក់ខ្ញុំជាសញ្ញាថា ឲ្យខ្ញុំនៅស្ងៀមសិន…។
ខ្ញុំនៅស្ងៀមរង់ចាំមើលប្រតិកម្មនាយវិទូតទៅទៀតទាំងក្តៅចិត្ត… ចាំមើលតើគេនៅតែប្រើសម្ដីផ្ដេសផ្ដាសទៀតឬក៏អត់… ភ្លាមនោះខ្ញុំឃើញគេបោះជំហានចាកចេញពីបន្ទប់ផ្សាយទាំងចោលសម្ដីខ្លាំងៗ ៖
រៀបចំសំណុំរឿងបញ្ជូនជនសង្ស័យទៅតុលាការ…!
ក្នុងមួយខណៈដែលខ្ញុំហ៊ឹងត្រចៀកដោយភ្លើងកំហឹង ខ្ញុំឮនាងទុំស្រែកយំង៉ោងខ្លាំងលើសដើម… ក្មេងនេះនៅតែពោលពាក្យដដែលៗទាំងក្ដីតក់ស្លុតពិតៗ៖
ក្នុងមួយខណៈដែលខ្ញុំហ៊ឹងត្រចៀកដោយភ្លើងកំហឹង ខ្ញុំឮនាងទុំស្រែកយំង៉ោងខ្លាំងលើសដើម… ក្មេងនេះនៅតែពោលពាក្យដដែលៗទាំងក្ដីតក់ស្លុតពិតៗ៖
គាត់អត់សម្លាប់មនុស្សទេ… កុំចាប់គាត់… មិនមែនគាត់សម្លាប់បងវីនទេ… មិនមែនគាត់ទេ!
ប៉ូលិសវិទូបានចិត្តបញ្ឈប់ដំណើរ ងាកមកសួរបកនាងវិញយ៉ាងរហ័ស៖
បើមិនមែនគាត់… មានតែប្អូនដឹងថា អ្នកណាជាឃាតកសម្លាប់ឆវីវីន?
ក្នុងភាពតក្កមា ក្មេងនោះភ្លាត់មាត់បន្តពីនាយប៉ូលិសភ្លាមដោយឥតបើគិត ៖
ប៉ូលិសវិទូបានចិត្តបញ្ឈប់ដំណើរ ងាកមកសួរបកនាងវិញយ៉ាងរហ័ស៖
បើមិនមែនគាត់… មានតែប្អូនដឹងថា អ្នកណាជាឃាតកសម្លាប់ឆវីវីន?
ក្នុងភាពតក្កមា ក្មេងនោះភ្លាត់មាត់បន្តពីនាយប៉ូលិសភ្លាមដោយឥតបើគិត ៖
ពូដេត… គឺពូដេត សម្លាប់បងវីន… មិនមែនលោកនាយកទេ…!
ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងមុខនាងទុំទាំងព្រលឹងចុងសក់ ។ សេចក្ដីមួហ្មង សន្សឹមៗជំនួសមកវិញដោយពិភាល់ ។ខ្ញុំដណ្ដឹងសួរខ្លួនឯងស្ងាត់ៗ៖
-ម៉េចក៏នាងទុំហ៊ានប្រាប់ប៉ូលិសថា ម៉ានិតដេត ជាអ្នកសម្លាប់ឆវីវីន?
ខ្ញុំក្រឡាប់គ្រាប់ភ្នែកទៅឃើញនាយវិទូញញឹមអោនទៅរកនារីជនបទ។គេសម្រាលទឹកមុខនៅ ចំពោះកែវភ្នែកភិតភ័យរបស់នាង ទើបពោលសួរទៅកាន់នាងមួយៗ៖
ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងមុខនាងទុំទាំងព្រលឹងចុងសក់ ។ សេចក្ដីមួហ្មង សន្សឹមៗជំនួសមកវិញដោយពិភាល់ ។ខ្ញុំដណ្ដឹងសួរខ្លួនឯងស្ងាត់ៗ៖
-ម៉េចក៏នាងទុំហ៊ានប្រាប់ប៉ូលិសថា ម៉ានិតដេត ជាអ្នកសម្លាប់ឆវីវីន?
ខ្ញុំក្រឡាប់គ្រាប់ភ្នែកទៅឃើញនាយវិទូញញឹមអោនទៅរកនារីជនបទ។គេសម្រាលទឹកមុខនៅ ចំពោះកែវភ្នែកភិតភ័យរបស់នាង ទើបពោលសួរទៅកាន់នាងមួយៗ៖
និយាយទៅ!និយាយការពិតទាំងអស់ដែលប្អូនបានដឹងមក បើនាងប្អូនចង់ជួយគាត់!
នាងតូចទុំបង្វិលគ្រាប់ភ្នែកដែលពោរពេញដោយភាពភិតភ័យ សម្លឹងមកខ្ញុំបន្តិច ទើបប្រឹងតាំងស្មារតីឆ្លើយតបទៅប៉ូលិសវិទូ ៖
មែនណ៎ាបង លោកនាយក អត់បានសម្លាប់បងវីនទេ…!
ដល់វេនវិចិត្រប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំលាន់មាត់ម្ដង ៖
នាងតូចទុំបង្វិលគ្រាប់ភ្នែកដែលពោរពេញដោយភាពភិតភ័យ សម្លឹងមកខ្ញុំបន្តិច ទើបប្រឹងតាំងស្មារតីឆ្លើយតបទៅប៉ូលិសវិទូ ៖
មែនណ៎ាបង លោកនាយក អត់បានសម្លាប់បងវីនទេ…!
ដល់វេនវិចិត្រប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំលាន់មាត់ម្ដង ៖
អីចឹងអ្នកណាវិញ ជាអ្នកសម្លាប់ឆវីវីន? មិញនិយាយថាម៉ានិតដេត មែនទេ? បានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកអត់?
នាងតូចទុំបង្ខំចិត្តងាកមករកប្អូន ខ្ញុំទាំងដៃជើង ញ័រចំប្រប់។ ខ្ញុំដឹងហើយថា នាងត្រូវដាច់ចិត្តនិយាយពីម៉ានិតដេតទំាងចិត្តមិនចង់ទេ ប៉ុន្តែគឺដើម្បីការពារខ្ញុំ។សំឡេងនាងប្រែជាឆ្លើយតបដាច់ៗ បែបមិនសូវជឿជាក់ ៖
ប្រហែលជាពូដេត តែខ្ញុំ ខ្ញុំអត់ឃើញផ្ទាល់ភ្នែកទេបង..
នាងតូចទុំបង្ខំចិត្តងាកមករកប្អូន ខ្ញុំទាំងដៃជើង ញ័រចំប្រប់។ ខ្ញុំដឹងហើយថា នាងត្រូវដាច់ចិត្តនិយាយពីម៉ានិតដេតទំាងចិត្តមិនចង់ទេ ប៉ុន្តែគឺដើម្បីការពារខ្ញុំ។សំឡេងនាងប្រែជាឆ្លើយតបដាច់ៗ បែបមិនសូវជឿជាក់ ៖
ប្រហែលជាពូដេត តែខ្ញុំ ខ្ញុំអត់ឃើញផ្ទាល់ភ្នែកទេបង..
ក្នុងមួយខណៈដែលអារម្មណ៍ខ្ញុំកំពុងច្របូកច្របល់ដោយភាពងឿងឆ្ងល់ លាយក្ដីមួហ្មង ខ្ញុំឃើញនាយប៉ូលិសវិទូដឹកដៃនាងចេញពីបន្ទប់ផ្សាយសំដៅទៅការិយាល័យខ្ញុំវិញ។សំឡេងវិទូពោលទៅកាន់នាងស្រាលៗអមជាមួយជំហានមួយៗរបស់គេ ៖
អត់ឃើញផ្ទាល់ភ្នែកហេតុអ្វីប្អូនគិតថា ពូម៉ានិតដេត សម្លាប់ឆវីវីន…?អូខេ គិតអោយច្បាស់ និយាយការពិតអោយស្រួលតាម អ្វីដែលប្អូនបានដឹងណ៎ា!
អត់ឃើញផ្ទាល់ភ្នែកហេតុអ្វីប្អូនគិតថា ពូម៉ានិតដេត សម្លាប់ឆវីវីន…?អូខេ គិតអោយច្បាស់ និយាយការពិតអោយស្រួលតាម អ្វីដែលប្អូនបានដឹងណ៎ា!
ខ្ញុំឈរទ្រឹងសម្លឹងដំណើរវិទូដែលដឹកដៃនាងទុំចេញទៅ។តាមពិតខ្ញុំគ្មានអារម្មណ៍ក្នុងខ្លួនទេ។ វិចិត្រដើរមកក្បែរខ្ញុំហើយពោលតិចៗ ៖
បងសុទ្ធ ក្មេងស្រីនេះលបមើលពួកយើងនៅមាត់ទ្វារស្ទូឌីយោលេខ៧យូរហើយ… តាមមើល ពេលឆវីវីនស្លាប់ក្មេងនោះប្រហែលបានដឹងអាថ៌កំបាំងអ្វី ទាក់ទងនឹងករណីឃាតកម្មនេះក៏មិនដឹង។ អំបាញ់មិញ វិទូធ្វើជាចោទប្រកាន់បងដើម្បីឲ្យក្មេងនោះព្រមបង្ហាញខ្លួននិងសារភាពប៉ុណ្ណឹងទេ!
បងសុទ្ធ ក្មេងស្រីនេះលបមើលពួកយើងនៅមាត់ទ្វារស្ទូឌីយោលេខ៧យូរហើយ… តាមមើល ពេលឆវីវីនស្លាប់ក្មេងនោះប្រហែលបានដឹងអាថ៌កំបាំងអ្វី ទាក់ទងនឹងករណីឃាតកម្មនេះក៏មិនដឹង។ អំបាញ់មិញ វិទូធ្វើជាចោទប្រកាន់បងដើម្បីឲ្យក្មេងនោះព្រមបង្ហាញខ្លួននិងសារភាពប៉ុណ្ណឹងទេ!
ខ្ញុំដកដង្ហើមឃូរ ធូរចិត្តច្រើនជាងមុនបន្តិចពេលលឺពាក្យបកស្រាយរបស់ប្អូនជីដូនមួយ.តែនឹកដល់សម្ដីក្មេងលើកទឹកអម្បាញ់មិញ… ខ្ញុំនឹកឃើញងាកមកសួរវិចិត្រវិញភ្លាម៖
ឯងគិតជឿសម្ដីនាងដែលថា ម៉ានិត ដេត ជាអ្នកសម្លាប់ហ្នឹងមែនអ្ហេស?
វិចិត្រមិនឆ្លើយតបនឹងសំណួរខ្ញុំទេ គេបែរជាសួរបកមកវិញ៖
ក្មេងនេះ និងនាយម៉ានិត ដេត កន្លងមកធ្លាប់មានទំនាស់គ្នាទេ?
ខ្ញុំគ្រវីក្បាល ឆ្លើយតបតាមត្រង់៖
គ្មានទេ…
វិចិត្រញាក់ចិញ្ចើម បន្លឺបន្ត ភ្លាម ៖
អីចឹងហេតុអ្វី នាងតូចនោះធ្លោយមាត់ថាម៉ានីតដេត ជាអ្នកសម្លាប់ឆវីវីន? មនុស្សដល់ទៅបួននាក់នៅទីនេះដែលត្រូវសង្ស័យ ម៉េចក៏ក្មេងហ្នឹងមិននិយាយថាឃាតក គឺនាងម៉ាណា ឬនាយថូនី? ម៉េចក៏ក្មេងអះអាងច្បាស់ថាបងឯងមិនបានសម្លាប់ឆវីវីន? វាទាល់តែប្រាកដក្នុងចិត្ត លើ “រឿងអ្វីមួយ” រវាងនាយម៉ានិតដេត និងអ្នកស្លាប់!
ខ្ញុំឈរទ្រឹងសញ្ជឹងគិតទាំងក្បាលធ្ងន់ពាប់… ហេតុការណ៍ថ្មីមួយបានលេចឡើងភ្លែតក្នុងអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ… ខ្ញុំនៅចាំបានថា កាលពីព្រឹកមិញនេះ ពេលដែលប៉ូលិសបញ្ជូនសព ឆវីវីន ចេញពីស្ទូឌីយោលេខ៧បុគ្គលិកទាំងអស់នៅជុំគ្នានៅទីនេះ ខ្ញុំបានឃើញនាងទុំលួចសម្លឹងម៉ានិតដេត រួចស្រែកយំង៉ោង ឬមួយនាងក្មេងតូចនេះ ពិតជាបានដឹងនូវរឿងអ្វីមួយ… ដូចដែលវិចិត្រកាត់ស្មាន?
“រឿងអ្វីមួយ” ដែលឯងថានោះ ជារឿងអ្វី?
វិចិត្រកៀងបណ្ដើរខ្ញុំចេញពីបន្ទប់ផ្សាយ មាត់ឆ្លើយតប៖
ទាល់តែឈ្លេចសួរនាង… ក្រែងអាចដឹងបានខ្លះ… បងសួរខ្ញុំក៏អត់ប្រយោជន៍ដែរ… បងគ្រប់គ្រងនៅទីនេះផ្ទាល់ ក៏មិនដឹងផង.. ចុះទម្រាំខ្ញុំ…?
យើងត្រលប់ចូលការិយាល័យវិញដោយអង្គុយរង់ចាំស្ដាប់ពាក្យសារភាពរបស់នាងតូចទុំ ដែលកំពុងត្រូវសួរនាំដោយកាយប៉ូលិសវិទូដ៏ឆ្លាតវាងវៃ។
ប្រយោគដំបូងបង្អស់របស់នាយប៉ូលិសរូបនេះ ពោលសួរទៅកាន់ក្មេងស្រីលើកទឹក គឺ៖
បើអត់បានឃើញផង ម៉េចក៏នាងយល់ថា … ម៉ានិត ដេត សម្លាប់ឆវីវីន!
នាងតូចទុំ ពោលដាច់ៗទាំងឈ្ងោកមុខជាប់ ៖
ព្រោះ… ព្រោះគាត់ឈ្លោះគ្នា!
ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងចំពោះចម្លើយដ៏ខ្លី១ឃ្លានេះ ហើយខ្ញុំក៏កំពុងទទួលអារម្មណ៍ថា… ទាំងវិចិត្រ ទាំងវិទូ ក៏កំពុងសម្លឹងមកខ្ញុំព្រមៗគ្នាដែរ។
ខ្ញុំឃើញក្រសែភ្នែកពួកគេ…ហាក់បីដូចជាកំពុងចង់សួរបញ្ជាក់ខ្ញុំ លើបញ្ហានេះ… តើខ្ញុំគួរនិយាយថាម៉េច..? ម៉ានិតដេត និងឆវីវីនឈ្លោះគ្នាពីអង្កាល់… ម៉េចក៏ខ្ញុំមិនដែលដឹង?
ខ្ញុំងាកពោលសួរក្មេងស្រីលើកទឹក… ទាំងពេញប្រៀបដោយភាពច្របូកច្របល់ និងក្ដីងឿងឆ្ងល់៖
នាងទុំ! ម៉ានិតដេត និងឆវីវីន ឈ្លោះគ្នាពីអង្កាល់?
កុំ-កុំនិយាយកុហកណា មិនមែនលេងសើចទេ!
ខ្ញុំឃើញនាងទុំ ព្រិចភ្នែកដែលកំពុងរលីងរលោងដោយទឹកភ្នែកពីរតំណក់នាងពោលតបវិញដាច់ៗ ៖
លោកនាយក! ខ្ញុំអត់បាននិយាយកុហកទេ កាលពីថ្ងៃ អាទិត្យ… ខ្ញុំភ្លេចកាបូបលុយនៅបន្ទប់បាយ ខ្ញុំត្រលប់មកយកកាបូប ក៏នឹកឃើញឡើងមកប្រមូលកែវនៅជាន់ខាងលើអោយហើយ…។ពេលខ្ញុំឡើងដល់មុខបន្ទប់ ផ្សាយ ខ្ញុំឃើញបងវីននិងពូម៉ានិតដេត កំពុងទាស់សម្ដីគ្នា គឺនៅក្នុងបន្ទប់ផ្សាយហ្នឹងតែម្ដង…។
ខ្ញុំបើកភ្នែកគ្រលួង ចំហមាត់ធ្លុងដោយអស់យោបល់ ទឹកមុខរបស់ក្មេងស្រីជំទង់រូបនេះ គ្មានសញ្ញាណណាមួយបង្ហាញថា នាងកំពុងនិយាយកុហកទាល់តែសោះ។
ខណៈនោះសំឡេងវិចិត្រពោលសួរឡើង៖
ពួកគេទាស់គ្នារឿងអី?
ខ្ញុំក៏ផ្ដោតភ្នែកសម្លឹងនាងទាំងរង់ចាំពាក្យឆ្លើយតបរបស់នាងដោយយកចិត្តទុកដាក់ ព្រោះខ្ញុំក៏កំពុងចង់ដឹងយ៉ាងអន្ទះសាដែរថា ឆវីវីន និងម៉ានិតដេតឈ្លោះប្រកែកគ្នាពីរឿងអ្វី?តែនាងទុំគ្រវីក្បាលតតាត់ ហើយឆ្លើយតបវិញដោយសព្ទសំឡេងញ័រ ៖
ខ្ញុំអត់ដឹងទេ តែ តែខ្ញុំឃើញបងឆវីវីន ខឹងខ្លាំងណាស់ គាត់ស្រែកយំទៀតផង ខ្ញុំឃើញពីចម្ងាយទេ ខ្ញុំភ័យ ខ្ញុំភ័យពេក ខ្ញុំចុះមកក្រោមត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ខ្ញុំអត់ដឹងថា ពីរនាក់គាត់ទាស់គ្នាដល់ពេលណាទេ!
ខ្ញុំផ្អែកខ្នងទៅនឹងបង្អែកកៅអីទាំងល្ហិតល្ហៃក្នុងចិត្ត ខ្ញុំគិតមិនយល់ទេថា តើការទាស់ទែងរបស់ពីរនាក់គេកាលពីថ្ងៃអាទិត្យ ដែលក្មេងស្រីលើកទឹកបានរំលឹកនេះ មានទាក់ទងដល់មរណភាពរបស់សហ ការិនីខ្ញុំមែនឬក៏អត់?
វិចិត្រដៀងភ្នែកសម្លឹងមកខ្ញុំ ខ្ញុំគ្រវីក្បាលយឺតៗជាសញ្ញាប្រាប់ទៅគេវិញថា ខ្ញុំនេះក៏មិនដឹងរឿងរវាងគេទាំងពីរនោះដែរ…។ប៉ូលិសទាំងពីរដៀងភ្នែករកគ្នាទៅវិញទៅមក។ខ្ញុំស្មានដឹងហើយថាពួកគេកំពុងគិតពីអ្វី។
——-
ថ្ងៃត្រង់រំលងទៅ នាំយកទៅហួស ទាំងពេលបាយថ្ងៃត្រង់ដែលខ្ញុំលែងនឹកនាដល់។ បរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់បានលាតសន្ធឹងមកលើស្ថានីយវិទ្យុដែលបានរលត់សំឡេងឈឹងតាំងពីព្រឹកមិញទៅតាមមរណភាពរបស់ពិធី ការិនីល្បីបំផុតដែលយើងមាន។
ដោយសារតែ គ្មានអ្នកណាម្នាក់ត្រូវបានរកឃើញថាមានភាពជាប់ពាក់ព័ន្ធសម្រាប់ដាក់បន្ទុក អ្នកទាំងអស់ត្រូវ បានអនុញ្ញាតអោយរំសាយនៅក្រោយការសួរចម្លើយរួមទាំងរូបខ្ញុំផង លើកលែងតែម៉ានិតដេតដែលត្រូវរងការសង្ស័យបណ្ដោះអាសន្នតាមចម្លើយរបស់សាក្សីក្មេងស្រីអ្នកលើកទឹក។នៅ ក្នុងសិទ្ធិឃុំខ្លួន៤៨ម៉ោងដែលប៉ូលិសអាចប្រើចំពោះជនសង្ស័យលើបទព្រហ្មទណ្ឌ គេថែមទាំងអាចមានភាពស្របច្បាប់ក្នុងការឆែកឆេរលំនៅឋាននឹងភាពឯកជនផ្សេងៗរបស់បុគ្គលិកខ្ញុំរូបនេះផង។ហើយខ្ញុំត្រូវបានគេចាត់ទុកជាសាក្សីសំខាន់ដោយសារហេតុការណ៍កើតនៅទីតាំងរបស់ខ្ញុំ ។ខ្ញុំត្រូវបានប្រើប្រាស់អោយនាំផ្លូវទៅកាន់ផ្ទះម៉ានិតដេតនៅរសៀលនោះក្នុងពេលសាមីខ្លួនត្រូវបញ្ជូនទៅកាន់ស្នងការដ្ឋានប៉ូលិសខេត្ត។
ឯងគិតជឿសម្ដីនាងដែលថា ម៉ានិត ដេត ជាអ្នកសម្លាប់ហ្នឹងមែនអ្ហេស?
វិចិត្រមិនឆ្លើយតបនឹងសំណួរខ្ញុំទេ គេបែរជាសួរបកមកវិញ៖
ក្មេងនេះ និងនាយម៉ានិត ដេត កន្លងមកធ្លាប់មានទំនាស់គ្នាទេ?
ខ្ញុំគ្រវីក្បាល ឆ្លើយតបតាមត្រង់៖
គ្មានទេ…
វិចិត្រញាក់ចិញ្ចើម បន្លឺបន្ត ភ្លាម ៖
អីចឹងហេតុអ្វី នាងតូចនោះធ្លោយមាត់ថាម៉ានីតដេត ជាអ្នកសម្លាប់ឆវីវីន? មនុស្សដល់ទៅបួននាក់នៅទីនេះដែលត្រូវសង្ស័យ ម៉េចក៏ក្មេងហ្នឹងមិននិយាយថាឃាតក គឺនាងម៉ាណា ឬនាយថូនី? ម៉េចក៏ក្មេងអះអាងច្បាស់ថាបងឯងមិនបានសម្លាប់ឆវីវីន? វាទាល់តែប្រាកដក្នុងចិត្ត លើ “រឿងអ្វីមួយ” រវាងនាយម៉ានិតដេត និងអ្នកស្លាប់!
ខ្ញុំឈរទ្រឹងសញ្ជឹងគិតទាំងក្បាលធ្ងន់ពាប់… ហេតុការណ៍ថ្មីមួយបានលេចឡើងភ្លែតក្នុងអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ… ខ្ញុំនៅចាំបានថា កាលពីព្រឹកមិញនេះ ពេលដែលប៉ូលិសបញ្ជូនសព ឆវីវីន ចេញពីស្ទូឌីយោលេខ៧បុគ្គលិកទាំងអស់នៅជុំគ្នានៅទីនេះ ខ្ញុំបានឃើញនាងទុំលួចសម្លឹងម៉ានិតដេត រួចស្រែកយំង៉ោង ឬមួយនាងក្មេងតូចនេះ ពិតជាបានដឹងនូវរឿងអ្វីមួយ… ដូចដែលវិចិត្រកាត់ស្មាន?
“រឿងអ្វីមួយ” ដែលឯងថានោះ ជារឿងអ្វី?
វិចិត្រកៀងបណ្ដើរខ្ញុំចេញពីបន្ទប់ផ្សាយ មាត់ឆ្លើយតប៖
ទាល់តែឈ្លេចសួរនាង… ក្រែងអាចដឹងបានខ្លះ… បងសួរខ្ញុំក៏អត់ប្រយោជន៍ដែរ… បងគ្រប់គ្រងនៅទីនេះផ្ទាល់ ក៏មិនដឹងផង.. ចុះទម្រាំខ្ញុំ…?
យើងត្រលប់ចូលការិយាល័យវិញដោយអង្គុយរង់ចាំស្ដាប់ពាក្យសារភាពរបស់នាងតូចទុំ ដែលកំពុងត្រូវសួរនាំដោយកាយប៉ូលិសវិទូដ៏ឆ្លាតវាងវៃ។
ប្រយោគដំបូងបង្អស់របស់នាយប៉ូលិសរូបនេះ ពោលសួរទៅកាន់ក្មេងស្រីលើកទឹក គឺ៖
បើអត់បានឃើញផង ម៉េចក៏នាងយល់ថា … ម៉ានិត ដេត សម្លាប់ឆវីវីន!
នាងតូចទុំ ពោលដាច់ៗទាំងឈ្ងោកមុខជាប់ ៖
ព្រោះ… ព្រោះគាត់ឈ្លោះគ្នា!
ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងចំពោះចម្លើយដ៏ខ្លី១ឃ្លានេះ ហើយខ្ញុំក៏កំពុងទទួលអារម្មណ៍ថា… ទាំងវិចិត្រ ទាំងវិទូ ក៏កំពុងសម្លឹងមកខ្ញុំព្រមៗគ្នាដែរ។
ខ្ញុំឃើញក្រសែភ្នែកពួកគេ…ហាក់បីដូចជាកំពុងចង់សួរបញ្ជាក់ខ្ញុំ លើបញ្ហានេះ… តើខ្ញុំគួរនិយាយថាម៉េច..? ម៉ានិតដេត និងឆវីវីនឈ្លោះគ្នាពីអង្កាល់… ម៉េចក៏ខ្ញុំមិនដែលដឹង?
ខ្ញុំងាកពោលសួរក្មេងស្រីលើកទឹក… ទាំងពេញប្រៀបដោយភាពច្របូកច្របល់ និងក្ដីងឿងឆ្ងល់៖
នាងទុំ! ម៉ានិតដេត និងឆវីវីន ឈ្លោះគ្នាពីអង្កាល់?
កុំ-កុំនិយាយកុហកណា មិនមែនលេងសើចទេ!
ខ្ញុំឃើញនាងទុំ ព្រិចភ្នែកដែលកំពុងរលីងរលោងដោយទឹកភ្នែកពីរតំណក់នាងពោលតបវិញដាច់ៗ ៖
លោកនាយក! ខ្ញុំអត់បាននិយាយកុហកទេ កាលពីថ្ងៃ អាទិត្យ… ខ្ញុំភ្លេចកាបូបលុយនៅបន្ទប់បាយ ខ្ញុំត្រលប់មកយកកាបូប ក៏នឹកឃើញឡើងមកប្រមូលកែវនៅជាន់ខាងលើអោយហើយ…។ពេលខ្ញុំឡើងដល់មុខបន្ទប់ ផ្សាយ ខ្ញុំឃើញបងវីននិងពូម៉ានិតដេត កំពុងទាស់សម្ដីគ្នា គឺនៅក្នុងបន្ទប់ផ្សាយហ្នឹងតែម្ដង…។
ខ្ញុំបើកភ្នែកគ្រលួង ចំហមាត់ធ្លុងដោយអស់យោបល់ ទឹកមុខរបស់ក្មេងស្រីជំទង់រូបនេះ គ្មានសញ្ញាណណាមួយបង្ហាញថា នាងកំពុងនិយាយកុហកទាល់តែសោះ។
ខណៈនោះសំឡេងវិចិត្រពោលសួរឡើង៖
ពួកគេទាស់គ្នារឿងអី?
ខ្ញុំក៏ផ្ដោតភ្នែកសម្លឹងនាងទាំងរង់ចាំពាក្យឆ្លើយតបរបស់នាងដោយយកចិត្តទុកដាក់ ព្រោះខ្ញុំក៏កំពុងចង់ដឹងយ៉ាងអន្ទះសាដែរថា ឆវីវីន និងម៉ានិតដេតឈ្លោះប្រកែកគ្នាពីរឿងអ្វី?តែនាងទុំគ្រវីក្បាលតតាត់ ហើយឆ្លើយតបវិញដោយសព្ទសំឡេងញ័រ ៖
ខ្ញុំអត់ដឹងទេ តែ តែខ្ញុំឃើញបងឆវីវីន ខឹងខ្លាំងណាស់ គាត់ស្រែកយំទៀតផង ខ្ញុំឃើញពីចម្ងាយទេ ខ្ញុំភ័យ ខ្ញុំភ័យពេក ខ្ញុំចុះមកក្រោមត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ខ្ញុំអត់ដឹងថា ពីរនាក់គាត់ទាស់គ្នាដល់ពេលណាទេ!
ខ្ញុំផ្អែកខ្នងទៅនឹងបង្អែកកៅអីទាំងល្ហិតល្ហៃក្នុងចិត្ត ខ្ញុំគិតមិនយល់ទេថា តើការទាស់ទែងរបស់ពីរនាក់គេកាលពីថ្ងៃអាទិត្យ ដែលក្មេងស្រីលើកទឹកបានរំលឹកនេះ មានទាក់ទងដល់មរណភាពរបស់សហ ការិនីខ្ញុំមែនឬក៏អត់?
វិចិត្រដៀងភ្នែកសម្លឹងមកខ្ញុំ ខ្ញុំគ្រវីក្បាលយឺតៗជាសញ្ញាប្រាប់ទៅគេវិញថា ខ្ញុំនេះក៏មិនដឹងរឿងរវាងគេទាំងពីរនោះដែរ…។ប៉ូលិសទាំងពីរដៀងភ្នែករកគ្នាទៅវិញទៅមក។ខ្ញុំស្មានដឹងហើយថាពួកគេកំពុងគិតពីអ្វី។
——-
ថ្ងៃត្រង់រំលងទៅ នាំយកទៅហួស ទាំងពេលបាយថ្ងៃត្រង់ដែលខ្ញុំលែងនឹកនាដល់។ បរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់បានលាតសន្ធឹងមកលើស្ថានីយវិទ្យុដែលបានរលត់សំឡេងឈឹងតាំងពីព្រឹកមិញទៅតាមមរណភាពរបស់ពិធី ការិនីល្បីបំផុតដែលយើងមាន។
ដោយសារតែ គ្មានអ្នកណាម្នាក់ត្រូវបានរកឃើញថាមានភាពជាប់ពាក់ព័ន្ធសម្រាប់ដាក់បន្ទុក អ្នកទាំងអស់ត្រូវ បានអនុញ្ញាតអោយរំសាយនៅក្រោយការសួរចម្លើយរួមទាំងរូបខ្ញុំផង លើកលែងតែម៉ានិតដេតដែលត្រូវរងការសង្ស័យបណ្ដោះអាសន្នតាមចម្លើយរបស់សាក្សីក្មេងស្រីអ្នកលើកទឹក។នៅ ក្នុងសិទ្ធិឃុំខ្លួន៤៨ម៉ោងដែលប៉ូលិសអាចប្រើចំពោះជនសង្ស័យលើបទព្រហ្មទណ្ឌ គេថែមទាំងអាចមានភាពស្របច្បាប់ក្នុងការឆែកឆេរលំនៅឋាននឹងភាពឯកជនផ្សេងៗរបស់បុគ្គលិកខ្ញុំរូបនេះផង។ហើយខ្ញុំត្រូវបានគេចាត់ទុកជាសាក្សីសំខាន់ដោយសារហេតុការណ៍កើតនៅទីតាំងរបស់ខ្ញុំ ។ខ្ញុំត្រូវបានប្រើប្រាស់អោយនាំផ្លូវទៅកាន់ផ្ទះម៉ានិតដេតនៅរសៀលនោះក្នុងពេលសាមីខ្លួនត្រូវបញ្ជូនទៅកាន់ស្នងការដ្ឋានប៉ូលិសខេត្ត។
ទីបំផុតយើងបានធ្វើដំណើរមកដល់ផ្ទះម៉ានិតដេតដែលនៅឆ្ងាយពីស្ថានីយប្រមាណ៣០០ម។មកដល់តំបន់ផ្ទះ ជួលដែលជាជម្រកនៃជន ចំណូលថ្មីទាំងឡាយ ធ្វើអោយខ្ញុំក្ដុកក្ដួលចិត្តនឹកអាណិតដល់សហការីខ្ញុំ ព្រួច។បុរសស្រស់សង្ហាប្រកបដោយសំនួនវោហារជាទីចោមចេតនានៃបុប្ផាទាំងឡាយ ព្រមទាំងកំពុងឈានទៅបញ្ចប់ការសិក្សាថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រជាន់ខ្ពស់ផ្នែក ច្បាប់ដូចម៉ានិតដេតម៉េចនឹង អាចជាឃាតកទៅ?។នៅទីបំផុតខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំនៅតែឈរខាងមនុស្ស ក្រោមបង្គាប់របស់ខ្ញុំ។
យើងបានសហការជាមួយប៉ូលិសមូលដ្ឋាន ដើម្បីចូលទៅកាន់លំនៅឋានរបស់គេក្នុងលក្ខណៈស្របច្បាប់។
ប៉ូលិសមូលដ្ឋានដែលបាននាំផ្លូវ… បាននាំយើងមកដល់ផ្ទះល្វែងតូចល្មមមួយនៅជាន់ទី១… ដែលបានចាក់សោពីក្រៅជាប់…។
ប៉ូលិសមូលដ្ឋានដែលបាននាំផ្លូវ… បាននាំយើងមកដល់ផ្ទះល្វែងតូចល្មមមួយនៅជាន់ទី១… ដែលបានចាក់សោពីក្រៅជាប់…។
ខ្ញុំមិនឆ្ងល់ទេចំពោះភាពស្ងាត់ជ្រងំនេះ ព្រោះតាំងពីមុនមកខ្ញុំដឹងថាម៉ានិតដេត គឺជាពលរដ្ឋនៅខេត្តកំពង់ចាម គេចាកចេញពីគ្រួសារមកធ្វើការនៅភ្នំពេញ បន្ទាប់មកបានតាមខ្ញុំផ្លាស់មកកាន់ខេត្តព្រះសីហនុនេះដូច្នេះការស្នាក់នៅរបស់គេគឺឯកោតែម្នាក់ឯងគត់…។ទ្វារផ្ទះគេត្រូវចាក់សោពីក្រៅមិន មានអ្វីគួរអោយឆ្ងល់ទេព្រោះខ្ញុំដឹងហើយថាពេលនេះបុគ្គលិកដែលធ្លាប់តែ ជាជនបង្គោលរបស់ខ្ញុំកំពុងជាប់នៅកន្លែងប៉ូលិស។
ក្រុមប៉ូលិសបានសម្រេចចិត្តទម្លាយទ្វារចូលទៅខាងក្នុងដើម្បីឆែកឆេរ ។ទីបំផុតខ្ញុំនិងមនុស្ស ៤-៥នាក់ទៀត បានឈានមកដល់ខាងក្នុងផ្ទះ ដែលមានតែបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវមួយតូចនិងបន្ទប់គេងមួយបិទទ្វារជិត។
ក្រុមប៉ូលិសបានសម្រេចចិត្តទម្លាយទ្វារចូលទៅខាងក្នុងដើម្បីឆែកឆេរ ។ទីបំផុតខ្ញុំនិងមនុស្ស ៤-៥នាក់ទៀត បានឈានមកដល់ខាងក្នុងផ្ទះ ដែលមានតែបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវមួយតូចនិងបន្ទប់គេងមួយបិទទ្វារជិត។
យើងបានប្រទះឃើញរូបទេសភាពជាច្រើនផ្ទាំងដែលសុទ្ធសឹងតែត្រូវបានរៀបចំថតយ៉ាងល្អ.. ប្រកបដោយទេពកោសល្យ។ រូបនាំងនោះ ត្រូវបានតាំងលម្អក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ គួរឲ្យត្រជាក់ភ្នែក…។
បរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់ ហាក់បីដូចជាចូលរួមស្រងេះស្រងោចសោយសោកលើករណីដែលម្ចាស់ វា កំពុងតែគ្មានលទ្ធភាពត្រឡប់មកផ្ទះវិញនៅយប់នេះ។
បរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់ ហាក់បីដូចជាចូលរួមស្រងេះស្រងោចសោយសោកលើករណីដែលម្ចាស់ វា កំពុងតែគ្មានលទ្ធភាពត្រឡប់មកផ្ទះវិញនៅយប់នេះ។
ខ្ញុំឃើញក្រុមប៉ូលិស ដែលក្នុងនោះមានទាំងប្អូនជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំផង មិនបានបង្អង់សកម្មភាពគេអោយអូសបន្លាយពេលអត់ប្រយោជន៍ឡើយពួកគេកំពុងរុះរើគំនរថាសចម្រៀងដែលមានច្រើនសន្ធឹក…។
និស្ស័យរបស់ម៉ានិតដេត… សហការីរបស់ខ្ញុំម្នាក់នេះជាមនុស្សចូលចិត្តចម្រៀងណាស់ វាស៊ីគ្នាទៅនឹងអាកប្បកិរិយាទន់ភ្លន់ស្រគត់ស្រគំរបស់គេ បើពេលនេះប៉ូលិសរកឃើញភស្ដុតាងបញ្ជាក់ថា គេជាឃាតកមែននោះ ជារឿងគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលបំផុតហើយ។
និស្ស័យរបស់ម៉ានិតដេត… សហការីរបស់ខ្ញុំម្នាក់នេះជាមនុស្សចូលចិត្តចម្រៀងណាស់ វាស៊ីគ្នាទៅនឹងអាកប្បកិរិយាទន់ភ្លន់ស្រគត់ស្រគំរបស់គេ បើពេលនេះប៉ូលិសរកឃើញភស្ដុតាងបញ្ជាក់ថា គេជាឃាតកមែននោះ ជារឿងគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលបំផុតហើយ។
បទចម្រៀងមនោសញ្ចេតនាមួយបទដែលជាមរតករបស់អធិរាជសំឡេងមាស ស៊ីន ស៊ីសាមុត កំពុងបង្ហើរយ៉ាងស្រទន់ដោយការសាកល្បងរបស់ប៉ូលិសម្នាក់ ខ្ញុំងាកទៅសម្លឹងម៉ាញ៉េដែលប៉ូលិសរូបនោះ កំពុងកាន់សម្បកថាចម្រៀងឈរជិតម៉ាញ៉េដោយអាការយកចិត្តទុកដាក់ស្ដាប់ ភ្លាមនោះខ្ញុំឮគេពោលក្ដែងៗ ៖
ឃាតកចេះស្ដាប់បទសង់ទីម៉ង់ដែរហ្ន៎!
ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា រហូតមកទល់នឹងពេលនេះ ខ្លួនខ្ញុំនៅតែមានគំនិតការពារបុគ្គលិកក្រោមបង្គាប់ដដែល … ព្រោះពីក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំ គ្មានសញ្ញាណណាមួយចេញមកថា ខ្ញុំជឿពីសម្ដីប៉ូលិស និងក្មេងលើកទឹកដែលសង្ស័យថាម៉ានិតដេត ជាឃាតកនោះឡើយ។
សំឡេងវិចិត្រប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំ លាន់រន្ថាន់ទៅរកប៉ូលិសដែលកំពុងចាក់បទចម្រៀង ៖
បិទម៉ាញ៉េទៅ! នៅមុនពេលរកភស្តុតាងឃើញ បើទោះបីជាមានដានអ្វីក៏ដោយ ក៏យើងបានត្រឹមចាត់ទុកគេជាជនសង្ស័យតែប៉ុណ្ណោះ មិនទាន់អាចប្រើពាក្យថាឃាតកបានទេ!
ម៉ាញ៉េត្រូវបានចុចបិទ… ខ្ញុំនៅឈរទ្រឹងកណ្ដាលផ្ទះមិនដឹងត្រូវធ្វើអ្វីទេ ក្នុងពេលដែលពួកប៉ូលិស កំពុងតែបន្តរើកកាយគំនរកាសែត និងទស្សនាវដ្ដីក្រោមតុសាឡុង… ភ្លាមនោះ សំឡេងប៉ូលិសវិទូ… ពោលដោយអាការៈភ្ញាក់ផ្អើល ៖
ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា រហូតមកទល់នឹងពេលនេះ ខ្លួនខ្ញុំនៅតែមានគំនិតការពារបុគ្គលិកក្រោមបង្គាប់ដដែល … ព្រោះពីក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំ គ្មានសញ្ញាណណាមួយចេញមកថា ខ្ញុំជឿពីសម្ដីប៉ូលិស និងក្មេងលើកទឹកដែលសង្ស័យថាម៉ានិតដេត ជាឃាតកនោះឡើយ។
សំឡេងវិចិត្រប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំ លាន់រន្ថាន់ទៅរកប៉ូលិសដែលកំពុងចាក់បទចម្រៀង ៖
បិទម៉ាញ៉េទៅ! នៅមុនពេលរកភស្តុតាងឃើញ បើទោះបីជាមានដានអ្វីក៏ដោយ ក៏យើងបានត្រឹមចាត់ទុកគេជាជនសង្ស័យតែប៉ុណ្ណោះ មិនទាន់អាចប្រើពាក្យថាឃាតកបានទេ!
ម៉ាញ៉េត្រូវបានចុចបិទ… ខ្ញុំនៅឈរទ្រឹងកណ្ដាលផ្ទះមិនដឹងត្រូវធ្វើអ្វីទេ ក្នុងពេលដែលពួកប៉ូលិស កំពុងតែបន្តរើកកាយគំនរកាសែត និងទស្សនាវដ្ដីក្រោមតុសាឡុង… ភ្លាមនោះ សំឡេងប៉ូលិសវិទូ… ពោលដោយអាការៈភ្ញាក់ផ្អើល ៖
បង!… មើលអានេះមើល៍!
ខ្ញុំក្រឡេកទៅរកប្រភពនៃសំឡេងដែលប្រាកដថា ជះចេញមកពីបន្ទប់គេងរបស់ម៉ានិតដេត ច្បាស់ណាស់ ហើយខ្ញុំក៏មិនបានដឹងដែរថា នាយវិទូបើកទ្វារចូលទៅឆែកឆេរនៅទីនោះតាំងពីអង្កាល់?
វិចិត្រស្ទុះវឹងចូលទៅកាន់បន្ទប់គេងតាមសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើលរបស់វិទូ… ខ្ញុំក៏ស្ទុះទៅតាមពីក្រោយដែរ ពួកយើងត្រូវឈរទ្រឹងដូចគ្នា នៅចំពោះមុខផ្ទាំងរូបថតមួយ ដែលមានទំហំមិនតូចជាងផ្ទៃក្ដារឆ្នួន សម្រាប់ក្មេងរៀនសរសេរ… ដោយកំពុងត្រូវបានតាំងលម្អលើគ្រែដំណេក បែរមុខមកចំច្រកទ្វារចូលតែម្ដង។
ខ្ញុំក្រឡេកទៅរកប្រភពនៃសំឡេងដែលប្រាកដថា ជះចេញមកពីបន្ទប់គេងរបស់ម៉ានិតដេត ច្បាស់ណាស់ ហើយខ្ញុំក៏មិនបានដឹងដែរថា នាយវិទូបើកទ្វារចូលទៅឆែកឆេរនៅទីនោះតាំងពីអង្កាល់?
វិចិត្រស្ទុះវឹងចូលទៅកាន់បន្ទប់គេងតាមសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើលរបស់វិទូ… ខ្ញុំក៏ស្ទុះទៅតាមពីក្រោយដែរ ពួកយើងត្រូវឈរទ្រឹងដូចគ្នា នៅចំពោះមុខផ្ទាំងរូបថតមួយ ដែលមានទំហំមិនតូចជាងផ្ទៃក្ដារឆ្នួន សម្រាប់ក្មេងរៀនសរសេរ… ដោយកំពុងត្រូវបានតាំងលម្អលើគ្រែដំណេក បែរមុខមកចំច្រកទ្វារចូលតែម្ដង។
ម្ដងនេះ… អ្នកដែលត្រូវបះសក់នោះគឺខ្ញុំ… ខ្ញុំសម្លឹងឥតព្រិចទៅកាន់ផ្ទាំងរូបថត… ព្រោះខ្ញុំស្ទើរមិនជឿភ្នែកខ្លួនឯងដែលកំពុងមើលឃើញថា មនុស្ស២នាក់កំពុងកៀកគ្នាយ៉ាងស្និទ្ធស្នាលក្នុងផ្ទាំងរូបថតគឺម៉ានិតដេត និងឆវីវីន សហការីរបស់ខ្ញុំ ដែលទើបតែបាត់បង់ជីវិតកាលពីព្រឹក។
ម្រាមដៃទាំង១០របស់នាយប៉ូលិសវិទូ លូកទៅដោះស៊ុមរូបថត មកកាន់… រួចគេបើកស៊ុមយកសន្លឹករូបថតចេញមកក្រៅ ក្នុងអាការៈបង្ហាញថា … គេចង់ពិនិត្យរកឃើញក្រែងមានបន្សល់អ្វីម្យ៉ាងនៅពីក្រោយសន្លឹករូបថតដ៏ស្រស់បំព្រង និងប្រកបដោយមនោសញ្ចេតនាយ៉ាងជ្រាលជ្រៅនេះ។
ម្រាមដៃទាំង១០របស់នាយប៉ូលិសវិទូ លូកទៅដោះស៊ុមរូបថត មកកាន់… រួចគេបើកស៊ុមយកសន្លឹករូបថតចេញមកក្រៅ ក្នុងអាការៈបង្ហាញថា … គេចង់ពិនិត្យរកឃើញក្រែងមានបន្សល់អ្វីម្យ៉ាងនៅពីក្រោយសន្លឹករូបថតដ៏ស្រស់បំព្រង និងប្រកបដោយមនោសញ្ចេតនាយ៉ាងជ្រាលជ្រៅនេះ។
ចិញ្ចើមវិទូជ្រួញចូលគ្នា ពេលដែលគេឱនសម្លឹងអ្វីម្យ៉ាងលាក់ពីក្រោយសន្លឹករូបថត។ គេហុចវាទៅឲ្យវិចិត្រ… ខ្ញុំក៏ស្ទុះទៅមើលភ្លាម…ទាំងចិត្តកំពុងអន្ទះសាដោយការចង់ដឹង… នុះហ្ន៎ តួអក្សរស្មើត្រឹមមួយឃ្លាដែលខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ថាជាសំណេររបស់ម៉ានិតដេត…បានដៅជាប់ក្រឡៅលើខ្នងសន្លឹករូបថតនូវពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់ថា “I love my life because it gave me you, I love you because you are my life ” ពីក្រោមនោះ សំណេរដែលខ្ញុំស្គាល់ថា ជារបស់ឆវីវីនក៏មានអត្ថន័យមិនប្លែកគ្នាប៉ុន្មានឡើយ “យើងគ្មានថ្ងៃបែកពីគ្នាទេ”។
វិចិត្រងើបមុខសម្លឹងមកខ្ញុំ … កែវភ្នែកទាំងគូររបស់គេហាក់បីដូចជាចង់ឲ្យខ្ញុំបកស្រាយចំពោះបញ្ហានេះ ខ្ញុំដាក់បង្គុយប៉ុកទៅលើគ្រែដំណេករបស់ម៉ានិតដេត ទាំងហេងហាងពេញក្នុងចិត្ត។
តើឲ្យខ្ញុំបកស្រាយប្រាប់ពួកគេថា យ៉ាងម៉េច? បើពួកយើងធ្វើការក្បែរគ្នារាល់ថ្ងៃ… ខ្ញុំមិនបានដឹងថាពីរនាក់នេះមានទាក់ទាមរវីមរវាមរឿងមនោសញ្ចេតនានឹងគ្នាជ្រាលជ្រៅដល់កម្រិតនេះតាំងពីពេលណាមកផង?
ប៉ូលិសឈ្មោះវិទូបន្លឺមកកាន់ខ្ញុំមួយៗ ៖
តើឲ្យខ្ញុំបកស្រាយប្រាប់ពួកគេថា យ៉ាងម៉េច? បើពួកយើងធ្វើការក្បែរគ្នារាល់ថ្ងៃ… ខ្ញុំមិនបានដឹងថាពីរនាក់នេះមានទាក់ទាមរវីមរវាមរឿងមនោសញ្ចេតនានឹងគ្នាជ្រាលជ្រៅដល់កម្រិតនេះតាំងពីពេលណាមកផង?
ប៉ូលិសឈ្មោះវិទូបន្លឺមកកាន់ខ្ញុំមួយៗ ៖
លោកចំណាំអក្សរពីរឃ្លានេះបានទេ?ខ្ញុំចង់មានន័យថាអក្សរសរសេរពីរនាក់រឺតែម្នាក់?
តាមពិតខ្ញុំអត់ចង់ឆ្លើយអីទៀតទេក្នុងដំណាក់កាល នេះ ប៉ុន្តែខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវតែស្មោះត្រង់ចំពោះមុខច្បាប់។ខ្ញុំពោលតបទៅគេ៖
អក្សរអង់គ្លេសរបស់ម៉ានិតដេត ហើយភាសាខ្មែរ របស់អាវីន!
ភ្លាមនោះវិទូពោលតាមពីក្រោយសម្តីខ្ញុំ៖
តាមពិតខ្ញុំអត់ចង់ឆ្លើយអីទៀតទេក្នុងដំណាក់កាល នេះ ប៉ុន្តែខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវតែស្មោះត្រង់ចំពោះមុខច្បាប់។ខ្ញុំពោលតបទៅគេ៖
អក្សរអង់គ្លេសរបស់ម៉ានិតដេត ហើយភាសាខ្មែរ របស់អាវីន!
ភ្លាមនោះវិទូពោលតាមពីក្រោយសម្តីខ្ញុំ៖
លោកនាយកវិសុទ្ធ! នេះជាភស្តុតាងបង្ហាញថាជនរងគ្រោះ និងម៉ានិតដេតកន្លងមកមានទំនាក់ទំនងលើសពីមិត្តរួមការងារ !ទោះបីជាលោកជ្រាបក៏ដោយមិនបានជ្រាបក្ដី តែសូមលោកជួយពិចារណាអំពីបញ្ហានេះផង បើពួកគេស្រលាញ់គ្នាដល់ថ្នាក់នេះ ចុះហេតុអ្វីបានជាក្មេងស្រីលើកទឹកនោះហ៊ានអះអាងថា កាលពីថ្ងៃអាទិត្យនាងបានឃើញម៉ានិតដេត និងអ្នករងគ្រោះឈ្លោះប្រកែកគ្នាក្នុងបន្ទប់ផ្សាយ?
មិនដឹងថាត្រូវតបនឹងសំណួរនោះយ៉ាងម៉េចទេ? ភ្លាមនោះវិចិត្រប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំបានបន្លឺថា៖
បើតាមក្មេងលើកទឹកគឺកាលណោះពួកគេទាស់គ្នាខ្លាំងណាស់ ឆវីវីនខឹងរហូតដល់ស្រែកយំ។មនុស្សពីរនាក់ដែលស្រលាញ់គ្នាខ្លាំងបើទាស់គ្នា គ្មានរឿងអ្វីក្រៅពីរឿងប្រចែប្រចណ្ឌ!
ក្នុងខណៈដែលខ្ញុំស្ទើរថប់ដង្ហើមស្លាប់ដោយភាពតានតឹងនោះ សំឡេងមួយលាន់មកកន្ត្រាក់អារម្មណ៍ខ្ញុំឲ្យស្លុតស្មារតីសាជាថ្មី…
នំាគ្នាធ្វើអីហ្នឹង?
ខ្ញុំស្ទុះក្រោក…។
ម៉ានិតដេត សហការីក្រោមបង្គាប់របស់ខ្ញុំ បានស្ទុះទាំងកំរោលចូលក្នុងបន្ទប់។
ខ្ញុំឈរទ្រឹងសម្លឹងទឹកមុខខ្មៅប៉ែរបស់ម៉ានិតដេត ដែលនៅចំពោះមុខ។សម្លៀកបំពាក់ខ្ញុកខ្ញូវ ព្រមទាំងពុកចង្កា និងពុកមាត់រឹមៗ ដែលលេចលើផ្ទៃមុខគេ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំអស់សង្ឃឹមរលីងចំពោះជំនឿចិត្តដែលថាម៉ានិតដេតអត់មានពាក់ព័ន្ធក្នុងការស្លាប់របស់ឆវីវីននោះ…។
តែទំនាក់ទំនងរវាងលោក និងអ្នកស្លាប់ លោកមិនទាន់បានប្រាប់ប៉ូលិសទេ!(វិទូបង្ហើរឃ្លាដំបូងបង្អស់ទៅរកម៉ានិតដេត)
មិនដឹងថាត្រូវតបនឹងសំណួរនោះយ៉ាងម៉េចទេ? ភ្លាមនោះវិចិត្រប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំបានបន្លឺថា៖
បើតាមក្មេងលើកទឹកគឺកាលណោះពួកគេទាស់គ្នាខ្លាំងណាស់ ឆវីវីនខឹងរហូតដល់ស្រែកយំ។មនុស្សពីរនាក់ដែលស្រលាញ់គ្នាខ្លាំងបើទាស់គ្នា គ្មានរឿងអ្វីក្រៅពីរឿងប្រចែប្រចណ្ឌ!
ក្នុងខណៈដែលខ្ញុំស្ទើរថប់ដង្ហើមស្លាប់ដោយភាពតានតឹងនោះ សំឡេងមួយលាន់មកកន្ត្រាក់អារម្មណ៍ខ្ញុំឲ្យស្លុតស្មារតីសាជាថ្មី…
នំាគ្នាធ្វើអីហ្នឹង?
ខ្ញុំស្ទុះក្រោក…។
ម៉ានិតដេត សហការីក្រោមបង្គាប់របស់ខ្ញុំ បានស្ទុះទាំងកំរោលចូលក្នុងបន្ទប់។
ខ្ញុំឈរទ្រឹងសម្លឹងទឹកមុខខ្មៅប៉ែរបស់ម៉ានិតដេត ដែលនៅចំពោះមុខ។សម្លៀកបំពាក់ខ្ញុកខ្ញូវ ព្រមទាំងពុកចង្កា និងពុកមាត់រឹមៗ ដែលលេចលើផ្ទៃមុខគេ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំអស់សង្ឃឹមរលីងចំពោះជំនឿចិត្តដែលថាម៉ានិតដេតអត់មានពាក់ព័ន្ធក្នុងការស្លាប់របស់ឆវីវីននោះ…។
តែទំនាក់ទំនងរវាងលោក និងអ្នកស្លាប់ លោកមិនទាន់បានប្រាប់ប៉ូលិសទេ!(វិទូបង្ហើរឃ្លាដំបូងបង្អស់ទៅរកម៉ានិតដេត)
តែសហការីឆ្នើមរបស់យើង ម៉ានិតដេត តបវិញដោយមិនខ្លបខ្លាច ៖
មេធាវីខ្ញុំធានាខ្ញុំអោយនៅក្រៅឃុំហើយ! សូមលោកប៉ូលិសកុំបំពានសិទ្ធិផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ?
វិចិត្រញាក់ស្មាតបវិញដោយទឹកមុខស្មើ ៖
មេធាវីខ្ញុំធានាខ្ញុំអោយនៅក្រៅឃុំហើយ! សូមលោកប៉ូលិសកុំបំពានសិទ្ធិផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ?
វិចិត្រញាក់ស្មាតបវិញដោយទឹកមុខស្មើ ៖
បាទ តែនៅពេលនេះខ្ញុំនៅមានសិទ្ធិនៅឡើយពិធីករម៉ានិតដេត! ព្រោះយើងសង្ស័យថាអាថ៌កំបាំងនៃទំនាក់ទំនងអ្នកទាំងពីរមានទាក់ទងសំខាន់ដល់ការស្លាប់របស់កញ្ញាឆវីវីន!
ម៉ានិតដេតងើបមុខសម្លឹងវិចិត្រថ្មែ .. រួចងាកមកមើលមុខខ្ញុំ
គេពោលសួរខ្ញុំមួយៗ ដោយសូរស័ព្ទក្រៀមក្រំ ៖
ម៉ានិតដេតងើបមុខសម្លឹងវិចិត្រថ្មែ .. រួចងាកមកមើលមុខខ្ញុំ
គេពោលសួរខ្ញុំមួយៗ ដោយសូរស័ព្ទក្រៀមក្រំ ៖
បងសុទ្ធ? បងក៏សង្ស័យថាខ្ញុំសម្លាប់អាវីនដែរអ្ហេស?
ខ្ញុំដូចជានិយាយអ្វីលែងចេញទៀតហើយ ខ្ញុំឈ្ងោកមុខនៅស្ងៀមសម្លឹងឥដ្ឋ តែវិទូលាន់មាត់មកជំនួសខ្ញុំម្ដងទៀត ៖
ម៉ានិតដេត… លោកជាឃាតក ឬមិនមែន លោកដឹងខ្លួនឯងច្បាស់ណាស់ !បើលោកមិនប្រព្រឹត្តបទឧក្រិដ្ឋមិនត្រូវខ្លាចការសួរចម្លើយទេ…គួរសហការជាមួយប៉ូលិស!
ខ្ញុំលូកដៃទៅទះស្មាម៉ានិតដេតថ្មមៗ ទាំងពោលទៅកាន់គេក្នុងបំណងលើកទឹកចិត្ត ៖
ខ្ញុំដូចជានិយាយអ្វីលែងចេញទៀតហើយ ខ្ញុំឈ្ងោកមុខនៅស្ងៀមសម្លឹងឥដ្ឋ តែវិទូលាន់មាត់មកជំនួសខ្ញុំម្ដងទៀត ៖
ម៉ានិតដេត… លោកជាឃាតក ឬមិនមែន លោកដឹងខ្លួនឯងច្បាស់ណាស់ !បើលោកមិនប្រព្រឹត្តបទឧក្រិដ្ឋមិនត្រូវខ្លាចការសួរចម្លើយទេ…គួរសហការជាមួយប៉ូលិស!
ខ្ញុំលូកដៃទៅទះស្មាម៉ានិតដេតថ្មមៗ ទាំងពោលទៅកាន់គេក្នុងបំណងលើកទឹកចិត្ត ៖
ដេតអ្ហា៎ ឯងឈប់លាក់លៀមទៅ ពេលនេះជាពេល ត្រូវនិយាយការពិតចេញមកហើយ!ទុកថាជួយអាវីន!មួយទៀត បើយើងមិនបានធ្វើ គ្មានអ្នកណាអាចចោទប្រកាន់យើងបានទេ!ឯងក៏ចង់អោយគេរកឃើញអ្នកសម្លាប់អាវីនដែរមែនទេ?
ម៉ានិតដេត ងើបមុខសម្លឹងខ្ញុំសាជាថ្មី… រួចភ្នែកគេសម្លឹងមនុស្សទាំងប៉ុន្មានជុំវិញខ្លួនម្ដងម្នាក់ៗ មួយគេទ្រោបក្បាលមួយសន្ទុះ ទើបងក់ក្បាលផ្ញក់ៗ តបស្ទើរមិនចង់ឮ ៖
ម៉ានិតដេត ងើបមុខសម្លឹងខ្ញុំសាជាថ្មី… រួចភ្នែកគេសម្លឹងមនុស្សទាំងប៉ុន្មានជុំវិញខ្លួនម្ដងម្នាក់ៗ មួយគេទ្រោបក្បាលមួយសន្ទុះ ទើបងក់ក្បាលផ្ញក់ៗ តបស្ទើរមិនចង់ឮ ៖
បានហើយ ពួកលោកចង់ដឹងពីអ្វីទៀត?
បន្ទប់ម៉ានិតដេតត្រូវបានប៉ូលិសរៀបចំជាកន្លែងសួរចម្លើយ ដោយវិចិត្របានបង្គាប់ឲ្យប៉ូលិសដទៃចេញទៅក្រៅវិញអស់ ក្នុងបន្ទប់សល់តែខ្ញុំ វិទូ ម៉ានិតដេត និងវិចិត្រប៉ុណ្ណោះ។
ម៉ានិតដេតអង្គុយទ្រោបមុខលើតុសរសេរ ដោយពួកវិចិត្រ និងវិទូ កំពុងអង្គុយជុំវិញទីនោះ ខ្ញុំថយមកអង្គុយលើគ្រែដំណេករបស់ម៉ានិតដេតវិញ រង់ចាំស្ដាប់ការសួរចម្លើយរបស់ពួកគេ។
ស៊ុមរូបថតកំពុងត្រូវដាក់ផ្ដេកលើតុសួរចម្លើយនៅឡើយ សំឡេងវិចិត្រពោលមុនគេបង្អស់៖
បន្ទប់ម៉ានិតដេតត្រូវបានប៉ូលិសរៀបចំជាកន្លែងសួរចម្លើយ ដោយវិចិត្របានបង្គាប់ឲ្យប៉ូលិសដទៃចេញទៅក្រៅវិញអស់ ក្នុងបន្ទប់សល់តែខ្ញុំ វិទូ ម៉ានិតដេត និងវិចិត្រប៉ុណ្ណោះ។
ម៉ានិតដេតអង្គុយទ្រោបមុខលើតុសរសេរ ដោយពួកវិចិត្រ និងវិទូ កំពុងអង្គុយជុំវិញទីនោះ ខ្ញុំថយមកអង្គុយលើគ្រែដំណេករបស់ម៉ានិតដេតវិញ រង់ចាំស្ដាប់ការសួរចម្លើយរបស់ពួកគេ។
ស៊ុមរូបថតកំពុងត្រូវដាក់ផ្ដេកលើតុសួរចម្លើយនៅឡើយ សំឡេងវិចិត្រពោលមុនគេបង្អស់៖
កាលនៅស្ថានីយវិទ្យុម៉េចក៏លោកមិនសារភាពពីទំនាក់ទំនងរវាងលោក និងអ្នករងគ្រោះ?
កែវភ្នែកក្រហមរបស់ម៉ានិតដេតឈ្ងោកសម្លឹងរូបថតដែលនៅផ្ដេកលើតុពីមុខ គេតបមួយៗដោយសូរស័ព្ទក្រៀមក្រោះ៖
មនុស្សស្លាប់ទៅហើយ ខ្ញុំនិយាយអោយប៉ះពាល់ដល់កេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់នាងទៀតបានប្រយោជន៍អ្វី?
វិចិត្រមិនឆ្លើយ តែគេបែរជាសួរវិញ៖
កែវភ្នែកក្រហមរបស់ម៉ានិតដេតឈ្ងោកសម្លឹងរូបថតដែលនៅផ្ដេកលើតុពីមុខ គេតបមួយៗដោយសូរស័ព្ទក្រៀមក្រោះ៖
មនុស្សស្លាប់ទៅហើយ ខ្ញុំនិយាយអោយប៉ះពាល់ដល់កេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់នាងទៀតបានប្រយោជន៍អ្វី?
វិចិត្រមិនឆ្លើយ តែគេបែរជាសួរវិញ៖
អ្នកទាំងពីរស្រលាញ់គ្នាតាំងពីពេលណាមក?
ម៉ានិតដេតឈ្ងោកមុខលើសដើម គេខាំបបូរមាត់ហាក់ដូចជាប្រឹងទប់ស្កាត់ក្ដីរំជួលចិត្ត ៖
ច្រើនឆ្នាំហើយ! តាំងពីយើងស្គាល់គ្នាដំបូងម្ល៉េះ!
ខ្ញុំហួសចិត្តនឹងខ្លួនឯង បុគ្គលិកខ្ញុំពីរនាក់នេះគេស្រលាញ់គ្នាជាយូរមកហើយក៏ខ្ញុំមិនដឹងដែរ តើមានរឿងអ្វីខ្លះទៀតដែលខ្ញុំកំពុងមើលរំលងរាល់ថ្ងៃនោះ…?
សំឡេងវិទូលាន់ឡើងកាត់ផ្ដាច់អារម្មណ៍ស្មុគស្មាញរបស់ខ្ញុំ ៖
ម៉ានិតដេតឈ្ងោកមុខលើសដើម គេខាំបបូរមាត់ហាក់ដូចជាប្រឹងទប់ស្កាត់ក្ដីរំជួលចិត្ត ៖
ច្រើនឆ្នាំហើយ! តាំងពីយើងស្គាល់គ្នាដំបូងម្ល៉េះ!
ខ្ញុំហួសចិត្តនឹងខ្លួនឯង បុគ្គលិកខ្ញុំពីរនាក់នេះគេស្រលាញ់គ្នាជាយូរមកហើយក៏ខ្ញុំមិនដឹងដែរ តើមានរឿងអ្វីខ្លះទៀតដែលខ្ញុំកំពុងមើលរំលងរាល់ថ្ងៃនោះ…?
សំឡេងវិទូលាន់ឡើងកាត់ផ្ដាច់អារម្មណ៍ស្មុគស្មាញរបស់ខ្ញុំ ៖
ស្នេហាជារឿងធម្មតាទេ តើម៉េចក៏ចាំលាក់លៀម បើស្រលាញ់គ្នា ម៉េចក៏មិនរៀបការឲ្យគេឯងដឹងគ្រប់គ្នា។
សំណួររបស់វិទូ ដូចអ្វីដែលខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ ខ្ញុំប្រឹងផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ចម្លើយរបស់ម៉ានិតដេតយ៉ាងអន្ទះសាតែមិនឮគេពោលតបទៀតសោះ។
ស្ថានភាពកំពុងស្ថិតនៅក្នុងលក្ខណៈស្ងាត់ស្ងៀម អស់បន្តិចទើបឮវិចិត្របន្លឺឡើងម្ដង៖
សំណួររបស់វិទូ ដូចអ្វីដែលខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ ខ្ញុំប្រឹងផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ចម្លើយរបស់ម៉ានិតដេតយ៉ាងអន្ទះសាតែមិនឮគេពោលតបទៀតសោះ។
ស្ថានភាពកំពុងស្ថិតនៅក្នុងលក្ខណៈស្ងាត់ស្ងៀម អស់បន្តិចទើបឮវិចិត្របន្លឺឡើងម្ដង៖
មួយរយៈចុងក្រោយនេះ ទំនាក់ទំនងអ្នកទាំងពីរមានអ្វីប្រែប្រួលទេ?
ម៉ានិតដេតរក្សាការស្ងៀមស្ងាត់បន្តិច ទើបពោលតបវិញស្រាលៗ ស្ទើរមិនចង់ឮ៖
អត់ទេ ពួកខ្ញុំត្រៀមរៀបការក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ!
វិទូដំឡើងសំឡេងខ្លាំងជាងមុន៖
ម៉ានិតដេតរក្សាការស្ងៀមស្ងាត់បន្តិច ទើបពោលតបវិញស្រាលៗ ស្ទើរមិនចង់ឮ៖
អត់ទេ ពួកខ្ញុំត្រៀមរៀបការក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ!
វិទូដំឡើងសំឡេងខ្លាំងជាងមុន៖
និយាយកុហក! ថ្មីៗនេះទាំងពីរមានរឿងរកាំរកូសគ្នាខ្លាំងណាស់!
ម៉ានិតដេតងើបមុខសម្លឹងវិទូភ្លាមមួយរំពេច ក្រសែភ្នែកគេផុសចេញនូវការភ្ញាក់ផ្អើល និងងឿងឆ្ងល់លាយឡំគ្នា។ វិទូលែងមាត់ ព្រោះដឹងថាខ្លួនជ្រុលសម្ដី វិចិត្រដែលនៅក្បែរនោះលូកមាត់ចូលកាត់ភ្លាម៖
ម៉ានិតដេតងើបមុខសម្លឹងវិទូភ្លាមមួយរំពេច ក្រសែភ្នែកគេផុសចេញនូវការភ្ញាក់ផ្អើល និងងឿងឆ្ងល់លាយឡំគ្នា។ វិទូលែងមាត់ ព្រោះដឹងថាខ្លួនជ្រុលសម្ដី វិចិត្រដែលនៅក្បែរនោះលូកមាត់ចូលកាត់ភ្លាម៖
ម៉ានិតដេត! មានគេឃើញលោកទាស់គ្នានឹងឆវីវីនយ៉ាងខ្លាំងកាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុននេះ លោកបកស្រាយយ៉ាងម៉េច?
ប្រហែលជាម៉ានិតដេតនឹកស្មានមិនដល់ថា ការទាស់ទែងរបស់គេ និងឆវីវីនក្នុងបន្ទប់ផ្សាយ កាលពីថ្ងៃអាទិត្យនោះត្រូវអ្នកផ្សេងដឹងទេ អីចឹងហើយបានជាគេបញ្ចេញភាពភ្ញាក់ផ្អើលលើផ្ទៃមុខ។
សភាពស្ងាត់ស្ងៀមបានអូសបន្លាយទៅមុខតាមរយៈភាពនឹងធឹងមិនឆ្លើយតបរបស់គេ។ ភ្លាមនោះនាយប៉ូលិសវិទូពោលបន្ថែមលើសម្ដីវិចិត្រ៖
ប្រហែលជាម៉ានិតដេតនឹកស្មានមិនដល់ថា ការទាស់ទែងរបស់គេ និងឆវីវីនក្នុងបន្ទប់ផ្សាយ កាលពីថ្ងៃអាទិត្យនោះត្រូវអ្នកផ្សេងដឹងទេ អីចឹងហើយបានជាគេបញ្ចេញភាពភ្ញាក់ផ្អើលលើផ្ទៃមុខ។
សភាពស្ងាត់ស្ងៀមបានអូសបន្លាយទៅមុខតាមរយៈភាពនឹងធឹងមិនឆ្លើយតបរបស់គេ។ ភ្លាមនោះនាយប៉ូលិសវិទូពោលបន្ថែមលើសម្ដីវិចិត្រ៖
កាលថ្ងៃនោះមានគេឃើញលោក ឈ្លោះប្រកែកជាមួយជនរងគ្រោះក្នុងស្ទូឌីយោលេខ៧តែពីរនាក់រហូតដល់នាងយំស្រែក!ឥឡូវ លោកថានាងនឹងរៀបការជាមួយលោកក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ តើអ្នកណាជឿទៅកើត? លោកបានទាស់ទែងជាមួយនាង… លោកស្អប់គុំកួនចំពោះនាង ក៏រៀបគម្រោងសម្លាប់នាងដើម្បីបំបាត់កំហឹងមែនទេ?
ម្ដងណោះម៉ានិតដេត បែរជាច្រឡោត គេងើបមុខសម្លឹងវិទូថ្មែ ទាំងតបវិញដោយសំឡេងខ្លាំងៗ ៖
ម្ដងណោះម៉ានិតដេត បែរជាច្រឡោត គេងើបមុខសម្លឹងវិទូថ្មែ ទាំងតបវិញដោយសំឡេងខ្លាំងៗ ៖
ការងារពួក លោកគឺដើរចោទគេស្មានៗមែនទេ? មែន! ថ្ងៃនោះខ្ញុំឈ្លោះជាមួយនាង។ តែក្រោយមកយើងបានយល់ពីគ្នាទៅវិញទៅមកអស់ហើយ នាងព្រមរៀបការជាមួយខ្ញុំ មានរឿងអីខ្ញុំត្រូវសម្លាប់នាង!លោកមានសង្សារដែរមែនទេ?អត់ធ្លាប់ឈ្លោះគ្នាទេ?
វិទូលើកដៃទះតុផាំង តបទៅនឹងភាពច្រឡោតរបស់ម៉ានិតដេត គេហើបមាត់បម្រុងបំផ្លាងសម្ដីតបទៅវិញ តែត្រូវវិចិត្រលូកដៃរាំងខ្ទប់ វិទូទប់ចិត្តនៅស្ងៀមទាំងភាពមួហ្មងមិនទាន់រលាយបាត់ពីផ្ទៃមុខនៅឡើយ។
វិចិត្រប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំ គេបន្លឺទៅកាន់ម៉ានិតដេត ៖
វិទូលើកដៃទះតុផាំង តបទៅនឹងភាពច្រឡោតរបស់ម៉ានិតដេត គេហើបមាត់បម្រុងបំផ្លាងសម្ដីតបទៅវិញ តែត្រូវវិចិត្រលូកដៃរាំងខ្ទប់ វិទូទប់ចិត្តនៅស្ងៀមទាំងភាពមួហ្មងមិនទាន់រលាយបាត់ពីផ្ទៃមុខនៅឡើយ។
វិចិត្រប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំ គេបន្លឺទៅកាន់ម៉ានិតដេត ៖
លោកម៉ានិតដេត! កាលណោះលោកទាស់ទែងជាមួយឆវីវីន យើងមានសាក្សីដែលឃើញហេតុការណ៍នោះផ្ទាល់ភ្នែក តែពាក្យដែលលោកថាលោក និងនាងបាននិយាយត្រូវរ៉ូវគ្នាវិញនោះ តើលោកមានសាក្សីដែលដឹងឮរឿងនេះទេ? បើសូម្បីតែអ្នកធ្វើការជាមួយគ្នានៅវិទ្យុ ក៏គ្មានអ្នកណាដឹងរឿង ដែលថាពួកលោកប្រុងរៀបការនេះផង?
គេបង្អង់បន្តិចទើបពោលបន្ត៖
គេបង្អង់បន្តិចទើបពោលបន្ត៖
ឥលូវនេះ ចង់មិនចង់ លោកត្រូវចាត់ចូលក្នុងចំណោមជនសង្ស័យថាជាបុគ្គលទាក់ទងនឹងការធ្វើឃាតលើឆវីវីន ហើយមូលហេតុចម្បងគឺលោក និងនាង ទើបតែទាស់គ្នា បន្ទាប់មកនាងក៏ត្រូវស្លាប់តែម្ដង…
វិចិត្រមិនទាន់បានបញ្ចប់ប្រយោគស្រួលបួលផង…។ ម៉ានិតដេតបន្លឺកាត់ភ្លាម…៖
វិចិត្រមិនទាន់បានបញ្ចប់ប្រយោគស្រួលបួលផង…។ ម៉ានិតដេតបន្លឺកាត់ភ្លាម…៖
ខ្ញុំមិនបានសម្លាប់នាងទេ! លោកក៏ គ្មានសិទ្ធិអីមកចោទប្រកាន់ខ្ញុំអញ្ចឹងដែរ?
មិនរង់ចាំឲ្យប្រយោគម៉ានិតដេតចប់ទៅទាន់ទេ វិទូឆ្លើយជំនួសវិចិត្រមួយរំពេច៖
មិនរង់ចាំឲ្យប្រយោគម៉ានិតដេតចប់ទៅទាន់ទេ វិទូឆ្លើយជំនួសវិចិត្រមួយរំពេច៖
ចោទប្រកាន់ ឬមិនចោទប្រកាន់នោះ លោកដឹងខ្លួនឯងច្បាស់ហើយ ទ្វារបន្ទប់ស្ទូឌីយោលេខ៧គឺមានតែមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលស្គាល់លេខសម្ងាត់ អាចបើកចូលនៅពេលកំពុងផ្សាយ…. នៅពេលនោះគឺលោកជាមនុស្សទី១ ដែលបានចាកចេញពីបន្ទប់ប្រជុំ គឺលោកមានឱកាសគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីចូលទៅធ្វើឃាតឆវីវីន។ អ្នកឯទៀត គេមិនគួរជាប់សង្ស័យទេ ព្រោះនាងម៉ាណាជាមនុស្សស្រី នាងមិនមានលទ្ធភាពគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់រឹតកមនុស្សពេញកម្លាំងដូចគ្នាដោយមិនមានបន្សល់ទុកស្លាកស្នាមប្រវាយប្រតប់អីចឹងនោះទេ ឯលោកវិសុទ្ធ និងនាយបច្ចេកទេសថូនី កំពុងអង្គុយរង់ចាំភ្លើងអគ្គិសនីនៅបន្ទប់ប្រជុំ ពួកគេក៏គ្មានឱកាសចូលទៅសម្លាប់នាងដែរ។
ម៉ានិតដេត ងាកមុខចេញដោយបន្លឺទាំងសំឡេងមួហ្មង៖
ពួកខ្ញុំធ្វើការជាមួយគ្នា គ្មានមូលហេតុអ្វីដែលត្រូវកាប់សម្លាប់គ្នានោះទេ!
ម៉ានិតដេត ងាកមុខចេញដោយបន្លឺទាំងសំឡេងមួហ្មង៖
ពួកខ្ញុំធ្វើការជាមួយគ្នា គ្មានមូលហេតុអ្វីដែលត្រូវកាប់សម្លាប់គ្នានោះទេ!
តែលោកមានមូលហេតុត្រូវសម្លាប់នាង (វិទូពោលកាត់ដោយទឹកមុខមាំព្រមទាំងសម្លឹងថ្មែមកម៉ានិតដេតហាក់មិនញញើត) លោកប្រហែលជាប្រច័ណ្ឌនាង ព្រោះនាងជានារីមានសមត្ថភាព មានសម្ផស្ស មានប្រជាប្រិយភាព ហើយលោកក៏បង្ករឿងដោយភាពសង្ស័យ ប្រចែប្រច័ណ្ឌរហូតដល់នាងទ្រាំលែងបាន ដល់ពេលនាងយល់ថាលោកមិនអាចផ្ដល់សេចក្ដីសង្ឃឹមសម្រាប់អនាគតរបស់នាង នាងសម្រេចចិត្តចែកផ្លូវជាមួយលោក លោកក៏សម្លាប់នាងដើម្បីបំបាត់កំហឹងទៅមែនទេ?
កុំថាឡើយម៉ានិតដេតដែលកំពុងក្រហមមុខដោយភ្លើងកំហឹង សូម្បីតែខ្ញុំដែលកំពុងអង្គុយស្ដាប់ក៏មានអារម្មណ៍ហាក់បីដូចជាមិនពេញចិត្តចំពោះការចោទសួរគ្មានមូលដ្ឋានរបស់ប៉ូលិសវិទូនេះដែរ។
តែភ្លាមនោះខ្ញុំនឹកឃើញដល់បញ្ហាមួយថា ប្រហែលជាប៉ូលិសគេមានវិធីច្រើនក្នុងការឈ្លេចសួរ ស៊ើបរកការពិត ដូច្នេះហើយមានតែទ្រាំសម្ងំរង់ចាំមើលតទៅទៀត។
ក្នុងពេលដែលភ្លើងកំហឹងផ្ទុះពេញបន្ទុក ម៉ានិតដេតដំឡើងសំឡេងពោលទៅកាន់ប៉ូលិសវិទូភ្លាម៖
តែភ្លាមនោះខ្ញុំនឹកឃើញដល់បញ្ហាមួយថា ប្រហែលជាប៉ូលិសគេមានវិធីច្រើនក្នុងការឈ្លេចសួរ ស៊ើបរកការពិត ដូច្នេះហើយមានតែទ្រាំសម្ងំរង់ចាំមើលតទៅទៀត។
ក្នុងពេលដែលភ្លើងកំហឹងផ្ទុះពេញបន្ទុក ម៉ានិតដេតដំឡើងសំឡេងពោលទៅកាន់ប៉ូលិសវិទូភ្លាម៖
មួលបង្កាច់ខ្ញុំដោយគ្មានភស្តុតាង គ្មានហេតុផលដូច្នេះ តើលោកមានបំណងស្អីលោកប៉ូលិស? ខ្ញុំក៏មានសិទ្ធិការពារកិត្តិយសបុគ្គលដូចគេឯងដែរ លោកកុំបំពានលើខ្ញុំពេកណា៎ បើមិនអញ្ចឹងទេ ខ្ញុំប្ដឹងលោក បើលោកចង់ដឹងថា មុនពេលស្លាប់ឆវីវីនព្រមរៀបការជាមួយខ្ញុំឬយ៉ាងណានោះ លោកទូរស័ព្ទទៅសួរភោជនីយដ្ឋានអង្គររាជទៅ? លោកទាក់ទងសួររោងពុម្ពបាយ័នទៅ នៅមានសម្អាងការកូឡាបទេពីទៀត សម្លៀកបំពាក់មានកិច្ចសន្យាជួលរួចហើយ… ភោជនីយដ្ឋានកក់ប្រាក់រួចហើយ សំបុត្រអញ្ជើញបោះពុម្ភរួចហើយ នៅតែថ្ងៃចែកទេ លោកស៊ើបឲ្យច្បាស់សិនទៅមុននឹងចោទប្រកាន់ខ្ញុំ!
ក្នុងពេលដែលយើងទាំង៣កំពុងចំហមាត់ធ្លុងដោយក្ដីភ្ញាក់ផ្អើល ម៉ានិតដេតក្រាបក្បាលលើតុ ដោយក្ដីអស់សង្ឃឹម សំឡេងគេប្រែទៅជាស្អកស្អា ដោយក្ដីឈឺចាប់៖
ខ្ញុំ និងអាវីនជិតរៀបការហើយ! ពួកយើងចង់ឲ្យមិត្តរួមការងារទាំងអស់ភ្ញាក់ផ្អើលនៅថ្ងៃចែកសំបុត្រអញ្ជើញ។ មិននឹកស្មានថានាងត្រូវស្លាប់ដោយគ្មានហេតុផលអញ្ចឹងសោះ បើលោកជាប៉ូលិសល្អលោកគួរវែកមុខវាឲ្យបានមក អាអ្នកដៃដល់នោះ។ខ្ញុំមានរឿងអីត្រូវសម្លាប់នាង? យើងស្រលាញ់គ្នាកម្រិតណាមានតែទេវតាទេដែលដឹង ហេតុអ្វីសង្ស័យថាខ្ញុំសម្លាប់នាង?
ខ្ញុំផ្ទាល់ដែលអង្គុយស្ដាប់បានត្រឹមច្របូកច្របល់ចិត្តខ្លាំងជាងមុន អ្វីដែលខ្ញុំគិតឃើញមិនខុសពីសម្ដីម៉ានិតដេតប៉ុន្មានទេ គឺថាមនុស្សពីរនាក់ដែលជិតដល់ថ្ងៃរួមខ្សែវាសនាជាមួយគ្នា មានរឿងអីត្រូវសម្លាប់គ្នានោះ ម្យ៉ាងទៀតជួរអក្សរនៅក្រោយស៊ុបរូបថត គឺជាភស្តុតាងដែលអាចបញ្ជាក់ថាឆវីវីន ម៉ានិតដេតពិតជាបានស្រលាញ់គ្នាយ៉ាងខ្លាំងមែន អីចឹងអ្នកធ្វើឃាតឆវីវីនជាអ្នកផ្សេងមែនដឹង ?
បើដូច្នេះតើវានោះជាអ្នកណា?
សំឡេងវិចិត្រពោលមួយៗកាត់ផ្ដាច់ការត្រិះរិះរបស់ខ្ញុំ ៖
បើដូច្នេះតើវានោះជាអ្នកណា?
សំឡេងវិចិត្រពោលមួយៗកាត់ផ្ដាច់ការត្រិះរិះរបស់ខ្ញុំ ៖
វិទូ! ចេញទៅចាត់គ្នាយើងឲ្យទៅស៊ើបហាងអង្គររាជ សម្អាងការកុលាបទេពី និងរោងពុម្ភបាយ័នមើល !
វិទូឆ្លើយតបបាទយ៉ាងរហ័សរួចគេចាកចេញទៅក្រៅបន្ទប់ភ្លាម… ខ្ញុំដកដង្ហើមវែងងើបដើរទៅក្បែរម៉ានិតដេត ដោយលើកដៃទះស្មាគេថ្នមៗ ទោះជាយ៉ាងណារហូតមកទល់ពេលនេះ ខ្ញុំនៅតែប៉ងយ៉ាងណាឲ្យឃាតកមិនមែនជាមនុស្សក្នុងចំណោមសហការីខ្ញុំនេះទៅចុះ…។
នាយវិទូត្រលប់ចូលមកក្នុងបន្ទប់វិញសាជាថ្មីដោយនិយាយប្រាប់ទៅវិចិត្រ៖
វិទូឆ្លើយតបបាទយ៉ាងរហ័សរួចគេចាកចេញទៅក្រៅបន្ទប់ភ្លាម… ខ្ញុំដកដង្ហើមវែងងើបដើរទៅក្បែរម៉ានិតដេត ដោយលើកដៃទះស្មាគេថ្នមៗ ទោះជាយ៉ាងណារហូតមកទល់ពេលនេះ ខ្ញុំនៅតែប៉ងយ៉ាងណាឲ្យឃាតកមិនមែនជាមនុស្សក្នុងចំណោមសហការីខ្ញុំនេះទៅចុះ…។
នាយវិទូត្រលប់ចូលមកក្នុងបន្ទប់វិញសាជាថ្មីដោយនិយាយប្រាប់ទៅវិចិត្រ៖
ខ្ញុំចាត់គ្នាយើងឲ្យចុះទៅស៊ើបហើយ!
ប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំ គេងក់ក្បាល រួចងាកទៅរកម៉ានិតដេតសាជាថ្មី៖
លោកម៉ានិតដេត ពួកខ្ញុំមាននាទីជាអ្នកអង្កេតរកឃាតក ហេតុនេះមុនពេលរកឃើញភស្ដុតាងបញ្ជាក់ថា ជនណាម្នាក់ជាអ្នកប្រព្រឹត្ត ប៉ូលិសយើងខ្ញុំ គឺមានសិទ្ធិសង្ស័យចំពោះជនគ្រប់រូប ដែលធ្លាប់មានការទាក់ទងជាមួយអ្នករងគ្រោះមុនពេលស្លាប់ បើការអង្កេតរបស់ក្រុមខ្ញុំប៉ះពាល់ដល់ផ្លូវចិត្តលោក… ខ្ញុំសង្ឃឹមថាលោកនឹងយោគយល់ ហើយសូមចាត់ទុកថា នេះជាកាតព្វកិច្ចដែលពលរដ្ឋគ្រប់រូបត្រូវតែសហការក្នុងការបោសសម្អាតឧក្រិដ្ឋជនផងទៅ…។
បង្អង់បន្តិច គេពោលបន្ថែម ៖
ប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំ គេងក់ក្បាល រួចងាកទៅរកម៉ានិតដេតសាជាថ្មី៖
លោកម៉ានិតដេត ពួកខ្ញុំមាននាទីជាអ្នកអង្កេតរកឃាតក ហេតុនេះមុនពេលរកឃើញភស្ដុតាងបញ្ជាក់ថា ជនណាម្នាក់ជាអ្នកប្រព្រឹត្ត ប៉ូលិសយើងខ្ញុំ គឺមានសិទ្ធិសង្ស័យចំពោះជនគ្រប់រូប ដែលធ្លាប់មានការទាក់ទងជាមួយអ្នករងគ្រោះមុនពេលស្លាប់ បើការអង្កេតរបស់ក្រុមខ្ញុំប៉ះពាល់ដល់ផ្លូវចិត្តលោក… ខ្ញុំសង្ឃឹមថាលោកនឹងយោគយល់ ហើយសូមចាត់ទុកថា នេះជាកាតព្វកិច្ចដែលពលរដ្ឋគ្រប់រូបត្រូវតែសហការក្នុងការបោសសម្អាតឧក្រិដ្ឋជនផងទៅ…។
បង្អង់បន្តិច គេពោលបន្ថែម ៖
សូមលោកចាំថា គ្មានអ្នកណាអាចចោទប្រកាន់លោកបានឡើយ ប្រសិនបើលោកមិនបានធ្វើ ម្យ៉ាងទៀត បើលោកមិនបានធ្វើខុសក៏មិនចាំបាច់ខ្លាចការសួរចម្លើយដែរ!
ម៉ានិតដេត ងើបមុខសន្សឹមៗសម្លឹងវិចិត្រ គេពោលសួរវិញបន្ទាប់ពីរក្សាការស្ងៀមស្ងាត់បានបន្តិច ៖
ចង់សួរខ្ញុំរឿងអីទៀត?
វិចិត្ររក្សាភាពស្មើធេងលើផ្ទៃមុខ ក្រសែភ្នែកគេទាំងគូកំពុងផ្ដោតសម្លឹងមុខម៉ានិតដេតយ៉ាងមុត ហាក់បីដូចជាចង់មើលឲ្យធ្លុះដល់ចិត្តថ្លើមសហការីខ្ញុំរូបនេះ។
ខ្ញុំក៏កំពុងរង់ចាំនូវឃ្លាសំណួររបស់ប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំនេះដែរ… តើគេចង់សួរម៉ានិតដេតពីអ្វីទៀត?
ភ្លាមនោះខ្ញុំឮគេពោល ៖
ម៉ានិតដេត ងើបមុខសន្សឹមៗសម្លឹងវិចិត្រ គេពោលសួរវិញបន្ទាប់ពីរក្សាការស្ងៀមស្ងាត់បានបន្តិច ៖
ចង់សួរខ្ញុំរឿងអីទៀត?
វិចិត្ររក្សាភាពស្មើធេងលើផ្ទៃមុខ ក្រសែភ្នែកគេទាំងគូកំពុងផ្ដោតសម្លឹងមុខម៉ានិតដេតយ៉ាងមុត ហាក់បីដូចជាចង់មើលឲ្យធ្លុះដល់ចិត្តថ្លើមសហការីខ្ញុំរូបនេះ។
ខ្ញុំក៏កំពុងរង់ចាំនូវឃ្លាសំណួររបស់ប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំនេះដែរ… តើគេចង់សួរម៉ានិតដេតពីអ្វីទៀត?
ភ្លាមនោះខ្ញុំឮគេពោល ៖
កាលថ្ងៃនោះ លោក និងឆវីវីនទាស់គ្នារឿងអ្វី?
សំណួររបស់គេត្រូវចិត្តខ្ញុំណាស់ ខ្ញុំឯណេះក៏ចង់ដឹងយ៉ាងខ្លាំងដែរថា កាលណោះឆវីវីន និងនាយម៉ានិតដតនេះគេឈ្លោះគ្នារឿងអ្វី បើគេស្រលាញ់គ្នាម្លឹងៗ…? ខ្ញុំសម្លឹងទៅសហការីរូបនេះមិនហ៊ានប៉ប្រិច ត្រចៀកក៏កំពុងរង់ចាំផ្ទៀងស្ដាប់ពាក្យចម្លើយគេយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ផងដែរ…. តែម៉ានិតដេតមិនទាន់បានហើបមាត់តបនឹងការចោទសួររបស់វិចិត្រមួយម៉ាត់ណាផង ខ្ញុំបែរជាឮសំឡេងអ្នកណាផ្សេងស្រែកហៅពីខាងក្រៅបន្ទប់មក ៖
ដេតអ្ហា! ដេត?
ខ្ញុំងាកទៅរកទ្វារបន្ទប់ល្មមពេលមនុស្សម្នាក់ដើរចូលមកដល់។
ស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់ប្រាកដខ្លួននៅចំពីមុខបន្ទប់ ជួលដែលក្រុមការងារយើងកំពុងមានវត្តមាន។ ស្នាមញញឹមរាក់ទាក់លើ បបូរមាត់គាត់រុះរោយនៅ ពេលដែលក្រសែភ្នែកក្រឡេកមកឃើញយើងមានគ្នាច្រើនដល់ម្ល៉ឹង។នៅពេលពួក យើងកំពុងបើកភ្នែក ក្រឡង់សម្លឹង ការបង្ហាញវត្តមានរបស់ គាត់នឹង ងឿងឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីប៉ូលិសនៅខាងក្រៅមិនឃាត់ គាត់ ស្ត្រីនោះប្រែទឹកមុខទៅជាភ័យ ព្រោះតែគាត់នៅតែបង្ខំចិត្តនិយាយតតាក់តតុប៖
មីងសូមទោសដែលមករំខានក្មួយ ប្រជុំ ប៉ុន្តែ មានគេផ្ញើទុករបស់សំខាន់អោយ ក្មួយដេត!
ប៉ូលិសម្នាក់នៅមាត់ទ្វារលូកមាត់មកកាត់មុនពេលដែលមេកើយលាន់មាត់សួរទៅទៀត៖
សំណួររបស់គេត្រូវចិត្តខ្ញុំណាស់ ខ្ញុំឯណេះក៏ចង់ដឹងយ៉ាងខ្លាំងដែរថា កាលណោះឆវីវីន និងនាយម៉ានិតដតនេះគេឈ្លោះគ្នារឿងអ្វី បើគេស្រលាញ់គ្នាម្លឹងៗ…? ខ្ញុំសម្លឹងទៅសហការីរូបនេះមិនហ៊ានប៉ប្រិច ត្រចៀកក៏កំពុងរង់ចាំផ្ទៀងស្ដាប់ពាក្យចម្លើយគេយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ផងដែរ…. តែម៉ានិតដេតមិនទាន់បានហើបមាត់តបនឹងការចោទសួររបស់វិចិត្រមួយម៉ាត់ណាផង ខ្ញុំបែរជាឮសំឡេងអ្នកណាផ្សេងស្រែកហៅពីខាងក្រៅបន្ទប់មក ៖
ដេតអ្ហា! ដេត?
ខ្ញុំងាកទៅរកទ្វារបន្ទប់ល្មមពេលមនុស្សម្នាក់ដើរចូលមកដល់។
ស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់ប្រាកដខ្លួននៅចំពីមុខបន្ទប់ ជួលដែលក្រុមការងារយើងកំពុងមានវត្តមាន។ ស្នាមញញឹមរាក់ទាក់លើ បបូរមាត់គាត់រុះរោយនៅ ពេលដែលក្រសែភ្នែកក្រឡេកមកឃើញយើងមានគ្នាច្រើនដល់ម្ល៉ឹង។នៅពេលពួក យើងកំពុងបើកភ្នែក ក្រឡង់សម្លឹង ការបង្ហាញវត្តមានរបស់ គាត់នឹង ងឿងឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីប៉ូលិសនៅខាងក្រៅមិនឃាត់ គាត់ ស្ត្រីនោះប្រែទឹកមុខទៅជាភ័យ ព្រោះតែគាត់នៅតែបង្ខំចិត្តនិយាយតតាក់តតុប៖
មីងសូមទោសដែលមករំខានក្មួយ ប្រជុំ ប៉ុន្តែ មានគេផ្ញើទុករបស់សំខាន់អោយ ក្មួយដេត!
ប៉ូលិសម្នាក់នៅមាត់ទ្វារលូកមាត់មកកាត់មុនពេលដែលមេកើយលាន់មាត់សួរទៅទៀត៖
បង ចិត្រ ខ្ញុំចង់ឃាត់គាត់ដែរតែគាត់ថាមានការសំខាន់ជាមួយម្ចាស់ បន្ទប់!
វិចិត្រដកដង្ហើមឃូរដោយទើសចិត្ត គេសម្លឹងទៅកញ្ចប់ពណ៌សដែលត្រូវបានស្រោបពីក្រៅដោយស្បោងផ្លា ស្ទីកនិងកំពុងត្រូវបានហុច មកអោយម៉ានិតដេតនៅ ចំពោះមុខក្រសែភ្នែករបស់ពួកយើង។
ម៉ានិតដេតលូកដៃទទួលដោយមិន មានហារស្ដី នាយគ្រាន់តែអោនក្បាលជាកិច្ចថ្លែងអំណរគុណ ដោយសារទុក្ខ ព្រួយបានបង្ខាំងអស់ពាក្យគួរសមរបស់ គេទៅហើយបើតាមការកាត់ស្មានរបស់ខ្ញុំ។ ស្ត្រី នោះឆ្លេឆ្លារកច្រកចេញទៅវិញទំាំងសើចមិន សមនៅពេលគាត់ឃើញទឹកមុខរឹងដូច ថ្មរបស់ក្រុមអ្នកសួរចម្លើយប៉ុន្តែ វិទូបានអោយសញ្ញាដល់អ្នកនៅមាត់ទ្វារថាអោយឃាត់គាត់។
នៅពេលដែលទ្វារ បន្ទប់ត្រូវបានរុញ បិទទៅវិញ គ្រឹប ខ្ញុំនៅឮសូរសំឡេងលាន់មកពីខាងក្រៅ៖
វិចិត្រដកដង្ហើមឃូរដោយទើសចិត្ត គេសម្លឹងទៅកញ្ចប់ពណ៌សដែលត្រូវបានស្រោបពីក្រៅដោយស្បោងផ្លា ស្ទីកនិងកំពុងត្រូវបានហុច មកអោយម៉ានិតដេតនៅ ចំពោះមុខក្រសែភ្នែករបស់ពួកយើង។
ម៉ានិតដេតលូកដៃទទួលដោយមិន មានហារស្ដី នាយគ្រាន់តែអោនក្បាលជាកិច្ចថ្លែងអំណរគុណ ដោយសារទុក្ខ ព្រួយបានបង្ខាំងអស់ពាក្យគួរសមរបស់ គេទៅហើយបើតាមការកាត់ស្មានរបស់ខ្ញុំ។ ស្ត្រី នោះឆ្លេឆ្លារកច្រកចេញទៅវិញទំាំងសើចមិន សមនៅពេលគាត់ឃើញទឹកមុខរឹងដូច ថ្មរបស់ក្រុមអ្នកសួរចម្លើយប៉ុន្តែ វិទូបានអោយសញ្ញាដល់អ្នកនៅមាត់ទ្វារថាអោយឃាត់គាត់។
នៅពេលដែលទ្វារ បន្ទប់ត្រូវបានរុញ បិទទៅវិញ គ្រឹប ខ្ញុំនៅឮសូរសំឡេងលាន់មកពីខាងក្រៅ៖
មីងកុំ ទាន់ទៅណា ពួក ខ្ញុំនៅមានរឿងសុំសួរ!ខ្ញុំជាប៉ូលិសមកពី អធិការដ្ឋាន..
នៅពេលសំឡេងលាន់ ឮកាន់តែឆ្ងាយទៅខ្ញុំដឹង ថា ស្ត្រីចំណាស់នោះបានចូលមករកអន្ទាក់ដោយខ្លួនឯង។ គាត់ត្រូវបានបូក បញ្ចូលទៅ ក្នុងគោលដៅសួរចម្លើយម្នាក់ទៀតហើយ។
នៅពេលសំឡេងលាន់ ឮកាន់តែឆ្ងាយទៅខ្ញុំដឹង ថា ស្ត្រីចំណាស់នោះបានចូលមករកអន្ទាក់ដោយខ្លួនឯង។ គាត់ត្រូវបានបូក បញ្ចូលទៅ ក្នុងគោលដៅសួរចម្លើយម្នាក់ទៀតហើយ។
ម៉ានិតដេតបោះកញ្ចប់ដែលទើបទទួលបានទៅលើគ្រែដំណេកបែរកន្លែងខ្ញុំអង្គុយ ជាសញ្ញាថាខ្ញុំនឹងបានទទួលចម្លើយពីគេថា គេឈ្លោះគ្នាជាមួយឆវិវិនក្នុងស្ទូឌីយោលេខ៧ដោយសាររឿងអ្វី? ប៉ុន្តែអ្វីៗខុសពីការ គិតរបស់ខ្ញុំដោយវិទូប្តូរទៅជាគ្រហែមយកសំឡេងហើយនិយាយស្នើទៅកាន់ ម្ចាស់បន្ទប់៖
មីងអំបាញ់មិញជាអ្នកណា?
ម៉ានិតដេតបញ្ចេញភាពធុញទ្រាន់តែ គេនៅតែឆ្លើយតប៖
ម្ចាស់អគារជួលនេះ!
វិទូបន្តភ្លាម៖
ម៉ានិតដេតបញ្ចេញភាពធុញទ្រាន់តែ គេនៅតែឆ្លើយតប៖
ម្ចាស់អគារជួលនេះ!
វិទូបន្តភ្លាម៖
ជួយស្រាយកញ្ចប់ហ្នឹងផងបានទេ?
ចិញ្ចើមម៉ានិតដេតជ្រួញចូលគ្នា ជាសញ្ញាថាគេកំពុងគិតដូចខ្ញុំ។ ប៉ូលិសវិទូជ្រុលបន្តិចហើយ ខ្ញុំសញ្ចឹងគិតក្នុងចិត្តប៉ុន្តែខ្ញុំមិននិយាយអ្វីទៀតទេ។
ហេតុអ្វី?(ម៉ានិតដេតសួរវិញ)
វិទូឆ្លើយវិញហាក់មិនខ្វល់ចំពោះកិរិយាអវិជ្ជមានរបស់ម្ចាស់ផ្ទះ៖
ខ្ញុំមានដីកាឆែកឆេរ សូមលោកសហការផង!
ចិញ្ចើមម៉ានិតដេតជ្រួញចូលគ្នា ជាសញ្ញាថាគេកំពុងគិតដូចខ្ញុំ។ ប៉ូលិសវិទូជ្រុលបន្តិចហើយ ខ្ញុំសញ្ចឹងគិតក្នុងចិត្តប៉ុន្តែខ្ញុំមិននិយាយអ្វីទៀតទេ។
ហេតុអ្វី?(ម៉ានិតដេតសួរវិញ)
វិទូឆ្លើយវិញហាក់មិនខ្វល់ចំពោះកិរិយាអវិជ្ជមានរបស់ម្ចាស់ផ្ទះ៖
ខ្ញុំមានដីកាឆែកឆេរ សូមលោកសហការផង!
ខ្ញុំកំពុងតែឈឺក្បាលដោយភាពស្មុគស្មាញ ល្មមពេលនោះដែរ វិចិត្រប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំ គេលូកដៃលើកកញ្ចប់នោះមកស្រាយពិនិត្យសន្សឹមៗ ដោយមិនទាន់ដាក់ភ្នែកពីផ្ទៃមុខម៉ានិតដេត ដែលកំពុងអង្គុយនៅធ្មឹងពីមុខខ្លួន។
ទោះបីម៉ានិតដេតហាក់អស់អារម្មណ៍ខ្វាយខ្វល់ចំពោះកញ្ចប់នោះមែនតែភាពប្រាកដប្រជារបស់ប៉ូលិសទាំងពីរបានធ្វើអោយខ្ញុំប្ដូរចិត្ត ទៅជាចង់ដឹងដែរថារបស់អ្វីទៅនៅក្នុង នោះ?
ទោះបីម៉ានិតដេតហាក់អស់អារម្មណ៍ខ្វាយខ្វល់ចំពោះកញ្ចប់នោះមែនតែភាពប្រាកដប្រជារបស់ប៉ូលិសទាំងពីរបានធ្វើអោយខ្ញុំប្ដូរចិត្ត ទៅជាចង់ដឹងដែរថារបស់អ្វីទៅនៅក្នុង នោះ?
វិចិត្រលើកកញ្ចប់ក្រដាសចេញពីថង់ផ្លា ស្ទីក ម៉ានិតបែរជាបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងកញ្ចប់ពណ៌យកចេញមកក្រៅ។ ភាពតក្កមាចាប់ផ្ដើមលេចភ្លែតលើផ្ទៃមុខពិធីករស្រស់ សង្ហារបស់ខ្ញុំ បង្ហាញថាគេស្គាល់ថានោះជាកញ្ចប់អ្វី។
ហាក់មានចេតនាដណ្ដើមយកមកវិញ ប៉ុន្តែគេប្រហែលជា គិតខុស ហើយព្រោះប៉ូលិសដែលនៅចំពោះមុខគេ នេះគឺជាប្អូន ជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំ” វិចិត្រ” ហើយគេរឹតតែស្រមៃទាំងថ្ងៃទៅទៀតប្រសិនបើគេគិតថាអាចឃាត់មិនអោយកញ្ចប់នោះ ត្រូវបានលាតត្រដាងនៅមុខអ្នករាល់គ្នា។
ស័ព្ទសន្ធឹកស្រោមក្រដាសដែលត្រូវ បានហែកនិងម៉ានិតដេតដែលលើកដៃបោចសក់ ខ្លួនឯងបានធ្វើអាយខ្ញុំអន្ទះសា។នៅពេលវិទូនិងវិចិត្រលើកសន្លឹករូបថតនិងឯកសារជាច្រើនក្នុងនោះយកមកពិនិត្យមើលម្តងមួយៗ ម៉ានិតដេតបានផ្ដេកខ្លួនល្ហិតល្ហៃទៅក្រោយបង្អែកកៅអីដែលនៅក្រោយខ្នង។
ហាក់មានចេតនាដណ្ដើមយកមកវិញ ប៉ុន្តែគេប្រហែលជា គិតខុស ហើយព្រោះប៉ូលិសដែលនៅចំពោះមុខគេ នេះគឺជាប្អូន ជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំ” វិចិត្រ” ហើយគេរឹតតែស្រមៃទាំងថ្ងៃទៅទៀតប្រសិនបើគេគិតថាអាចឃាត់មិនអោយកញ្ចប់នោះ ត្រូវបានលាតត្រដាងនៅមុខអ្នករាល់គ្នា។
ស័ព្ទសន្ធឹកស្រោមក្រដាសដែលត្រូវ បានហែកនិងម៉ានិតដេតដែលលើកដៃបោចសក់ ខ្លួនឯងបានធ្វើអាយខ្ញុំអន្ទះសា។នៅពេលវិទូនិងវិចិត្រលើកសន្លឹករូបថតនិងឯកសារជាច្រើនក្នុងនោះយកមកពិនិត្យមើលម្តងមួយៗ ម៉ានិតដេតបានផ្ដេកខ្លួនល្ហិតល្ហៃទៅក្រោយបង្អែកកៅអីដែលនៅក្រោយខ្នង។
ខ្ញុំផ្តោតសម្លឹងទៅប្រតិកម្មរបស់វិទូនិងវិចិត្រដែលកាន់តែបើកភ្នែកត្លែមើលទៅសំណៅឯកសារក្នុងដៃ។ ម្ដងបន្តិចគេស្រាយទឹកមុខដៀងភ្នែករកគ្នាមុនពេលវិទូ លើករូបថតមួយ តែមិនមែនសួរទៅម៉ានិតដេតទេ តែសន្លឺករូបថតនោះបានរុញមករកខ្ញុំដោយគ្មានប្រយោគសំនួរ។
ខ្ញុំស្ទុះក្រោកទៅយ៉ាងរហ័សតាមសន្ទុះចិត្តចង់ដឹង… ដោយផ្ដោតទៅរូបមនុស្សក្នុងសន្លឹករូបថតដែលកំពុងញញឹមស្រស់នោះ។ វិទូបន្លឺមកតំណាលនឹងខ្សែភ្នែកខ្ញុំដែលវាត់ចំសន្លឹករូបថត៖
ម្នាក់ស្រីនេះ បុគ្គលិកបងដែរមែនទេ?
ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងម៉ានិតដេតភ្លឹះៗ ទាំងចម្លែកចិត្ត តែខ្ញុំមិនគេចពីការឆ្លើយតបនឹងសំណួររបស់វិចិត្រដែរ ខ្ញុំតបខ្លី៖
ម៉ាណា!
ខ្ញុំស្ទុះក្រោកទៅយ៉ាងរហ័សតាមសន្ទុះចិត្តចង់ដឹង… ដោយផ្ដោតទៅរូបមនុស្សក្នុងសន្លឹករូបថតដែលកំពុងញញឹមស្រស់នោះ។ វិទូបន្លឺមកតំណាលនឹងខ្សែភ្នែកខ្ញុំដែលវាត់ចំសន្លឹករូបថត៖
ម្នាក់ស្រីនេះ បុគ្គលិកបងដែរមែនទេ?
ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងម៉ានិតដេតភ្លឹះៗ ទាំងចម្លែកចិត្ត តែខ្ញុំមិនគេចពីការឆ្លើយតបនឹងសំណួររបស់វិចិត្រដែរ ខ្ញុំតបខ្លី៖
ម៉ាណា!
ខ្ញុំ និយាយបានតែពីរ ម៉ាត់ព្រោះថា ខ្ញុំកំពុងស្លុត។ មិត្តអ្នកអានក៏ប្រហែលជាមិន ខុសពីខ្ញុំទេប្រសិនបើអ្នកដឹងថាក្នុងរូប នោះគឺស្រីប្រុសពីរនាក់កំពុងស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នាក្នុងសំលៀកបំពាក់ប្រពៃណីដូច ពេលរៀបការហើយនារីនោះជាម៉ាណាបុគ្គលិកគត់មត់មិនសូវចេះមាត់ករបស់ខ្ញុំ ឯតួ ប្រុសគឺ ម៉ានិតដេត។
វិទូងាកទៅម៉ានិតដេត តែវិចិត្រពោល សួរមុនក្នុងពេលត្រចៀកខ្ញុំកំពុងរកកលហ៊ឹង៖
វិទូងាកទៅម៉ានិតដេត តែវិចិត្រពោល សួរមុនក្នុងពេលត្រចៀកខ្ញុំកំពុងរកកលហ៊ឹង៖
បកស្រាយទៅ?
សំនួរគេខ្លី តែខ្ញុំដឹងហើយថាម៉ានិតដេតកំពុងវាន់ក។ ខ្នងសំបុត្រដែលត្រូវ បានហែកបោចចោល ទៅលើឥដ្ឋបង្ហាញថាកញ្ចប់មួយនេះត្រូវបានផ្ញើចេញហើយវាស្រាប់តែវិលមក រកម្ចាស់ វិញល្មមចំពេលដែលប៉ូលិសកំពុងត្រូវការវា។
ម៉ានិតដេតងើបមុខលូកដៃទាញក្រវាត់កឲ្យរបូតពីអាវដោយអាកប្បកិរិយាតប់ប្រមល់ គេផ្អែកខ្នងសាជាថ្មីទៅនឹងបង្អែកកៅអី ល្មមពេលវិចិត្រស្រដីជាលើកទី២ ៖
សំនួរគេខ្លី តែខ្ញុំដឹងហើយថាម៉ានិតដេតកំពុងវាន់ក។ ខ្នងសំបុត្រដែលត្រូវ បានហែកបោចចោល ទៅលើឥដ្ឋបង្ហាញថាកញ្ចប់មួយនេះត្រូវបានផ្ញើចេញហើយវាស្រាប់តែវិលមក រកម្ចាស់ វិញល្មមចំពេលដែលប៉ូលិសកំពុងត្រូវការវា។
ម៉ានិតដេតងើបមុខលូកដៃទាញក្រវាត់កឲ្យរបូតពីអាវដោយអាកប្បកិរិយាតប់ប្រមល់ គេផ្អែកខ្នងសាជាថ្មីទៅនឹងបង្អែកកៅអី ល្មមពេលវិចិត្រស្រដីជាលើកទី២ ៖
– លោកមានទំនាក់ទំនងអីជាមួយនាង?
នៅពេលម៉ានិតដេតមិនទាន់ហើបមាត់ផង ប្ងូនជីដូនមួយខ្ញុំនិយាយបន្ត៖
ម៉ានិតដេត អាថ៌កំបាំងលោកនិងស្រីៗមានច្រើនថ្នាក់នេះ យើងមិនសង្ស័យលោកក៏មិនកើតដែរ? ស្ដាប់ម៉ានិតដេត! ពេលនេះ ខ្ញុំដឹងថា លោកមិនត្រឹមតែមានទំនាក់ទំនងស្នេហានឹងអ្នកស្លាប់ទេ ថែមទាំងជាមួយម៉ាណាដែលរួមការងារទៀត។តាមរយៈកញ្ចប់មួយនេះយើងអាចសន្និដ្ឋានបានថាលោកនិងនាង…
មិនរង់ចាំឲ្យវិចិត្របញ្ចប់ប្រយោគសំនួរទាន់ឡើយ ម៉ានិតដេតតបមួយៗ៖
នៅពេលម៉ានិតដេតមិនទាន់ហើបមាត់ផង ប្ងូនជីដូនមួយខ្ញុំនិយាយបន្ត៖
ម៉ានិតដេត អាថ៌កំបាំងលោកនិងស្រីៗមានច្រើនថ្នាក់នេះ យើងមិនសង្ស័យលោកក៏មិនកើតដែរ? ស្ដាប់ម៉ានិតដេត! ពេលនេះ ខ្ញុំដឹងថា លោកមិនត្រឹមតែមានទំនាក់ទំនងស្នេហានឹងអ្នកស្លាប់ទេ ថែមទាំងជាមួយម៉ាណាដែលរួមការងារទៀត។តាមរយៈកញ្ចប់មួយនេះយើងអាចសន្និដ្ឋានបានថាលោកនិងនាង…
មិនរង់ចាំឲ្យវិចិត្របញ្ចប់ប្រយោគសំនួរទាន់ឡើយ ម៉ានិតដេតតបមួយៗ៖
នាងជាគូដណ្ដឹងរបស់ខ្ញុំ…
មិនត្រឹមតែខ្ញុំទេ ដែលត្រូវភ្ញាក់ដូចត្រូវគេជះទឹកមួយថាំងចំកណ្ដាលមុខ សូម្បីតែវិចិត្រ និងវិទូ ដែលធ្វើប៉ូលិសច្រើនឆ្នាំហើយ ក៏ជ្រួញចិញ្ចើមដោយក្ដីភ្ញាក់ផ្អើលហួសនឹងពណ៌នាដែរ។បន្ទាប់មកពួកគេក៏សើចស្ងួត ដោយហួសចិត្ត។
ម៉ានិតដេតឈ្ងោកមុខ តែគេនៅតែបន្តមួយៗទាំងអាការរវើរវាយ ហាក់ដូចជាលែងគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបានតទៅទៀតហើយ៖
មិនត្រឹមតែខ្ញុំទេ ដែលត្រូវភ្ញាក់ដូចត្រូវគេជះទឹកមួយថាំងចំកណ្ដាលមុខ សូម្បីតែវិចិត្រ និងវិទូ ដែលធ្វើប៉ូលិសច្រើនឆ្នាំហើយ ក៏ជ្រួញចិញ្ចើមដោយក្ដីភ្ញាក់ផ្អើលហួសនឹងពណ៌នាដែរ។បន្ទាប់មកពួកគេក៏សើចស្ងួត ដោយហួសចិត្ត។
ម៉ានិតដេតឈ្ងោកមុខ តែគេនៅតែបន្តមួយៗទាំងអាការរវើរវាយ ហាក់ដូចជាលែងគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបានតទៅទៀតហើយ៖
ថ្ងៃនោះអាវីនខឹងខ្ញុំ ក៏ព្រោះរឿងម៉ាណានេះដែរ…
ខ្ញុំចំហរមាត់ធ្លុង លែងយល់ពីអ្វីសោះតែម្ដង។ មុននេះគេថា គេនឹងឆវីវីនស្រលាញ់គ្នាជិតរៀបការ ពេលនេះគេថាម៉ាណាជាគូដណ្ដឹងខ្លួនទៀតតើការពិតគេកំពុងលេងល្ខោនអ្វី?
វិទូពោលសួរដោយហួសចិត្ត
ជិតរៀបការនឹងឆវីវីន តែភ្ជាប់ពាក្យនិងម៉ាណា ?
ម៉ានិតដេត តបវិញដោយសំឡេងស្ងួតស្ងប់លែងច្រឡោត លែងញាប់ញ័រ ៖
ខ្ញុំចំហរមាត់ធ្លុង លែងយល់ពីអ្វីសោះតែម្ដង។ មុននេះគេថា គេនឹងឆវីវីនស្រលាញ់គ្នាជិតរៀបការ ពេលនេះគេថាម៉ាណាជាគូដណ្ដឹងខ្លួនទៀតតើការពិតគេកំពុងលេងល្ខោនអ្វី?
វិទូពោលសួរដោយហួសចិត្ត
ជិតរៀបការនឹងឆវីវីន តែភ្ជាប់ពាក្យនិងម៉ាណា ?
ម៉ានិតដេត តបវិញដោយសំឡេងស្ងួតស្ងប់លែងច្រឡោត លែងញាប់ញ័រ ៖
ខ្ញុំស្រលាញ់អាវីនជាការពិត ឯម៉ាណានាងជាគូដណ្ដឹងដែលចាស់ៗផ្សំផ្គុំទុកដាក់ឲ្យតាំងពីនៅស្រុកកំណើតឯកំពង់ចាមម្ល៉េះ!
ខ្ញុំហាក់ទ្រាំលែងបានទៀតហើយ ខ្ញុំលូកមាត់ពោលសួរមុនប៉ូលិសពីរនាក់នោះទៀត
ដេតឯងចង់បានន័យថា អត់បានស្រលាញ់ម៉ាណាទេ តែបានភ្ជាប់ ពាក្យជាមួយនាង?
ម៉ានិតដេត តបមួយៗស្ទើរស្ដាប់មិនចង់ឮ ៖
ខ្ញុំហាក់ទ្រាំលែងបានទៀតហើយ ខ្ញុំលូកមាត់ពោលសួរមុនប៉ូលិសពីរនាក់នោះទៀត
ដេតឯងចង់បានន័យថា អត់បានស្រលាញ់ម៉ាណាទេ តែបានភ្ជាប់ ពាក្យជាមួយនាង?
ម៉ានិតដេត តបមួយៗស្ទើរស្ដាប់មិនចង់ឮ ៖
ក្នុងមួយជីវិតនេះ ខ្ញុំស្រលាញ់តែអាវីនម្នាក់គត់!
ខ្ញុំឈរច្រត់ចង្កេះ ដកដង្ហើមឃូរ តែតាមពិតចិត្តខ្ញុំនៅតឹងណែនដោយចំណោទបញ្ហាជុំវិញម៉ានិតដេត ស្ទើរប្រេះទ្រូងទៅហើយ។
សំឡេងវិចិត្រប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំលាន់ទៅកាន់ម៉ានិតដេតសាជាថ្មី៖
អម្បាញ់មិញលោកថាឆវីវីន ខឹងលោក ព្រោះរឿងនេះ គឺសំដៅទៅថ្ងៃដែលលោកទាស់គ្នាជាមួយនាងក្នុងស្ទូឌីយោលេខ៧នោះអ្ហេស?
ម៉ានិតដេតងក់ក្បាលៗផ្ញក់ៗ ជំនួសចម្លើយ…។
ខ្ញុំឈរច្រត់ចង្កេះ ដកដង្ហើមឃូរ តែតាមពិតចិត្តខ្ញុំនៅតឹងណែនដោយចំណោទបញ្ហាជុំវិញម៉ានិតដេត ស្ទើរប្រេះទ្រូងទៅហើយ។
សំឡេងវិចិត្រប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំលាន់ទៅកាន់ម៉ានិតដេតសាជាថ្មី៖
អម្បាញ់មិញលោកថាឆវីវីន ខឹងលោក ព្រោះរឿងនេះ គឺសំដៅទៅថ្ងៃដែលលោកទាស់គ្នាជាមួយនាងក្នុងស្ទូឌីយោលេខ៧នោះអ្ហេស?
ម៉ានិតដេតងក់ក្បាលៗផ្ញក់ៗ ជំនួសចម្លើយ…។
ខ្ញុំថយមកអង្គុយលើគ្រែសាជាថ្មី ដោយគិតក្នុងចិត្តថា នឹងលែងនិយាយស្ដីអ្វីទាំងអស់ ព្រោះខ្ញុំទើបតែដឹងខ្លួនត្រឹមថ្ងៃនេះថា ខ្ញុំគ្រប់គ្រងបុគ្គលិកត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹងនាក់ គេធ្វើរឿងអាថ៌កំបាំងលាក់ច្រើនដល់ម្ល៉ឹងក៏ខ្ញុំមិនដឹងផង តើគួរឲ្យហួសចិត្តដែរឬទេ? ខ្ញុំនៅអួតប្រាប់ប៉ូលិសមុននេះថាយើងរាប់គ្នាដូចបងប្អូនទៀត? វាគួរអោយអស់សំណើចរឺគួរអោយទទូរភួយដើរចេញ?
វិទូលាន់មាត់ពោលសួរបន្តពីចៅហ្វាយ ៖
វិទូលាន់មាត់ពោលសួរបន្តពីចៅហ្វាយ ៖
បានន័យថា កាលថ្ងៃទាស់សម្ដីគ្នានោះ ឆវីវីនទើបតែដឹងរឿងលោក និងកញ្ញាម៉ាណាភ្ជាប់ ពាក្យ?
ម៉ានិតដេតតបវិញដោយទឹកមុខស្លូត៖
នាងដឹងរឿងនេះទើបបានជាខឹងខ្ញុំដល់ថ្នាក់ទាស់សម្ដីគ្នាក្នុងបន្ទប់ផ្សាយដូចពួកលោកដឹងហ្នឹង!
តែម៉ានិតដេត មិនទាន់បញ្ចប់ប្រយោគបានស្រួលបួលផង វិទូ ពោលកាត់ទៀត ៖
ម៉ានិតដេតតបវិញដោយទឹកមុខស្លូត៖
នាងដឹងរឿងនេះទើបបានជាខឹងខ្ញុំដល់ថ្នាក់ទាស់សម្ដីគ្នាក្នុងបន្ទប់ផ្សាយដូចពួកលោកដឹងហ្នឹង!
តែម៉ានិតដេត មិនទាន់បញ្ចប់ប្រយោគបានស្រួលបួលផង វិទូ ពោលកាត់ទៀត ៖
ចុះនាងម៉ាណា? នាងដឹងរឿងលោក និងឆវីវីនទេ?
ម៉ានិតដេតនៅស្ងៀមបន្តិច ទើបឆ្លើយដោយងក់ក្បាល៖
ម៉ានិតដេតនៅស្ងៀមបន្តិច ទើបឆ្លើយដោយងក់ក្បាល៖
ក្រោយពីថ្ងៃដែលឆវីវីនដឹងរឿងខ្ញុំ និងម៉ាណាមក ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តដាច់ខាតថា សុខចិត្តទៅអង្វរសុំទោសម៉ាណា ព្រោះខ្ញុំមិនអាចរស់ដោយគ្មានអាវីនបានទេ។ ម៉ាណាក៏ទើបនឹងបានដឹងត្រឹមថ្ងៃនោះ នាងក៏ខឹងខ្ញុំខ្លាំងដែរ តែនាងក៏យល់ដែរថា ស្នេហាបង្ខំចិត្តពិតជាគ្មានសុភមង្គលទេ ដូច្នេះហើយទើបនាងសុខចិត្តផ្ដាច់ពាក្យជាមួយខ្ញុំវិញ ហើយខ្ញុំ និងឆវីវីនបានសម្រេចចិត្តថា នឹងរៀបការក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ដើម្បីលុបចោលរឿងអពមង្គលទាំងអស់ ម្យ៉ាងទៀតនៅកំពង់សោមនេះរឿងខ្ញុំ និងម៉ាណាភ្ជាប់ពាក្យតាមចាស់ៗនោះ គ្មានអ្នកណាម្នាក់បានដឹងទេ ខ្ញុំគិតថា ក៏គ្មានប៉ះពាល់អ្វីដល់កិត្តិយសនាងដែរ នាងប្រហែល ជាមានឱកាសច្រើនក្នុងការជួបជាមួយបុរសផ្សេង ដែលស្រលាញ់នាងជាងខ្ញុំ ។យើងលេងជាមួយគ្នាតាំងពីតូច នាងដូចជាប្អូនស្រីខ្ញុំបង្កើតអញ្ចឹង! រឿងស្មុគស្មាញដោះស្រាយចង់អស់ទៅហើយ មិនស្មានថាទីបំផុតខ្ញុំ និងអាវីនបែកគ្នាដដែល។
កញ្ចប់នេះលោកផ្ញើចេញទៅអ្នកណានៅកំពង់ចាម? (វិចិត្រសួរបន្ត)
កញ្ចប់នេះលោកផ្ញើចេញទៅអ្នកណានៅកំពង់ចាម? (វិចិត្រសួរបន្ត)
ខ្ញុំលេបបំពេញ ក្រពះបន្តិចបន្តួចរួច ទើបឡើង ទៅការិយាល័យវិញដើម្បីរកមើលឯកសារទាក់ទងនិងគ្រួសារឆវិវិន។ខ្ញុំជឿថាការដឹកជញ្ជូនសពត្រឡប់ទៅផ្ទះ វិញកំពុងប្រព្រឹត្តិទៅតែ ខ្ញុំនៅតែជាមួយ ការស៊ើបអង្កេតទើបមិនទាន់បានចូលរួមជាមួយពួកគេ។
ខ្ញុំទាក់ទងម្ដាយនាង នឹងបានចូលរួមរំលែកទុក្ខ គាត់រួចហើយ ខ្ញុំ ក៏បានជម្រាបគាត់ថាប៉ូលិសកំពុងដុត ដៃជើងណាស់ក្នុងសំណុំរឿងនេះ។
ស្បៃ រាត្រីកាលបានឈានចូល មកគ្របដណ្ដប់លើទីតំាំងដ៏ស្ងាត់ជ្រងំរបស់ខ្ញុំប្រៀបបីដូចភាពងងឹតស្លុបក្នុងអារម្មណ៍ខ្ញុំនាពេលនេះដែរ។អ្វីដែលនៅសល់ គឺថាតើខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងណានៅ ថ្ងៃស្អែកបន្ទាប់ពីបុគ្គលិកសំខាន់ម្នាក់ បានបាត់បង់ជីវិតយ៉ាងទាន់ហន់និងអ្នកដទៃទៀតកំពុងស្ថិតក្នុងបញ្ជីតាមដានរបស់ប៉ូលិសនៅឡើយ។
ប៉ូលិសពីរ នាក់ដែលចច្រប់មិនឈប់ឈរក្នុងស្ថានីយខ្ញុំមិនដឹងចេញទៅវិញបាត់តាំងពីអង្កាល់ទេ នៅទីនេះសល់ តែខ្ញុំម្នាក់និងសន្តិសុខនៅជាន់ខាងក្រោម។
ខ្ញុំទាក់ទងម្ដាយនាង នឹងបានចូលរួមរំលែកទុក្ខ គាត់រួចហើយ ខ្ញុំ ក៏បានជម្រាបគាត់ថាប៉ូលិសកំពុងដុត ដៃជើងណាស់ក្នុងសំណុំរឿងនេះ។
ស្បៃ រាត្រីកាលបានឈានចូល មកគ្របដណ្ដប់លើទីតំាំងដ៏ស្ងាត់ជ្រងំរបស់ខ្ញុំប្រៀបបីដូចភាពងងឹតស្លុបក្នុងអារម្មណ៍ខ្ញុំនាពេលនេះដែរ។អ្វីដែលនៅសល់ គឺថាតើខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងណានៅ ថ្ងៃស្អែកបន្ទាប់ពីបុគ្គលិកសំខាន់ម្នាក់ បានបាត់បង់ជីវិតយ៉ាងទាន់ហន់និងអ្នកដទៃទៀតកំពុងស្ថិតក្នុងបញ្ជីតាមដានរបស់ប៉ូលិសនៅឡើយ។
ប៉ូលិសពីរ នាក់ដែលចច្រប់មិនឈប់ឈរក្នុងស្ថានីយខ្ញុំមិនដឹងចេញទៅវិញបាត់តាំងពីអង្កាល់ទេ នៅទីនេះសល់ តែខ្ញុំម្នាក់និងសន្តិសុខនៅជាន់ខាងក្រោម។
ក្នុងមួយខណៈដែលខ្ញុំកំពុងស្ថិតនៅក្នុងភាពស្មុគស្មាញ សូរទូរស័ព្ទបែរជាលាន់ញាប់
រន្ថើនពីហោប៉ៅ ដាស់អារម្មណ៍ខ្ញុំឲ្យភ្ញាក់ដូចគេកន្ត្រាក់ ខ្ញុំលើកមកស្ដាប់ទាំងហេងហាង ៖
អាឡូ!
សំឡេងប្លែកមួយដែលខ្ញុំរកចំណាំមិនបានថា ធ្លាប់បានស្គាល់ពីពេលណាសោះនោះ លាន់តបមកវិញពីចុងម្ខាង៖
អត់ទោស! តើនេះជាលោកវិសុទ្ធមែនទេ?
ទោះកំពុងចម្លែកក្នុងចិត្តយ៉ាងណាក្ដី ខ្ញុំគប្បីត្រូវតែតបទៅវិញ ៖
បាទ! ខ្ញុំគឺវិសុទ្ធ
សំឡេងនោះបន្តមកវិញភ្លាមដោយអន្ទះសា
លោកវិសុទ្ធ! បុគ្គលិករបស់លោក កញ្ញាម៉ា ណា ឥលូវនេះកំពុងតែមានរឿង!សូមលោកប្រញាប់មកមើលនាងជាបន្ទាន់ !ខ្ញុំទាក់ទងមករកលោកព្រោះមិន មានបណ្ដាលសាច់ញាតិនាងសោះ!នៅផ្ទះជួលគេប្រាប់ថានាងនៅទីនេះនាងមានតែខ្លួនមួយ គ្មានសាច់ញាតិឯណាទេ!
ខ្ញុំភ្ញាក់ដូចត្រូវទឹកមួយថាំង
លោកទូរស័ព្ទពីផ្ទះម៉ាណាអ្ហេស?
នាងយ៉ាងម៉េចហើយ?
រន្ថើនពីហោប៉ៅ ដាស់អារម្មណ៍ខ្ញុំឲ្យភ្ញាក់ដូចគេកន្ត្រាក់ ខ្ញុំលើកមកស្ដាប់ទាំងហេងហាង ៖
អាឡូ!
សំឡេងប្លែកមួយដែលខ្ញុំរកចំណាំមិនបានថា ធ្លាប់បានស្គាល់ពីពេលណាសោះនោះ លាន់តបមកវិញពីចុងម្ខាង៖
អត់ទោស! តើនេះជាលោកវិសុទ្ធមែនទេ?
ទោះកំពុងចម្លែកក្នុងចិត្តយ៉ាងណាក្ដី ខ្ញុំគប្បីត្រូវតែតបទៅវិញ ៖
បាទ! ខ្ញុំគឺវិសុទ្ធ
សំឡេងនោះបន្តមកវិញភ្លាមដោយអន្ទះសា
លោកវិសុទ្ធ! បុគ្គលិករបស់លោក កញ្ញាម៉ា ណា ឥលូវនេះកំពុងតែមានរឿង!សូមលោកប្រញាប់មកមើលនាងជាបន្ទាន់ !ខ្ញុំទាក់ទងមករកលោកព្រោះមិន មានបណ្ដាលសាច់ញាតិនាងសោះ!នៅផ្ទះជួលគេប្រាប់ថានាងនៅទីនេះនាងមានតែខ្លួនមួយ គ្មានសាច់ញាតិឯណាទេ!
ខ្ញុំភ្ញាក់ដូចត្រូវទឹកមួយថាំង
លោកទូរស័ព្ទពីផ្ទះម៉ាណាអ្ហេស?
នាងយ៉ាងម៉េចហើយ?
នៅឆ្នេរអូ ឈើទាល!សូមលោកប្រញាប់មកដោយខ្ញុំគ្មានពេលច្រើនដើម្បីអធិប្បាយតាមទូរស័ព្ទទេ! សូមទោសផង ខ្ញុំរង់ចាំលោក និងមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធទាំងអស់របស់អ្នករងគ្រោះឆ្នេរអូ ឈើទាល!លាហើយ!
សំឡេងទូរស័ព្ទដែលត្រូវបានម្ចាស់វាផ្ដាច់ទៅវិញ ជាបន្ទាន់នោះមិនបានធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលស្មើនឹងពាក្យ “អ្នករងគ្រោះ” ដែលជននោះបានបង្ហើបអម្បាញ់មិញនោះទេ។
សំឡេងទូរស័ព្ទដែលត្រូវបានម្ចាស់វាផ្ដាច់ទៅវិញ ជាបន្ទាន់នោះមិនបានធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលស្មើនឹងពាក្យ “អ្នករងគ្រោះ” ដែលជននោះបានបង្ហើបអម្បាញ់មិញនោះទេ។
ក្រោមផ្ទៃសន្ធិយា ខ្ញុំបើកឡានទៅកាន់ឆ្នេរដ៏មានប្រជាប្រិយភាពបំផុតនោះទាំង គ្មានអារម្មណ៍ក្នុងការទូរស័ព្ទប្រាប់វិចិត្រពីរឿង នេះផង។ពីទីចតរថយន្ត ខ្ញុំ សង្កេតឃើញមានវត្តមានមនុស្សកកកុញចោមរោមមើល អ្វីម្យ៉ាងនិងឃើញមានអ្នកពាក់ឯកសណ្ឋានប៉ូលិសនៅច្រវាត់។
អារម្មណ៍អាក្រក់សង្កត់សង្កិនចិត្តខ្ញុំសាជាថ្មីភ្លាម…
ទោះបីមេឃងងឹតតែពន្លឺភ្លើងលំអរនៅតាមបណ្ដោយឆ្នេរសមុទ្រលំដាប់លេខមួយនេះអាចជួយអោយខ្ញុំឃើញនាយម៉ានិតដេតស្ទុះត្រហេបត្រហបកាត់ហ្វូងមនុស្សចូលទៅកាន់ឆ្នេរ។ខ្ញុំគិតថាប្រហែលជាគេក៏បានទទួលការផ្ដល់ដំណឹងដែរ ហើយប្រតិកម្មរបស់ម៉ានិតដេតក៏មិនចម្លែកអ្វីដែរ… ព្រោះកាលពីព្រឹករហូតមកទល់ពេលនេះ ពួកយើងត្រូវជួបហេតុការណ៍អកុសលគួរឲ្យតក់ស្លុតច្រើនពេក។
អារម្មណ៍អាក្រក់សង្កត់សង្កិនចិត្តខ្ញុំសាជាថ្មីភ្លាម…
ទោះបីមេឃងងឹតតែពន្លឺភ្លើងលំអរនៅតាមបណ្ដោយឆ្នេរសមុទ្រលំដាប់លេខមួយនេះអាចជួយអោយខ្ញុំឃើញនាយម៉ានិតដេតស្ទុះត្រហេបត្រហបកាត់ហ្វូងមនុស្សចូលទៅកាន់ឆ្នេរ។ខ្ញុំគិតថាប្រហែលជាគេក៏បានទទួលការផ្ដល់ដំណឹងដែរ ហើយប្រតិកម្មរបស់ម៉ានិតដេតក៏មិនចម្លែកអ្វីដែរ… ព្រោះកាលពីព្រឹករហូតមកទល់ពេលនេះ ពួកយើងត្រូវជួបហេតុការណ៍អកុសលគួរឲ្យតក់ស្លុតច្រើនពេក។
ខ្ញុំឈានសន្សឹមៗចូលទៅក្នុងចំណោមក្រុមមនុស្សទាំងអារម្មណ៍អាក្រក់កើនឡើងឥតឈប់ឈរ… ។តាមពិតខ្ញុំកំពុងចង់ដឹងណាស់ថាក្នុងផ្ទះមានរឿងអ្វីកើតឡើង ហើយម៉ាណានៅឯណា ប៉ុន្តែភ្នែកខ្ញុំមិនទាន់សម្លឹងដល់គោលដៅផង នៅចំពោះមុខខ្ញុំត្រូវបានបាំងពីមុខដោយការបង្ហាញខ្លួននៃជនមាឌដំបងម្នាក់ដែលខ្ញុំប្រាកដក្នុងចិត្តនោះ មិនធ្លាប់ស្គាល់គេពីពេលមុនមកទាល់តែសោះ។
គេលូកដៃមករាក់ទាក់ខ្ញុំ ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅសម្លៀកបំបាក់ប៉ូលិសលើរាងកាយជននោះដោយរារែកមិនទាន់លូកដៃទៅរាក់ទាក់គេវិញនៅឡើយ… ព្រោះចិត្តកំពុងតប់ប្រមល់ស្ទើរវង្វេងរង្វាន់ទៅហើយ។
គេលូកដៃមករាក់ទាក់ខ្ញុំ ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅសម្លៀកបំបាក់ប៉ូលិសលើរាងកាយជននោះដោយរារែកមិនទាន់លូកដៃទៅរាក់ទាក់គេវិញនៅឡើយ… ព្រោះចិត្តកំពុងតប់ប្រមល់ស្ទើរវង្វេងរង្វាន់ទៅហើយ។
លោកនាយកវិសុទ្ធ ប្រធានស្ថានីយវិទ្យុសំឡេងយុវវ័យមែនទេ?
ខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវលូកដៃទៅរាក់ទាក់គេវិញដើម្បីបំពេញសុជីវធម៌ដោយលាន់មាត់សួរ ៖
បងមែនទេ? ដែលទូរស័ព្ទមកខ្ញុំអម្បាញ់មិញ?
ម្នាក់នោះបន្លឺតបមកកាន់ខ្ញុំ ដោយរក្សាភាពប្រក្រតីលើផ្ទៃមុខ
បាទ!
ខ្ញុំបន្លឺបន្ត ៖
ម៉ាណាមានរឿងអី ខ្ញុំសុំចូលទៅផង!
ខ្ញុំត្រូវគេបើកផ្លូវឲ្យចូលទៅខាងក្នុង ម៉ានិតដេតដែលស្ទុះចូលទៅមុននេះ កំពុងឈរទ្រឹងនៅមុខរបាំងការពាររបស់ប៉ូលិស នៅមិនឆ្ងាយពីកន្លែងខ្ញុំឡើយ ខ្ញុំពោលសួរទៅកាន់គេភ្លាម ៖
ឯណាម៉ាណា ដេត?
គ្មានចម្លើយតប… ខ្ញុំផ្ដោតភ្នែកសម្លឹងហួសខ្សែការពាររបស់ប៉ូលិស ទៅកាន់តំបន់ឆ្នេរ សម្រាប់ភ្ញៀវអង្គុយកម្សាន្តហើយដែលនៅមិនហួសពីកន្លែងខ្ញុំឈរនេះប៉ុន្មាន។ ភ្នែកខ្ញុំសម្លឹងទៅរាងកាយមនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងដេកស្ដូកស្ដឹងលើកូនតុជាច្រើនតម្រៀបគ្នាដែលកន្លងមក គេសម្រាប់ទុក ជូនភ្ញៀវទេសចរបរិ ភោគគ្រឿងសមុទ្រនោះ។ទោះបីជាមានពពុះពណ៌សបាំងបិទលើបបូរមាត់នាង តែខ្ញុំក៏នៅអាចចំណាំបានថា … ជាម៉ាណាប្រាកដណាស់។
ខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវលូកដៃទៅរាក់ទាក់គេវិញដើម្បីបំពេញសុជីវធម៌ដោយលាន់មាត់សួរ ៖
បងមែនទេ? ដែលទូរស័ព្ទមកខ្ញុំអម្បាញ់មិញ?
ម្នាក់នោះបន្លឺតបមកកាន់ខ្ញុំ ដោយរក្សាភាពប្រក្រតីលើផ្ទៃមុខ
បាទ!
ខ្ញុំបន្លឺបន្ត ៖
ម៉ាណាមានរឿងអី ខ្ញុំសុំចូលទៅផង!
ខ្ញុំត្រូវគេបើកផ្លូវឲ្យចូលទៅខាងក្នុង ម៉ានិតដេតដែលស្ទុះចូលទៅមុននេះ កំពុងឈរទ្រឹងនៅមុខរបាំងការពាររបស់ប៉ូលិស នៅមិនឆ្ងាយពីកន្លែងខ្ញុំឡើយ ខ្ញុំពោលសួរទៅកាន់គេភ្លាម ៖
ឯណាម៉ាណា ដេត?
គ្មានចម្លើយតប… ខ្ញុំផ្ដោតភ្នែកសម្លឹងហួសខ្សែការពាររបស់ប៉ូលិស ទៅកាន់តំបន់ឆ្នេរ សម្រាប់ភ្ញៀវអង្គុយកម្សាន្តហើយដែលនៅមិនហួសពីកន្លែងខ្ញុំឈរនេះប៉ុន្មាន។ ភ្នែកខ្ញុំសម្លឹងទៅរាងកាយមនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងដេកស្ដូកស្ដឹងលើកូនតុជាច្រើនតម្រៀបគ្នាដែលកន្លងមក គេសម្រាប់ទុក ជូនភ្ញៀវទេសចរបរិ ភោគគ្រឿងសមុទ្រនោះ។ទោះបីជាមានពពុះពណ៌សបាំងបិទលើបបូរមាត់នាង តែខ្ញុំក៏នៅអាចចំណាំបានថា … ជាម៉ាណាប្រាកដណាស់។
ខ្ញុំតក់ស្លុតស្ទើរទន់ជើងដួលចំពោះហេតុការណ៍អាក្រក់ៗផ្ទួនៗគ្នាបែបនេះ…. ប៉ុន្តែត្រចៀក នៅតែស្ដាប់ឮពាក្យជនមាឌដំបងដែលអម្បាញ់មិញចាប់ដៃខ្ញុំឯមាត់ផ្លូវនោះបន្លឺមកកាន់ខ្ញុំ
ចូលរួមសោកស្ដាយផង នាងបានផុតដង្ហើមមុនពេលប៉ូលីសយើងមកដល់ទៅទៀត !
ខ្ញុំទន់ដៃ របូតធ្លាក់ពីហោប៉ៅដែលមុននេះខ្ញុំខំជ្រែងបន្លប់អារម្មណ៍ខ្លួនឯង។
ជននោះនិយាយបន្ថែមដោយមិនរង់ចាំខ្ញុំសួរនាំ៖
ចូលរួមសោកស្ដាយផង នាងបានផុតដង្ហើមមុនពេលប៉ូលីសយើងមកដល់ទៅទៀត !
ខ្ញុំទន់ដៃ របូតធ្លាក់ពីហោប៉ៅដែលមុននេះខ្ញុំខំជ្រែងបន្លប់អារម្មណ៍ខ្លួនឯង។
ជននោះនិយាយបន្ថែមដោយមិនរង់ចាំខ្ញុំសួរនាំ៖
វេជ្ជបណ្ឌិតជំនាញក្រោយពីបានត្រួតពិនិត្យសាកសពបានឲ្យដឹងថា … អ្នកស្លាប់ត្រូវផុតដង្ហើមដោយជាតិពុល ជ្រាបពេញសរសៃឈាម ហើយជំហានដំបូងយើងសន្និដ្ឋានថា នាងធ្វើអត្តឃាត…!
សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវលាន់មកឡើងទ្រហឹងអឺងកងជុំវិញខ្ញុំ។
សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវលាន់មកឡើងទ្រហឹងអឺងកងជុំវិញខ្ញុំ។
នៅក្មេងល្ហក់ម៉េចក៏សម្លាប់ខ្លួនអញ្ចឹង?រឿងស្នេហាដឹង?ហ៊ឺក្មេងអីឡូវយ៉ាប់ណាស់!
ឃើញមកអង្គុយនៅ ទីនេះតាំងពីរសៀលមិញ!ម៉ង់ៗហើយមុខស្ងួតណាស់ដូចមានវិបត្តិអញ្ចឹង!
លេបថ្នាំពុលមែនទេ?
អត់ទេ!ដាក់លាយក្នុងទឹកក្រូច!
ខ្ញុំស្ដាប់ហើយស្ទើរអត់ដង្ហើមខ្លួនឯង។ តែភ្នែកខ្ញុំនៅតែសម្លឹងទៅរកផ្ទាំងក្រណាត់ សដែលសមត្ថកិច្ចកំពុងនាំគ្នាគ្របលើរាងកាយ នាង។ ខ្ញុំដូចកំពុងយល់សុបិន ប៉ុន្តែវាជាការពិត។
លេបថ្នាំពុលមែនទេ?
អត់ទេ!ដាក់លាយក្នុងទឹកក្រូច!
ខ្ញុំស្ដាប់ហើយស្ទើរអត់ដង្ហើមខ្លួនឯង។ តែភ្នែកខ្ញុំនៅតែសម្លឹងទៅរកផ្ទាំងក្រណាត់ សដែលសមត្ថកិច្ចកំពុងនាំគ្នាគ្របលើរាងកាយ នាង។ ខ្ញុំដូចកំពុងយល់សុបិន ប៉ុន្តែវាជាការពិត។
ប៉ូលិសស្រីម្នាក់កំពុងយកដង្កៀបចាប់លើកកំប៉ុងភេសជ្ជៈរបស់ម៉ាណាច្រកទៅក្នុងស្បោងផ្លាកស្ទីកស។សូម្បីតែសំណល់ក្រដាស់ជូតមាត់នាង។
ម៉ានិតដេតដែលឈរក្បែរខ្ញុំដាក់បង្គុយប៉ុកទៅលើកូនតុក្បែរសព ខ្ញុំក៏ដឹងពីអារម្មណ៍របស់គេនៅពេលនេះដែរ.. ដូច្នេះហើយបានជាយើងទាំងពីរនៅស្ងៀមទាំងពីរដូចជាមនុស្សគ។
ក្នុងខណៈដែលបេះដូងខ្ញុំរន្ធត់ស្ទើរនឹងគាំងចលនានេះ សំឡេងប៉ូលិសសួរចម្លើយក៏លាន់ឮឡើងទ្រហឹងអឺងអាប់គួរឲ្យវិលមុខ។ ខ្ញុំលូកដៃដកយកកូនកន្សែងមកជូតផ្ដិតញើសពីថ្ងាសទាំងងឹតក្នុងចិត្ត ព្រោះមិនដឹងថា គួរធ្វើយ៉ាងណាទៀត?
សំឡេងជនមាឌដំបងលាន់មកកាន់ខ្ញុំសារជាថ្មី ៖
ម៉ានិតដេតដែលឈរក្បែរខ្ញុំដាក់បង្គុយប៉ុកទៅលើកូនតុក្បែរសព ខ្ញុំក៏ដឹងពីអារម្មណ៍របស់គេនៅពេលនេះដែរ.. ដូច្នេះហើយបានជាយើងទាំងពីរនៅស្ងៀមទាំងពីរដូចជាមនុស្សគ។
ក្នុងខណៈដែលបេះដូងខ្ញុំរន្ធត់ស្ទើរនឹងគាំងចលនានេះ សំឡេងប៉ូលិសសួរចម្លើយក៏លាន់ឮឡើងទ្រហឹងអឺងអាប់គួរឲ្យវិលមុខ។ ខ្ញុំលូកដៃដកយកកូនកន្សែងមកជូតផ្ដិតញើសពីថ្ងាសទាំងងឹតក្នុងចិត្ត ព្រោះមិនដឹងថា គួរធ្វើយ៉ាងណាទៀត?
សំឡេងជនមាឌដំបងលាន់មកកាន់ខ្ញុំសារជាថ្មី ៖
លោកវិសុទ្ធ! ពេលនេះសំខាន់បំផុតលោកត្រូវផ្ដល់ដំណឹងទៅគ្រួសារអ្នករងគ្រោះឲ្យបានរហ័សតាមលទ្ធភាព… ដើម្បីចាត់ចែងពិធីបុណ្យសព!
ខ្ញុំអស់អ្វីត្រូវតបនឹងគេទៀតហើយ ក្រៅពីពាក្យតែមួយម៉ាត់គត់ថា “បាទ”។
វិទូដែលមកដល់តាំងពីពេលណាក៏មិនដឹងកំពុងនៅជាមួយវិចិត្រនឹងក្រុមប៉ូលិសក្នុងការងារនេះ ម្ដងម្កាលគេងាកមកមើលមុខខ្ញុំ។
ម៉ានិតដេតបានទាក់ទងទៅអ្នកផ្ទះនាងម៉ាណាទាំងយប់ពីដំណឹងអកុសលនេះ។ហើយគ្រួសារនាងបានមកដល់នៅម៉ោង១រំលងអាធ្រាតចំណែកខ្ញុំបានត្រឡប់ទៅសម្រាកនៅកន្លែងធ្វើការរបស់វិចិត្រប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំ នៅម៉ោង៣ទាបភ្លឺ ឯប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំគេបន្តនៅធ្វើការជាមួយក្រុមប៉ូលិសជនមាឌដំបងដែលទំនងជាអាជ្ញាធរមូលដ្ឋាននៅ ទីនោះ។
ខ្ញុំអស់អ្វីត្រូវតបនឹងគេទៀតហើយ ក្រៅពីពាក្យតែមួយម៉ាត់គត់ថា “បាទ”។
វិទូដែលមកដល់តាំងពីពេលណាក៏មិនដឹងកំពុងនៅជាមួយវិចិត្រនឹងក្រុមប៉ូលិសក្នុងការងារនេះ ម្ដងម្កាលគេងាកមកមើលមុខខ្ញុំ។
ម៉ានិតដេតបានទាក់ទងទៅអ្នកផ្ទះនាងម៉ាណាទាំងយប់ពីដំណឹងអកុសលនេះ។ហើយគ្រួសារនាងបានមកដល់នៅម៉ោង១រំលងអាធ្រាតចំណែកខ្ញុំបានត្រឡប់ទៅសម្រាកនៅកន្លែងធ្វើការរបស់វិចិត្រប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំ នៅម៉ោង៣ទាបភ្លឺ ឯប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំគេបន្តនៅធ្វើការជាមួយក្រុមប៉ូលិសជនមាឌដំបងដែលទំនងជាអាជ្ញាធរមូលដ្ឋាននៅ ទីនោះ។
ម៉ោង៩ព្រឹកឡើងវិចិត្រដាស់ហៅខ្ញុំឡើងទៅស្រស់ស្រូបជាមួយ។ខ្ញុំឃើញវិទូនៅរង់ចាំទីនោះស្រេច។ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចង់ គ្រុនហើយយល់ថាខ្ញុំនឹងបដិសេធ បើគេចង់អោយ ខ្ញុំចូលរួមជាមួយការ សួរចម្លើយទៀតព្រោះខ្ញុំអស់រលីងពីខ្លួនហើយ។
ខ្ញុំបានកាហ្វេទ្រាប់ពោះ ក៏មានអារម្មណ៍ស្វាងច្រើនពីភាពអស់កម្លាំងនឹងងោកងុយ។ចំណែកវិចិត្រហូបបាយស្រូបយ៉ាងញាប់នឹងញញឹមមកខ្ញុំស្រស់ស្រាយដូច កាលពីយប់មិញគេ បានគេងលក់ធម្មតាអញ្ចឹង។ខ្ញុំទើបតែចាប់អារម្មណ៍ឃើញថាប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំនិងវិទូប្រាកដជាឆ្លងកាត់ការហ្វឹកហ្វឺនមិនធម្មតាទេ ដែលអត់បាយនិងអត់ដេកហើយនៅតែស្វាងចែស។
ខ្ញុំបានកាហ្វេទ្រាប់ពោះ ក៏មានអារម្មណ៍ស្វាងច្រើនពីភាពអស់កម្លាំងនឹងងោកងុយ។ចំណែកវិចិត្រហូបបាយស្រូបយ៉ាងញាប់នឹងញញឹមមកខ្ញុំស្រស់ស្រាយដូច កាលពីយប់មិញគេ បានគេងលក់ធម្មតាអញ្ចឹង។ខ្ញុំទើបតែចាប់អារម្មណ៍ឃើញថាប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំនិងវិទូប្រាកដជាឆ្លងកាត់ការហ្វឹកហ្វឺនមិនធម្មតាទេ ដែលអត់បាយនិងអត់ដេកហើយនៅតែស្វាងចែស។
បងឯងគិតអារ៉េចរឿងម៉ាណាស្លាប់នៅលើឆ្នេរ?
នេះជាសម្ដីដំបូងដែលវិចិត្រនិយាយមកកាន់ខ្ញុំបន្ទាប់ពីស្រស់ស្រូប។ខ្ញុំមិនឆ្លើយ ហើយគ្រវីក្បាលបង្ហាញ ថាមិនចង់គិតទៀតទេ អោយប៉ូលិសធ្វើ អីធ្វើទៅ។
តែគេបង្ហើរមកកាន់ខ្ញុំនូវប្រយោគទី២៖
នេះជាសម្ដីដំបូងដែលវិចិត្រនិយាយមកកាន់ខ្ញុំបន្ទាប់ពីស្រស់ស្រូប។ខ្ញុំមិនឆ្លើយ ហើយគ្រវីក្បាលបង្ហាញ ថាមិនចង់គិតទៀតទេ អោយប៉ូលិសធ្វើ អីធ្វើទៅ។
តែគេបង្ហើរមកកាន់ខ្ញុំនូវប្រយោគទី២៖
ចុះបើខ្ញុំប្រាប់បងថានាងសម្លាប់ខ្លួនគេចពីការទទួលទោស?
ខ្ញុំនៅតែមិន និយាយតបហើយអោនផឹកកាហ្វេបង្ហើយ។តាមភាពស្ទាត់ជំនាញផ្នែកចិត្តសាស្ត្ររបស់គេ ពីរ នាក់គេគួរតែដឹងហើយថាខ្ញុំកំពុងឆ្អែតឆ្អន់ចំពោះការវិភាគនិងការចូលរួមជាមួយពួកគេ។ខ្ញុំស្រាប់តែយល់ថាប៉ូលិសគ្មានបានការអី ទេក្នុងពេលនេះ។ឆវិវីនស្លាប់២៤ម៉ោងហើយ គេនៅ គ្មានឃើញតម្រុយឃាតកពិតនៅឡើយមានតែការស្មានៗតាមអ្វីដែលកើតឡើងនឹងបង្កើតការសន្និដ្ឋានដោយគ្មានភស្តុតាងជាបន្តបន្ទាប់។
វិទូពោលឡើងទៅកាន់វិចិត្រ៖
ខ្ញុំនៅតែមិន និយាយតបហើយអោនផឹកកាហ្វេបង្ហើយ។តាមភាពស្ទាត់ជំនាញផ្នែកចិត្តសាស្ត្ររបស់គេ ពីរ នាក់គេគួរតែដឹងហើយថាខ្ញុំកំពុងឆ្អែតឆ្អន់ចំពោះការវិភាគនិងការចូលរួមជាមួយពួកគេ។ខ្ញុំស្រាប់តែយល់ថាប៉ូលិសគ្មានបានការអី ទេក្នុងពេលនេះ។ឆវិវីនស្លាប់២៤ម៉ោងហើយ គេនៅ គ្មានឃើញតម្រុយឃាតកពិតនៅឡើយមានតែការស្មានៗតាមអ្វីដែលកើតឡើងនឹងបង្កើតការសន្និដ្ឋានដោយគ្មានភស្តុតាងជាបន្តបន្ទាប់។
វិទូពោលឡើងទៅកាន់វិចិត្រ៖
ចង់និយាយ ថានាងម៉ាណាសម្លាប់មនុស្ស ហើយគិត ថាមិន អាចដោះស្រាយរួចខ្លួនបាន ក៏លេងផ្លូវហ្នឹងទៅ?
វិចិត្រឆ្លើយវិញផូង៖
ស្រីម្នាក់ខកចិត្តរឿងស្នេហាគេអាចធ្វើ អីបានទាំងអស់!គម្រោងធ្វើឃាតនៅស្ទូឌីយោលេខ៧អាច ថារៀបចំឡើងបានម៉ត់ចត់ ប៉ុន្តែនៅ ពេលឃាតកដឹងថា អាថ៌កំបាំងស្នេហារបស់ នាងត្រូវ បានប៉ូលិសដឹង នាងប្រាកដជាជ្រើសយកវិធីនេះដើម្បីគេចពីការទទួលទោស។
អោយពួកគេបន្តការស្រមើស្រមៃនិងបង្កើតសេណារីយោទៀតចុះ ខ្ញុំគិតទាំងម៉ួហ្មង។
វិទូនិយាយតបទៅវិចិត្រ៖
វិចិត្រឆ្លើយវិញផូង៖
ស្រីម្នាក់ខកចិត្តរឿងស្នេហាគេអាចធ្វើ អីបានទាំងអស់!គម្រោងធ្វើឃាតនៅស្ទូឌីយោលេខ៧អាច ថារៀបចំឡើងបានម៉ត់ចត់ ប៉ុន្តែនៅ ពេលឃាតកដឹងថា អាថ៌កំបាំងស្នេហារបស់ នាងត្រូវ បានប៉ូលិសដឹង នាងប្រាកដជាជ្រើសយកវិធីនេះដើម្បីគេចពីការទទួលទោស។
អោយពួកគេបន្តការស្រមើស្រមៃនិងបង្កើតសេណារីយោទៀតចុះ ខ្ញុំគិតទាំងម៉ួហ្មង។
វិទូនិយាយតបទៅវិចិត្រ៖
ម៉េចក៏ប្រាកដម៉េះ?
រឺក៏ឯងគិតផ្សេង?(ប្អូនខ្ញុំសួរវិញ)
វិទូបង្ហើយកែវទឹករបស់ គេដោយបង្ហាញ ស្នាមលំហូរតាមបំពង់ក ដ៏ធំមាំ។គេកំពុងពន្យារពេលក្នុងការនិយាយតប។ខ្ញុំដឹងថាដោយសារខ្ញុំនៅទីនេះ ម៉្លោះហើយ គេចាំបាច់ត្រូវ គិតជាមុនអោយ បានម៉ត់ចត់មុនទម្លាយចេញនូវតម្រុយណាមួយ។
ខ្ញុំឃើញគេដាក់កែវចុះហើយបន្លឺមួយៗតែច្បាស់ៗ៖
ឌីជេម៉ាណាអត់សម្លាប់ខ្លួនទេ!
វាល្អហើយដែលគេចេះហៅនាងថាឌីជេ វាបង្ហាញថាគេ បានស៊ើប រឿងនាងច្បាស់ហើយក្នុងរវាងប៉ុន្មានម៉ោងនេះ។ម៉ាណាកាន់កម្មវិធីតន្ត្រីបែបកន្ត្រាក់អារម្មណ៍យុវវ័យដែលនាងត្រូវបានយុវវ័យពេញចិត្តក្នុងការហៅនាងថាDJ។
វិទូមិនទាន់ថាម៉េចទៀតផង ប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំសួរ រ៉ាវ៖
រឺក៏ឯងគិតផ្សេង?(ប្អូនខ្ញុំសួរវិញ)
វិទូបង្ហើយកែវទឹករបស់ គេដោយបង្ហាញ ស្នាមលំហូរតាមបំពង់ក ដ៏ធំមាំ។គេកំពុងពន្យារពេលក្នុងការនិយាយតប។ខ្ញុំដឹងថាដោយសារខ្ញុំនៅទីនេះ ម៉្លោះហើយ គេចាំបាច់ត្រូវ គិតជាមុនអោយ បានម៉ត់ចត់មុនទម្លាយចេញនូវតម្រុយណាមួយ។
ខ្ញុំឃើញគេដាក់កែវចុះហើយបន្លឺមួយៗតែច្បាស់ៗ៖
ឌីជេម៉ាណាអត់សម្លាប់ខ្លួនទេ!
វាល្អហើយដែលគេចេះហៅនាងថាឌីជេ វាបង្ហាញថាគេ បានស៊ើប រឿងនាងច្បាស់ហើយក្នុងរវាងប៉ុន្មានម៉ោងនេះ។ម៉ាណាកាន់កម្មវិធីតន្ត្រីបែបកន្ត្រាក់អារម្មណ៍យុវវ័យដែលនាងត្រូវបានយុវវ័យពេញចិត្តក្នុងការហៅនាងថាDJ។
វិទូមិនទាន់ថាម៉េចទៀតផង ប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំសួរ រ៉ាវ៖
មានគេសម្លាប់នាង?
ខ្ញុំបើកភ្នែកមួល ក្លំនិមិត្តតែលឺពាក្យនេះ ប៉ុន្តែ អាការៈល្វើយបានធ្វើអោយខ្ញុំ រក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់បាន។
ខ្ញុំនៅតែស្ងៀមស្ងាត់។យល់ចិត្តខ្ញុំ វិចិត្រលើដៃកៀកស្មាខ្ញុំ ចំណែកវិទូពោលបន្តហាក់មិនរវល់នឹងអារម្មណ៍ខ្ញុំ។
ខ្ញុំសុំទៅមើលកន្លែងលោកទៀត!
ខ្ញុំញញឹមស្ងួតជាសញ្ញាថា តាមចិត្តពួកគេចុះ!
ខ្ញុំបើកភ្នែកមួល ក្លំនិមិត្តតែលឺពាក្យនេះ ប៉ុន្តែ អាការៈល្វើយបានធ្វើអោយខ្ញុំ រក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់បាន។
ខ្ញុំនៅតែស្ងៀមស្ងាត់។យល់ចិត្តខ្ញុំ វិចិត្រលើដៃកៀកស្មាខ្ញុំ ចំណែកវិទូពោលបន្តហាក់មិនរវល់នឹងអារម្មណ៍ខ្ញុំ។
ខ្ញុំសុំទៅមើលកន្លែងលោកទៀត!
ខ្ញុំញញឹមស្ងួតជាសញ្ញាថា តាមចិត្តពួកគេចុះ!
ខ្ញុំបើកឡានបែកពីពួកគេហើយត្រឡប់ចូលមកបរិវេណស្ថានីយវិទ្យុផ្សាយសំឡេងដែលស្ងាត់ច្រៀប។នៅចប់តាមផ្លូវខ្ញុំ យល់ថាការចោទប្រកាន់ម៉ាណាសម្លាប់ឆវិវីនគឺជាគំនិតស្មានៗដែលគ្មានភស្តុតាងសំអាងត្រឹមត្រូវ។នៅពេលដែលពេលវេលាអង្កេតរបស់ គេកាន់តែខើច ខ្ញុំបែរ ជាយល់ថា គេកំពុង ស្រមៃប្រឌិត រឿងដើម្បីបញ្ចប់សំណុំរឿងមរណភាពឆវិវីននៅស្ទូឌីយោលេខ៧ដោយ ឆ្លៀតកេងចំណេញលើមរណភាពរបស់ម៉ាណានិងទំនាក់ទំនងរបស់នាងជាមួយម៉ានិតដេតតែប៉ុណ្ណោះ។ប៉ុន្តែភ្លាម នោះខ្ញុំនឹកឃើញដល់ម៉ាណា។ទោះបីក្បាលធ្ងន់ពាប់ដោយការដេកមិន ឆ្អែតនឹងភាពល្វេងល្វើយ តែខ្ញុំនៅតែឆ្ងល់ថា ម៉េចក៏នារីទាំងពីរ ត្រូវស្លាប់មុននឹងក្រោយគ្នាតែប៉ុន្មានម៉ោងយ៉ាងដូច្នេះទោះចង់មិនចង់ខ្ញុំនៅតែយល់ថា មរណភាពពួក នាងមិនមែនជារឿងជួនគ្នានោះទេ។
ឡើងមកដល់ការិយាល័យ ខ្ញុំឃើញក្មេងតូចអ្នកលើកទឹកកំពុងរៀបចំបោសសម្អាត និងរៀបចំរបៀបរៀបរយតុកៅអីឡើងវិញ បន្ទាប់ពីវាត្រូវបានរប៉ាត់រប៉ាយដោយសារវត្តមានច្រើនសន្ធឹកនៃពួកអ្នកកាសែត និងប៉ូលិសកាលពីម្សិល។
នៅក្បែរនាងទុំ ក៏នៅមានសន្តិសុខម្នាក់ទៀតកំពុងជួយរៀបចំផងដែរ… ប្រហែលមកពីនាងខ្លាចពេកមិនហ៊ាននៅសម្ងំធ្វើស្ងាត់ៗម្នាក់ឯង។ ខ្ញុំដើរហួសនាងទាំងក្បាលធ្ងន់ ពាប់ដោយសារគេងមិនគ្រប់។
តែនាងតូចទុំងើបមុខសម្លឹងមកកាន់ខ្ញុំហើយនិយាយឃាត់ដំណើរ៖
នៅក្បែរនាងទុំ ក៏នៅមានសន្តិសុខម្នាក់ទៀតកំពុងជួយរៀបចំផងដែរ… ប្រហែលមកពីនាងខ្លាចពេកមិនហ៊ាននៅសម្ងំធ្វើស្ងាត់ៗម្នាក់ឯង។ ខ្ញុំដើរហួសនាងទាំងក្បាលធ្ងន់ ពាប់ដោយសារគេងមិនគ្រប់។
តែនាងតូចទុំងើបមុខសម្លឹងមកកាន់ខ្ញុំហើយនិយាយឃាត់ដំណើរ៖
ប៉ូលិសមកឆែកលោកនាយក!
ខ្ញុំដកដង្ហើមធំទាំងចិត្តនៅសែនតឹងតែងនៅឡើយ! ខ្ញុំបង្ហួសដំណើរសំដៅទៅការិយាល័យខ្ញុំ មិនខ្វល់នឹងស្នូររើរុះនៅបន្ទប់បុគ្គលិកឡើយ។និយាយរួមខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាគ្រប់គ្រាន់ហើយជាមួយពាក្យ”ប៉ូលិស”។
ខ្ញុំ ទាក់ទងទៅក្រុមហ៊ុនធនធានមនុស្សអោយគេស្វែងរកបុគ្គលិកថ្មីមកអោយខ្ញុំ ហើយ ខ្ញុំក៏ បាន រៀបចំប្រាក់មួយចំនួនដើម្បីចូលរួមជាមួយពិធីបុណ្យ សពរបស់ នារីទាំងពីរដែរ។
ខ្ញុំដកដង្ហើមធំទាំងចិត្តនៅសែនតឹងតែងនៅឡើយ! ខ្ញុំបង្ហួសដំណើរសំដៅទៅការិយាល័យខ្ញុំ មិនខ្វល់នឹងស្នូររើរុះនៅបន្ទប់បុគ្គលិកឡើយ។និយាយរួមខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាគ្រប់គ្រាន់ហើយជាមួយពាក្យ”ប៉ូលិស”។
ខ្ញុំ ទាក់ទងទៅក្រុមហ៊ុនធនធានមនុស្សអោយគេស្វែងរកបុគ្គលិកថ្មីមកអោយខ្ញុំ ហើយ ខ្ញុំក៏ បាន រៀបចំប្រាក់មួយចំនួនដើម្បីចូលរួមជាមួយពិធីបុណ្យ សពរបស់ នារីទាំងពីរដែរ។
រួចរាល់ខ្ញុំលើក អានសារព័ត៌មានដែលនាងទុំ បានដាក់ជាស្រេចនៅលើតុដូចសព្វមួយដង។ឃាតកម្មនៅស្ទូឌីយោលេខ៧របស់ខ្ញុំនៅតែបានត្រូវគេបន្តឆ្លៀតយកទៅច្រៀកជាចម្រៀកអត្ថបទ ហើយប្រហែលជាអាចទាក់ទាញអ្នកអានបានមិនស្ទើរទេ។ប៉ុន្តែករណីរបស់ម៉ាណាបានស្ថិតនៅ លើក្របមុខ។ជាមួយចំណងជើង ថាហេតុអ្វីបុគ្គលិកស្រីរបស់ស្ថានីយវិទ្យុថ្មីនេះត្រូវស្លាប់ជា បន្តបន្ទាប់គ្នា?ខ្ញុំ ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថា ពាក្យមួយ ឃ្លានេះគួរត្រូវបានយកមកគិត។ហេតុអ្វីអ្នកស្លាប់សុទ្ធតែជាមនុស្ស ស្រី?ម្យ៉ាងដែរសារព័ត៌មាន!
ស្នូរគោះទ្វារតុៗធ្វើអោយខ្ញុំយល់ថារងរំខាន។
នាយវិទូបង្ហាញខ្លួនដូច ការស្មានរបស់ខ្ញុំ។គេនៅតែជាគេ។ គេមិនដែលខ្វល់ នឹងភាព ធុញថប់របស់ខ្ញុំ សោះ។ប៉ូលិសរូបនេះបង្ហើរ ប្រយោគ៖
ខ្ញុំសុំសោបើកចូលបន្ទប់ខាងស្កាំដៃផង។ខ្ញុំចង់រកឯកសារខ្លះទាក់ទងជាមួយនាងម៉ាណា។
គេកំពុងសំដៅដល់បន្ទប់ឃ្លាំងដាក់ឯកសារនិងសម្ភារៈរដ្ឋបាលនៅ ជ្រុងខាងស្ដាំដែលកន្លងមកម៉ាណាជាអ្នកកាន់សោតាំងពីយើងរើមកពីភ្នំពេញ។
ខ្ញុំមិនតបនឹងគេតែខ្ញុំដើរចេញទៅក្រៅហៅរកនាងទុំទាំងកាន់កាសែតអានមកជាមួយ៖
ទុំឯងមានសោបន្ទប់ឯកសារទេ?
នាង តូចឆ្លើយតបវិញទាំងទឹកមុខនៅស្លេកស្លាំងនៅឡើយ៖
នាយវិទូបង្ហាញខ្លួនដូច ការស្មានរបស់ខ្ញុំ។គេនៅតែជាគេ។ គេមិនដែលខ្វល់ នឹងភាព ធុញថប់របស់ខ្ញុំ សោះ។ប៉ូលិសរូបនេះបង្ហើរ ប្រយោគ៖
ខ្ញុំសុំសោបើកចូលបន្ទប់ខាងស្កាំដៃផង។ខ្ញុំចង់រកឯកសារខ្លះទាក់ទងជាមួយនាងម៉ាណា។
គេកំពុងសំដៅដល់បន្ទប់ឃ្លាំងដាក់ឯកសារនិងសម្ភារៈរដ្ឋបាលនៅ ជ្រុងខាងស្ដាំដែលកន្លងមកម៉ាណាជាអ្នកកាន់សោតាំងពីយើងរើមកពីភ្នំពេញ។
ខ្ញុំមិនតបនឹងគេតែខ្ញុំដើរចេញទៅក្រៅហៅរកនាងទុំទាំងកាន់កាសែតអានមកជាមួយ៖
ទុំឯងមានសោបន្ទប់ឯកសារទេ?
នាង តូចឆ្លើយតបវិញទាំងទឹកមុខនៅស្លេកស្លាំងនៅឡើយ៖
បងម៉ាណាជាអ្នកទុកលោកនាយក!
ប្រហែលនាងមិនទាន់ដឹងទេថា ម៉ាណាបានទៅជាមួយឆវិវីនហើយ។ខ្ញុំងក់ក្បាលរួចអោយសញ្ញាអោយនាងត្រឡប់ទៅធ្វើការខ្លួនវិញចុះ។ខ្ញុំក្រឡេកទៅ ឃើញមានកូនប៉ូលិសពីរ រូបកំពុងកាន់សម្ភារៈមួយចំនួនឈរចាំក្បែរនោះជាស្រេច។ខ្ញុំចាប់ក្ដៅចិត្តថាតើមានបន្ទប់ខ្ញុំប៉ុន្មានទៀតទៀតដែលពួកគេចង់រុករានទន្ទ្រានបើករណី ឃាតកម្មនៅនឹងស្ទូឌីយោលេខ៧សោះហ្នឹង?
នាយវិទូពោលមកកាន់ខ្ញុំទៀតទោះបីឃើញអញ្ចឹងហើយក៏ដោយ ៖
ប្រហែលនាងមិនទាន់ដឹងទេថា ម៉ាណាបានទៅជាមួយឆវិវីនហើយ។ខ្ញុំងក់ក្បាលរួចអោយសញ្ញាអោយនាងត្រឡប់ទៅធ្វើការខ្លួនវិញចុះ។ខ្ញុំក្រឡេកទៅ ឃើញមានកូនប៉ូលិសពីរ រូបកំពុងកាន់សម្ភារៈមួយចំនួនឈរចាំក្បែរនោះជាស្រេច។ខ្ញុំចាប់ក្ដៅចិត្តថាតើមានបន្ទប់ខ្ញុំប៉ុន្មានទៀតទៀតដែលពួកគេចង់រុករានទន្ទ្រានបើករណី ឃាតកម្មនៅនឹងស្ទូឌីយោលេខ៧សោះហ្នឹង?
នាយវិទូពោលមកកាន់ខ្ញុំទៀតទោះបីឃើញអញ្ចឹងហើយក៏ដោយ ៖
លោកនាយក! ខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវតែមើលបន្ទប់ហ្នឹង យើងគ្មានមធ្យោបាយបើកសោទេអ្ហី?
ខ្ញុំតប់ប្រមល់ពេញបន្ទុក។ខ្ញុំទម្លាក់សារព័ត៌មានទៅលើសាឡុងក្បែរនោះដោយងើបមុខសួរទៅកាន់គេ ៖
ខ្ញុំតប់ប្រមល់ពេញបន្ទុក។ខ្ញុំទម្លាក់សារព័ត៌មានទៅលើសាឡុងក្បែរនោះដោយងើបមុខសួរទៅកាន់គេ ៖
ឥឡូវ!?
ទឹកមុខស្មើធេងរបស់វិទូគឺជាចម្លើយតបមកខ្ញុំវិញយ៉ាងច្បាស់ទៅហើយ មុនពេលដែលខ្ញុំឮពាក្យតបរបស់គេទៅទៀត។ ទ្រាំលែងបាន! ខ្ញុំងក់ក្បាល ទាំងក្រោកវឹងពីកៅអី ។
ទម្លាយទ្វារមើលតែម្ដងទៅឲ្យវាអស់សង្ស័យ(ខ្ញុំនិយាយទាំងកំរោល)
ខ្ញុំចាកចេញពីការិយាល័យដើរសំដៅទៅរកបន្ទប់ឯកសារដោយក្ដីក្រេវក្រោធតឹងណែនពេញដើមទ្រូង។ នាយវិទូក៏ដើរមកតាមដែរ ហាក់បីដូចជាមិនអើពើនឹងអារម្មណ៍មួហ្មងរបស់ខ្ញុំទាល់តែសោះ។
ខ្ញុំយារជើងធាក់ទ្វារម៉ាំងៗ រហូតទាល់តែរបូតគន្លឹះសោ ។ប៉ូលិសវិទូដែលនៅពីក្រោយខ្នង មិនទាន់ឈានចូលទៅក្នុងបន្ទប់ឯកសារនៅឡើយទេ ខ្ញុំច្រត់ចង្កេះដោយអស់កម្លាំងកាយ កម្លាំងចិត្តល្វើយ…។
ទឹកមុខស្មើធេងរបស់វិទូគឺជាចម្លើយតបមកខ្ញុំវិញយ៉ាងច្បាស់ទៅហើយ មុនពេលដែលខ្ញុំឮពាក្យតបរបស់គេទៅទៀត។ ទ្រាំលែងបាន! ខ្ញុំងក់ក្បាល ទាំងក្រោកវឹងពីកៅអី ។
ទម្លាយទ្វារមើលតែម្ដងទៅឲ្យវាអស់សង្ស័យ(ខ្ញុំនិយាយទាំងកំរោល)
ខ្ញុំចាកចេញពីការិយាល័យដើរសំដៅទៅរកបន្ទប់ឯកសារដោយក្ដីក្រេវក្រោធតឹងណែនពេញដើមទ្រូង។ នាយវិទូក៏ដើរមកតាមដែរ ហាក់បីដូចជាមិនអើពើនឹងអារម្មណ៍មួហ្មងរបស់ខ្ញុំទាល់តែសោះ។
ខ្ញុំយារជើងធាក់ទ្វារម៉ាំងៗ រហូតទាល់តែរបូតគន្លឹះសោ ។ប៉ូលិសវិទូដែលនៅពីក្រោយខ្នង មិនទាន់ឈានចូលទៅក្នុងបន្ទប់ឯកសារនៅឡើយទេ ខ្ញុំច្រត់ចង្កេះដោយអស់កម្លាំងកាយ កម្លាំងចិត្តល្វើយ…។
អញ្ជើញពិនិត្យតាមចិត្តចុះ
មុនពេលនាយប៉ូលិសដ៏គួរឲ្យធុញឈានសន្សឹមៗចូលទៅកាន់បន្ទប់ធ្វើការរបស់ម៉ាណា ដែលងងឹតឈឹងដោយមានតែពន្លឺដ៏ខ្សោយជះពីខាងក្រៅតិចៗនោះ គេឆ្លៀតងាកមកលួងលោមខ្ញុំ៖
មុនពេលនាយប៉ូលិសដ៏គួរឲ្យធុញឈានសន្សឹមៗចូលទៅកាន់បន្ទប់ធ្វើការរបស់ម៉ាណា ដែលងងឹតឈឹងដោយមានតែពន្លឺដ៏ខ្សោយជះពីខាងក្រៅតិចៗនោះ គេឆ្លៀតងាកមកលួងលោមខ្ញុំ៖
សុំទោសដែលរំខាន!
ភ្លាមនោះសូរស័ព្ទខ្សឹកខ្សួលយ៉ាងខ្សោយមួយ ដែលលាន់ចេញពីមាត់ទ្វារបន្ទប់ផ្សាយធ្វើអោយនាយវិទូបែរជាបញ្ឈប់ជំហានវិញ។
ខ្ញុំងាកទៅរកម្ចាស់សំឡេងដែលកំពុងយំខ្សឹកខ្សួលដោយស្គាល់ច្បាស់លាស់ទៅហើយថា នោះជាសំឡេងរបស់នាងទុំ… ខ្ញុំគំហកឲ្យក្មេងស្រី នោះ ព្រោះមិនអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍មួហ្មងបាន។
ឈប់យំ យំស្អីនាងទុំ? រួចការងារហើយម៉េចមិនទៅផ្ទះទៅ?
នាងទុំយំអណ្ដើកអណ្ដកដើរមករកខ្ញុំ ទាំងលើកដៃសំពះ ៖
ភ្លាមនោះសូរស័ព្ទខ្សឹកខ្សួលយ៉ាងខ្សោយមួយ ដែលលាន់ចេញពីមាត់ទ្វារបន្ទប់ផ្សាយធ្វើអោយនាយវិទូបែរជាបញ្ឈប់ជំហានវិញ។
ខ្ញុំងាកទៅរកម្ចាស់សំឡេងដែលកំពុងយំខ្សឹកខ្សួលដោយស្គាល់ច្បាស់លាស់ទៅហើយថា នោះជាសំឡេងរបស់នាងទុំ… ខ្ញុំគំហកឲ្យក្មេងស្រី នោះ ព្រោះមិនអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍មួហ្មងបាន។
ឈប់យំ យំស្អីនាងទុំ? រួចការងារហើយម៉េចមិនទៅផ្ទះទៅ?
នាងទុំយំអណ្ដើកអណ្ដកដើរមករកខ្ញុំ ទាំងលើកដៃសំពះ ៖
លោកនាយក! ខ្ញុំសូមទោស បើកុំតែខ្ញុំ ក៏បងវីន មិនស្លាប់ដែរ!
ខ្ញុំរឹតច្របូកច្របល់ចិត្តខ្លាំងលើសដើម ខ្ញុំដឹងថា ក្មេងនេះមិនទាន់ដឹងរឿងម៉ាណាពុលស្លាប់នៅឡើយ ទេ។
តាមមើលនាងភ័យដោយឃើញខ្ញុំធាក់ទ្វារបន្ទប់ម៉ាណានេះទើបយំដូច្នេះ ព្រោះកន្លងមកខ្ញុំមិនដែលមានអាកប្បកិរិយាបែបមួហ្មង ចំពោះបុគ្គលិកណាម្នាក់នោះឡើយ។
ខ្ញុំទម្លាក់សំឡេងពោលទៅកាន់នាងសាជាថ្មី ៖
អាវីនស្លាប់មានទាក់ទងអីនឹងនាង?មិនចាំបាច់សូមទោសទេ ទៅផ្ទះទៅ!
ក្មេងលើកទឹកតែនៅតែគ្រវីក្បាលចចេស តបមកខ្ញុំវិញ ៖
មកពីខ្ញុំ ខ្ញុំធ្វើឲ្យទុស្សេខ្សែភ្លើង ភ្លើងដាច់បានជាគេចូលទៅសម្លាប់បងវីនបាន។
ខ្ញុំពោលសួរទៀតទាំងអារម្មណ៍ធុញ
ឯងធ្វើទុស្សេខ្សែភ្លើងអ្ហេស?
ក្មេងស្រីទុំមិនទាន់បានតបវិញផង នាយប៉ូលិសវិទូងាកមកសួរយ៉ាងរហ័ស៖
ខ្ញុំរឹតច្របូកច្របល់ចិត្តខ្លាំងលើសដើម ខ្ញុំដឹងថា ក្មេងនេះមិនទាន់ដឹងរឿងម៉ាណាពុលស្លាប់នៅឡើយ ទេ។
តាមមើលនាងភ័យដោយឃើញខ្ញុំធាក់ទ្វារបន្ទប់ម៉ាណានេះទើបយំដូច្នេះ ព្រោះកន្លងមកខ្ញុំមិនដែលមានអាកប្បកិរិយាបែបមួហ្មង ចំពោះបុគ្គលិកណាម្នាក់នោះឡើយ។
ខ្ញុំទម្លាក់សំឡេងពោលទៅកាន់នាងសាជាថ្មី ៖
អាវីនស្លាប់មានទាក់ទងអីនឹងនាង?មិនចាំបាច់សូមទោសទេ ទៅផ្ទះទៅ!
ក្មេងលើកទឹកតែនៅតែគ្រវីក្បាលចចេស តបមកខ្ញុំវិញ ៖
មកពីខ្ញុំ ខ្ញុំធ្វើឲ្យទុស្សេខ្សែភ្លើង ភ្លើងដាច់បានជាគេចូលទៅសម្លាប់បងវីនបាន។
ខ្ញុំពោលសួរទៀតទាំងអារម្មណ៍ធុញ
ឯងធ្វើទុស្សេខ្សែភ្លើងអ្ហេស?
ក្មេងស្រីទុំមិនទាន់បានតបវិញផង នាយប៉ូលិសវិទូងាកមកសួរយ៉ាងរហ័ស៖
ឯងធ្វើអ្វីបានជាទុស្សេខ្សែភ្លើង?
នាងទុំបញ្ចេញអាការភិតភ័យចំពោះសំណួររបស់វិទូ តែនាងនៅតែសម្ដែងភាពស្មោះត្រង់ ៖
ពេលលោកនាយក កំពុងប្រជុំ ពូថូនីទូរស័ព្ទទៅខាងក្រោម ឲ្យខ្ញុំឆុងកាហ្វេឲ្យ ពេលខ្ញុំដោតភ្លើងដាំទឹក ក៏ទុស្សេរលត់ភ្លើងតែម្ដងទៅ ខ្ញុំ ខ្ញុំស្ដាយក្រោយណាស់ បើកុំតែអីចឹង បងវីនក៏មិនស្លាប់ដែរ។
នាងទុំបញ្ចេញអាការភិតភ័យចំពោះសំណួររបស់វិទូ តែនាងនៅតែសម្ដែងភាពស្មោះត្រង់ ៖
ពេលលោកនាយក កំពុងប្រជុំ ពូថូនីទូរស័ព្ទទៅខាងក្រោម ឲ្យខ្ញុំឆុងកាហ្វេឲ្យ ពេលខ្ញុំដោតភ្លើងដាំទឹក ក៏ទុស្សេរលត់ភ្លើងតែម្ដងទៅ ខ្ញុំ ខ្ញុំស្ដាយក្រោយណាស់ បើកុំតែអីចឹង បងវីនក៏មិនស្លាប់ដែរ។
ខ្ញុំទើបតែចាប់អារម្មណ៍ថា ត្រចៀកកំពុងស្ដាប់លឺសូសន្ធឹកម៉ាស៊ីនភ្លើងដែលត្រូវបញ្ឆេះតាំងពីពេលណាមកក៏មិនដឹង បានន័យថា តាំងពីព្រឹកមកម្ល៉េះ ខ្សែភ្លើងដែលត្រូវបាននាងទុំ ធ្វើឲ្យទុស្សេមិនទាន់មានអ្នកណាជួសជុលវិញនៅឡើយទេ។
ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ ងាកទៅរកនាយវិទូវិញ ខ្ញុំ ឃើញក្រសែភ្នែកនាយប៉ូលិសរូបនេះកំពុងសម្លឹងទៅរកនាងទុំភ្លឹះៗ ខ្ញុំពោលសួរ៖
លោកចង់ពិនិត្យឃ្លាំងមែនទេ? សូមអញ្ជើញចុះ!
ខ្ញុំដកដង្ហើមធំ ងាកទៅរកនាយវិទូវិញ ខ្ញុំ ឃើញក្រសែភ្នែកនាយប៉ូលិសរូបនេះកំពុងសម្លឹងទៅរកនាងទុំភ្លឹះៗ ខ្ញុំពោលសួរ៖
លោកចង់ពិនិត្យឃ្លាំងមែនទេ? សូមអញ្ជើញចុះ!
វិទូសម្លឹងមុខខ្ញុំបន្តិចរួចទើបដែរទៅបន្ទប់នោះសារជាថ្មី គេលូកដៃរាវរកចុចភ្លើងបំភ្លឺផ្ទៃបន្ទប់។
ពន្លឺភ្លើងអគ្គិសនីបានបង្ហាញឲ្យឃើញច្បាស់នូវបន្ទប់ឯកសារដែលជាអនុស្សាវរីយ៍ច្រើនរៀបចំទុកដាក់ដោយដៃបុគ្គលិកស្រីទាំងពីររបស់ខ្ញុំ។
ខ្ញុំឈរសម្លឹងទីកន្លែងដែលធ្វើឲ្យចិត្តប្រែទៅជាស្រងេះស្រងោចរកស្មានមិនត្រូវ។ ប៉ូលិសវ័យក្មេង បកដៃហៅកូនចៅគេអោយយកសម្ភារៈចូលទៅតាម ដោយកាយវិការហាក់គ្មានក្រែងរអែងចិត្តអ្នកណាឡើយ។
ពន្លឺភ្លើងអគ្គិសនីបានបង្ហាញឲ្យឃើញច្បាស់នូវបន្ទប់ឯកសារដែលជាអនុស្សាវរីយ៍ច្រើនរៀបចំទុកដាក់ដោយដៃបុគ្គលិកស្រីទាំងពីររបស់ខ្ញុំ។
ខ្ញុំឈរសម្លឹងទីកន្លែងដែលធ្វើឲ្យចិត្តប្រែទៅជាស្រងេះស្រងោចរកស្មានមិនត្រូវ។ ប៉ូលិសវ័យក្មេង បកដៃហៅកូនចៅគេអោយយកសម្ភារៈចូលទៅតាម ដោយកាយវិការហាក់គ្មានក្រែងរអែងចិត្តអ្នកណាឡើយ។
ខ្ញុំមិនចង់ខ្វល់ទៀត ក៏ពោលទៅកាន់គេ ៖
លោកឆែកឆេរតាមសម្រួលទៅ ខ្ញុំមានការងារផ្សេងខ្លះបន្ទាន់អត់បានកំដរទេ!
ខ្ញុំចាកចេញសំដៅទៅជាន់ខាងក្រោមដើម្បី រកមើលស្ថានភាពខ្សែភ្លើងថា តើអាចជួសជុលបានដោយខ្លួនឯងដែររឺអត់។
“ថូនីប្រហែលយ៉ាប់ចិត្តពេកមិនទាន់មកវិញដឹង?គេមិនចេះអានខ្មែរផងគេដឹងរឿងម៉ាណាស្លាប់រឺនៅ”ខ្ញុំដណ្តឹងសួរក្នុងចិត្ត។
មកដល់ជាន់ខាងក្រោមខ្ញុំដើរកា់វាងតាមរបៀងបន្ទប់អាហារដែលកាលពីល្ងាចមិញខ្ញុំបាននៅម្តងរួចហើយ។សំឡេងនិយាយគ្នាខ្សឹបខ្សៀវរវងនាងទុំនិងសន្តិសុខហើរមកប៉ះសោតាខ្ញុំ។
DJ ម៉ាណាស្លាប់ហើយ ឯងដឹងអត់ទុំ?
ខ្ញុំងាកសម្លឹងទៅអ្នកទំាងពីរតាមប្រលោះស្លាបព្រិលដែលនៅអមដំណើរឆ្លងកាត់របស់ខ្ញុំ។ពេលនាងទុំបើកភ្នែកធំៗសន្តិសុខបន្តរ៉ាវ៖
កាសែតចុះព្រឹកមិញប៉ិនណាហ្នី!អូភ្លេច!ឯងអត់ចេះអានអក្សរ!
សន្តិសុខប្រកបដោយទឹកមុខភ័យព្រួយនិយាយដោយដង្ហើមធំ៖
លោកឆែកឆេរតាមសម្រួលទៅ ខ្ញុំមានការងារផ្សេងខ្លះបន្ទាន់អត់បានកំដរទេ!
ខ្ញុំចាកចេញសំដៅទៅជាន់ខាងក្រោមដើម្បី រកមើលស្ថានភាពខ្សែភ្លើងថា តើអាចជួសជុលបានដោយខ្លួនឯងដែររឺអត់។
“ថូនីប្រហែលយ៉ាប់ចិត្តពេកមិនទាន់មកវិញដឹង?គេមិនចេះអានខ្មែរផងគេដឹងរឿងម៉ាណាស្លាប់រឺនៅ”ខ្ញុំដណ្តឹងសួរក្នុងចិត្ត។
មកដល់ជាន់ខាងក្រោមខ្ញុំដើរកា់វាងតាមរបៀងបន្ទប់អាហារដែលកាលពីល្ងាចមិញខ្ញុំបាននៅម្តងរួចហើយ។សំឡេងនិយាយគ្នាខ្សឹបខ្សៀវរវងនាងទុំនិងសន្តិសុខហើរមកប៉ះសោតាខ្ញុំ។
DJ ម៉ាណាស្លាប់ហើយ ឯងដឹងអត់ទុំ?
ខ្ញុំងាកសម្លឹងទៅអ្នកទំាងពីរតាមប្រលោះស្លាបព្រិលដែលនៅអមដំណើរឆ្លងកាត់របស់ខ្ញុំ។ពេលនាងទុំបើកភ្នែកធំៗសន្តិសុខបន្តរ៉ាវ៖
កាសែតចុះព្រឹកមិញប៉ិនណាហ្នី!អូភ្លេច!ឯងអត់ចេះអានអក្សរ!
សន្តិសុខប្រកបដោយទឹកមុខភ័យព្រួយនិយាយដោយដង្ហើមធំ៖
ហ៊ឹម!គាត់ស្លាប់ហើយ!នៅអូឈើទាលកាលពីយប់មិញ!គាត់លេបថ្នាំពុលសម្លាប់ខ្លួន!
នាងទុំលើកដៃខ្ទប់មាត់។
ឯងដឹងទេទុំ? មុនមានរឿងខ្ញុំឃើញគាត់មុខស្លេកៗបួនប្រាំថ្ងៃហើយ!គាត់ប្លែកណាស់មួយរយៈនេះ ពីមុនពេលថ្ងៃគាត់ហូបបាយជុំគេឯងនៅកន្លែងធ្វើការ តែក្រោយមកគាត់ស្រាប់តែឆ្កុយៗតែឯង។មានម្ដងនោះ ខ្ញុំជួយអូសម៉ូតូអោយគាត់គាត់សួរខ្ញុំថាស្គាល់ឡានណាជិះ ហួសពីនេះទៅកំពង់ចាមតែម្តងអត់?គាត់ថា គាត់ចង់ឈប់!
នាងទុំសួរវិញ៖
នាងទុំលើកដៃខ្ទប់មាត់។
ឯងដឹងទេទុំ? មុនមានរឿងខ្ញុំឃើញគាត់មុខស្លេកៗបួនប្រាំថ្ងៃហើយ!គាត់ប្លែកណាស់មួយរយៈនេះ ពីមុនពេលថ្ងៃគាត់ហូបបាយជុំគេឯងនៅកន្លែងធ្វើការ តែក្រោយមកគាត់ស្រាប់តែឆ្កុយៗតែឯង។មានម្ដងនោះ ខ្ញុំជួយអូសម៉ូតូអោយគាត់គាត់សួរខ្ញុំថាស្គាល់ឡានណាជិះ ហួសពីនេះទៅកំពង់ចាមតែម្តងអត់?គាត់ថា គាត់ចង់ឈប់!
នាងទុំសួរវិញ៖
បងម៉ាណាចង់ឈប់ធ្វើការនៅទីនេះអ្ហីបង?
អើ!ហើយគាត់ថាគាត់អត់សប្បាយចិត្ត និងអត់ទម្លាប់នៅសមុទ្រទេ!
នារីលើកទឹកនិយាយបន្ទរទំាងរលីងរលោង៖
គាត់អត់សប្បាយចិត្តមែន!កាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុននេះ គាត់ស្ដីអោយខ្ញុំ!តែខ្ញុំអត់ខឹងគាត់ទេព្រោះគាត់ដូចជាមានទុក្ខ ព្រួយច្រើនណាស់!ថ្ងៃខ្លះគាត់ចេញពីបន្ទប់ទឹកមក ហើមភ្នែកដូចទៅពួនយំអញ្ចឹង!ខ្ញុំមិនស្មានថាគាត់សម្លាប់ខ្លួនចឹងទេ!
សន្តិសុខផឹក ក្អឹករួចឆ្លើយតបវិញ៖
អើ!ហើយគាត់ថាគាត់អត់សប្បាយចិត្ត និងអត់ទម្លាប់នៅសមុទ្រទេ!
នារីលើកទឹកនិយាយបន្ទរទំាងរលីងរលោង៖
គាត់អត់សប្បាយចិត្តមែន!កាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុននេះ គាត់ស្ដីអោយខ្ញុំ!តែខ្ញុំអត់ខឹងគាត់ទេព្រោះគាត់ដូចជាមានទុក្ខ ព្រួយច្រើនណាស់!ថ្ងៃខ្លះគាត់ចេញពីបន្ទប់ទឹកមក ហើមភ្នែកដូចទៅពួនយំអញ្ចឹង!ខ្ញុំមិនស្មានថាគាត់សម្លាប់ខ្លួនចឹងទេ!
សន្តិសុខផឹក ក្អឹករួចឆ្លើយតបវិញ៖
ឯងដឹងអ្ហេ៎!ម្សិលមិញបងវីនស្លាប់វេនអាសាលវាយាម ខ្ញុំក៏រួចខ្លួនទៅ!កុំអីត្រូវប៉ូលីសហៅទៅសួរមិនទាន់បានចេញមកវិញផង!
ខ្ញុំបោះជំហានចាកចេញទៅដោយលែងនឹកនាចង់ស្ដាប់ការសន្ទនារវាងពួកគេទៀត។
ប៉ុន្តែសំឡេងដ៏ស្វាហាប់របស់ម៉ាណាកាលពីប៉ុន្មានខែមុននេះលាន់ដោយរួសរាយសារជាថ្មីហាក់នៅចំពោះមុខខ្ញុំ”បងសុទ្ធ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តទៅកំពង់សោមជាមួយបង ឯង!ទាល់Investmentបងឯងជោគជ័យបានខ្ញុំត្រឡប់ម៉ោភ្នំពេញវិញ”។
រូបថតរបស់ពួកយើងទាំង៥នៅមុខបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវលេចឡើងនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ខ្ញុំសម្លឹងឆវិវីនដែលញញឹមប្រិមប្រិយនិងបន្ទាប់មកម៉ាណាដែលញញឹមដោយស្រគត់ស្រគំ។
ខ្ញុំបោះជំហានចាកចេញទៅដោយលែងនឹកនាចង់ស្ដាប់ការសន្ទនារវាងពួកគេទៀត។
ប៉ុន្តែសំឡេងដ៏ស្វាហាប់របស់ម៉ាណាកាលពីប៉ុន្មានខែមុននេះលាន់ដោយរួសរាយសារជាថ្មីហាក់នៅចំពោះមុខខ្ញុំ”បងសុទ្ធ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តទៅកំពង់សោមជាមួយបង ឯង!ទាល់Investmentបងឯងជោគជ័យបានខ្ញុំត្រឡប់ម៉ោភ្នំពេញវិញ”។
រូបថតរបស់ពួកយើងទាំង៥នៅមុខបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវលេចឡើងនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ខ្ញុំសម្លឹងឆវិវីនដែលញញឹមប្រិមប្រិយនិងបន្ទាប់មកម៉ាណាដែលញញឹមដោយស្រគត់ស្រគំ។
“បង សុទ្ធខ្ញុំអាឡេកហ្សីសព្វគ្រប់ជាមួយខ្យល់សមុទ្រ គ្រឿងសមុទ្រ!ខ្ញុំគិតថា មិន អាចចូលរួមជាមួយពួក យើងនៅកំពង់សោមទេ!ទោះយ៉ាងណាខ្ញុំគិតថាបងឯងនឹងជោគជ័យ!”
តែប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក នាងបានប្ដូរចិត្ត។ប្រហែលជាម៉ានិដេតមានចំណែកក្នុង ការបញ្ចុះបញ្ចូលនាង។
“បងសុទ្ធ!នេះPlan, Let’s Rock the sea”!(សំឡេងនាងលាន់រងំក្នុងសោតា ខ្ញុំ)
ថ្ងៃ នោះម៉ាណាប្រគល់Planមក អោយខ្ញុំដោយ ញញឹម។វាជាគំរោងការណ៍ដែលធ្វើអោយយុវវ័យដែនសមុទ្រងាកមកស្គាល់ពួកយើងក្នុងរវាងពេលតែជាងមួយខែ។នឹកដល់ត្រង់នេះ បបូរមាត់ខ្ញុំញញឹម តែទឹកភ្នែកខ្ញុំបានធ្លាក់ស្រក់។វាជាដំណក់ទឹកភ្នែកដំបូងបង្អស់ដែលខ្ញុំ អាចយំ ចេញបន្ទាប់ពីហេតុការណ៍ដ៏អកុសលបានកើតឡើងផ្ទួនៗគ្នាចំពោះពួកយើង។ហើយដំណក់បន្តបន្ទាប់ទៀតបានស្រក់ចេញមកអមជាមួយសំនួរថាហេតុអ្វីបានជាបុគ្គលិកខ្ញុំដល់ទៅ២នាក់ ត្រូវស្លាប់ក្នុងថ្ងៃតែមួយយ៉ាងដូច្នេះឆវីវីនត្រូវគេរឹតកសម្លាប់មិនទាន់រកមុខអ្នកដៃដល់ឃើញផង ម៉ាណាត្រូវបាត់បង់ជីវិតទៀតទៅហើយ នាងនៅក្មេងណាស់ ហេតុអ្វីដល់ថ្នាក់សម្លាប់ខ្លួន?
តែប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក នាងបានប្ដូរចិត្ត។ប្រហែលជាម៉ានិដេតមានចំណែកក្នុង ការបញ្ចុះបញ្ចូលនាង។
“បងសុទ្ធ!នេះPlan, Let’s Rock the sea”!(សំឡេងនាងលាន់រងំក្នុងសោតា ខ្ញុំ)
ថ្ងៃ នោះម៉ាណាប្រគល់Planមក អោយខ្ញុំដោយ ញញឹម។វាជាគំរោងការណ៍ដែលធ្វើអោយយុវវ័យដែនសមុទ្រងាកមកស្គាល់ពួកយើងក្នុងរវាងពេលតែជាងមួយខែ។នឹកដល់ត្រង់នេះ បបូរមាត់ខ្ញុំញញឹម តែទឹកភ្នែកខ្ញុំបានធ្លាក់ស្រក់។វាជាដំណក់ទឹកភ្នែកដំបូងបង្អស់ដែលខ្ញុំ អាចយំ ចេញបន្ទាប់ពីហេតុការណ៍ដ៏អកុសលបានកើតឡើងផ្ទួនៗគ្នាចំពោះពួកយើង។ហើយដំណក់បន្តបន្ទាប់ទៀតបានស្រក់ចេញមកអមជាមួយសំនួរថាហេតុអ្វីបានជាបុគ្គលិកខ្ញុំដល់ទៅ២នាក់ ត្រូវស្លាប់ក្នុងថ្ងៃតែមួយយ៉ាងដូច្នេះឆវីវីនត្រូវគេរឹតកសម្លាប់មិនទាន់រកមុខអ្នកដៃដល់ឃើញផង ម៉ាណាត្រូវបាត់បង់ជីវិតទៀតទៅហើយ នាងនៅក្មេងណាស់ ហេតុអ្វីដល់ថ្នាក់សម្លាប់ខ្លួន?
នាងមានបញ្ហាអ្វីដែលថាមិនអាចដោះស្រាយចេញ ដោយប្រើដង្ហើមមនុស្ស ឬមួយថា?
ខ្ញុំនឹកដល់សម្ដីវិទូមុនពេលដឹងថាម៉ាណាស្លាប់ វិទូធ្លាប់សង្ស័យថា ម៉ាណាជាអ្នកសម្លាប់ឆវីវីន ព្រោះឆវីវីនជិតរៀបការជាមួយម៉ានិតដេត។ ឆវីវីនជាមូលហេតុដែលបណ្ដាលឲ្យម៉ាណា និងម៉ានិតដេត ត្រូវផ្ដាច់ពាក្យពីគ្នាក្នុងនាមជាគូដណ្ដឹង។
ចុងក្រោយបង្អស់វិចិត្រប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំបានសន្និដ្ឋានថាម៉ាណាមានលទ្ធភាពគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីចូលទៅរឹតកសម្លាប់ដោយគ្មានបន្សល់ស្លាកស្នាម ប្រតាយប្រតប់ ហើយនាងក៏ជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សដែលស្គាល់លេខសម្ងាត់បើកសោបន្ទប់ផ្សាយ។
ខ្ញុំនឹកដល់សម្ដីវិទូមុនពេលដឹងថាម៉ាណាស្លាប់ វិទូធ្លាប់សង្ស័យថា ម៉ាណាជាអ្នកសម្លាប់ឆវីវីន ព្រោះឆវីវីនជិតរៀបការជាមួយម៉ានិតដេត។ ឆវីវីនជាមូលហេតុដែលបណ្ដាលឲ្យម៉ាណា និងម៉ានិតដេត ត្រូវផ្ដាច់ពាក្យពីគ្នាក្នុងនាមជាគូដណ្ដឹង។
ចុងក្រោយបង្អស់វិចិត្រប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំបានសន្និដ្ឋានថាម៉ាណាមានលទ្ធភាពគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីចូលទៅរឹតកសម្លាប់ដោយគ្មានបន្សល់ស្លាកស្នាម ប្រតាយប្រតប់ ហើយនាងក៏ជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សដែលស្គាល់លេខសម្ងាត់បើកសោបន្ទប់ផ្សាយ។
ឬមួយក៏… នាងពិតជាបានសម្លាប់មិត្តភ័ក្ដិ បន្ទាប់មកមិនហ៊ានប្រឈមមុខជាមួយផ្លូវច្បាប់ ទើបសម្រេចចិត្តបញ្ចប់ជីវិតខ្លួន… ដោយគ្មានតម្លៃបែបនេះ?
ជាមនុស្សប្រុសម្នាក់ ខ្ញុំមិនចង់យំដាច់ខាត ទោះក្នុងកាលៈទេសៈណាក៏ដោយ ។ខ្ញុំលើកកន្សែងជូត ទឹកភ្នែកហើយរត់ត្របាញ់ជើងត្រឡប់ឡើងទៅលើវិញ។
មកដល់មុខបន្ទប់ឯកសារខ្ញុំបញ្ឈប់ជើងនៅ ពីក្រោយខ្នងប៉ូលិសវិទូដែលកំពុងរុករើឯកសារនៅឡើយ។គេងាកដោយងឿងឆ្ងល់សម្លឹងមករកទឹកមុខហត់គឃូសរបស់ខ្ញុំ។
គេញញឹម កូនចៅទាំងពីររបស់គេមិន ឃើញនៅទេ សម្ភារៈមុននេះក៏មិនឃើញនៅដែរ។ ខ្ញុំដើរចូលទៅរកគេ ហើយនិយាយតិចៗតែច្បាស់ៗនៅចំពោះមុខគេ៖
ជាមនុស្សប្រុសម្នាក់ ខ្ញុំមិនចង់យំដាច់ខាត ទោះក្នុងកាលៈទេសៈណាក៏ដោយ ។ខ្ញុំលើកកន្សែងជូត ទឹកភ្នែកហើយរត់ត្របាញ់ជើងត្រឡប់ឡើងទៅលើវិញ។
មកដល់មុខបន្ទប់ឯកសារខ្ញុំបញ្ឈប់ជើងនៅ ពីក្រោយខ្នងប៉ូលិសវិទូដែលកំពុងរុករើឯកសារនៅឡើយ។គេងាកដោយងឿងឆ្ងល់សម្លឹងមករកទឹកមុខហត់គឃូសរបស់ខ្ញុំ។
គេញញឹម កូនចៅទាំងពីររបស់គេមិន ឃើញនៅទេ សម្ភារៈមុននេះក៏មិនឃើញនៅដែរ។ ខ្ញុំដើរចូលទៅរកគេ ហើយនិយាយតិចៗតែច្បាស់ៗនៅចំពោះមុខគេ៖
លោកប៉ូលិស!ស្ដាប់!!!ខ្ញុំត្រូវការយុត្តិធម៌អោយអាវីននិងម៉ាណា!ខ្ញុំ ត្រូវស្វែងរក ការពិតនៅ ពីក្រោយមរណភាពរបស់មិត្តទាំងពីររបស់ខ្ញុំ!
វិទូជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិចចំពោះអកប្បកិរិយាផ្លាស់ប្តូរទាំងអស់របស់ខ្ញុំប៉ុន្តែគេនៅមិនទាន់និយាយអ្វីនៅឡើយ។
ខ្ញុំនិយាយបន្ថែម៖
វិទូជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិចចំពោះអកប្បកិរិយាផ្លាស់ប្តូរទាំងអស់របស់ខ្ញុំប៉ុន្តែគេនៅមិនទាន់និយាយអ្វីនៅឡើយ។
ខ្ញុំនិយាយបន្ថែម៖
ប៉ូលិសជាក្តីសង្ឃឹមចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំ!ពួកគេស្លាប់ហើយ ហោចណាស់ខ្ញុំ ត្រូវការស្វែងរកយុត្តិធម៌មួយអោយពួកគេ! ខ្ញុំមានកាតព្វកិច្ចការពារកេរ្តិ៍ឈ្មោះពួកគេ!ពួកយើងអត់កាប់សម្លាប់គ្នាដាច់ខាត!លោកត្រូវរកឃាតករពិតមកអោយ ខ្ញុំ!ម៉ាណាអត់សម្លាប់អាវីនទេ!
វិទូញញឹមគេតបមកវិញនូវឃ្លាដំបូងបង្អស់៖
ហើយនាងក៏អត់សម្លាប់ខ្លួនដែរលោកនាយវិសុទ្ធ!
វិទូញញឹមគេតបមកវិញនូវឃ្លាដំបូងបង្អស់៖
ហើយនាងក៏អត់សម្លាប់ខ្លួនដែរលោកនាយវិសុទ្ធ!
គេលូកពីក្នុងហោប៉ៅហើយហុចក្រដាសជូតទឹកភ្នែកមកអោយ ខ្ញុំ។ខ្ញុំទើបតែដឹងថាខ្លួនឯងកំពុងយំបន្ត។ខ្ញុំផ្អែកខ្លួននៅនឹងជញ្ជាំងហើយជូតទឹកភ្នែក។
សំឡេងវិចិត្រលាន់តបមកវិញខ្ទរបន្ទប់៖
សំឡេងវិចិត្រលាន់តបមកវិញខ្ទរបន្ទប់៖
ហេតុអីថានាងម៉ាណាមិនមែនសម្លាប់ខ្លួន និងមិនបានសម្លាប់ឆវីវីន?
ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងវិចិត្រដែលកំពុងដើរចូលមកមួយៗក្នុងបន្ទប់រួមជាមួយម៉ានិតដេតដែលមានមុខខ្មៅប៉ែ។
វិចិត្រលើករូបមួយសន្លឹកហុចមកចំពោះមុខខ្ញុំ ខ្ញុំសម្លឹងទៅរូបថតរួច ទើបលើកយកមកពិនិត្យទាំងក្ដុកក្ដួល។ សន្លឹករូបថតដែលទោះបីជាត្រូវគេគូសខ្វែងក្រវេមក្រវាមដោយប៊ិចពណ៌ក្រហមច្រើនឆ្នូតបិទបាំងពីលើយ៉ាងណាក្ដី ក៏ខ្ញុំនៅតែចំណាំបានថា ជារូបថតរបស់ឆវីវីនប្រាកដណាស់។
សំឡេងប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំ លាន់ឡើងសារជាថ្មី៖
ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងវិចិត្រដែលកំពុងដើរចូលមកមួយៗក្នុងបន្ទប់រួមជាមួយម៉ានិតដេតដែលមានមុខខ្មៅប៉ែ។
វិចិត្រលើករូបមួយសន្លឹកហុចមកចំពោះមុខខ្ញុំ ខ្ញុំសម្លឹងទៅរូបថតរួច ទើបលើកយកមកពិនិត្យទាំងក្ដុកក្ដួល។ សន្លឹករូបថតដែលទោះបីជាត្រូវគេគូសខ្វែងក្រវេមក្រវាមដោយប៊ិចពណ៌ក្រហមច្រើនឆ្នូតបិទបាំងពីលើយ៉ាងណាក្ដី ក៏ខ្ញុំនៅតែចំណាំបានថា ជារូបថតរបស់ឆវីវីនប្រាកដណាស់។
សំឡេងប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំ លាន់ឡើងសារជាថ្មី៖
សន្លឹករូបថតនេះ ប៉ូលិសនៅមូលដ្ឋានផ្ទះម៉ាណា បានបង្ហាញខ្ញុំ… គេអះអាងថាបានរកឃើញក្នុងផ្ទះនាង!
ខ្ញុំសម្លឹងសន្លឹករូបថតក្នុងដៃទាំងអារម្មណ៍ធ្ងន់កណ្ដុក ស្នាមឆូតពណ៌ក្រហម ដែលគួសខ្វែងលើសន្លឹករូបថត គឺជាភស្តុតាងយ៉ាងជាក់ច្បាស់ដែលបង្ហាញថាម៉ាណាបានចង់អាឃាតឆវីវីនពិតប្រាកដណាស់ដូច្នេះការប្រមើលមើលរបស់វិទូនៅផ្ទះម៉ានិដេតដែលថាម៉ាណាជាឃាតកធ្វើឃាតឆវីវីននោះច្បាស់លាស់១០០ភាគរយហើយ។
វិទូទទួលយកសន្លឹករូបថតមកពិនិត្យ។
ចុះអ្នកទាំង បីបានឃើញអានេះអត់?(វិទូហុចមួយសន្លឹកផ្សេងមកអោយខ្ញុំ)
ខ្ញុំជាអ្នកលូកដៃទទួលលិខិតមកពិនិត្យមើលមុនគេ ព្រោះឈរជិតវិទូជាងអ្នកឯទៀត ខ្ញុំមើលលិខិតដែលមានអត្ថន័យលាឈប់ពីការងាររបស់ម៉ាណាទាំងក្ដុកក្ដួលក្នុងចិត្ត អ្វីដែលខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺកាលបរិច្ឆេទក្នុងលិខិត ពិតជាសរសេរថ្ងៃនេះមែន ។
វិទូនិយាយមួយៗ៖
ខ្ញុំសម្លឹងសន្លឹករូបថតក្នុងដៃទាំងអារម្មណ៍ធ្ងន់កណ្ដុក ស្នាមឆូតពណ៌ក្រហម ដែលគួសខ្វែងលើសន្លឹករូបថត គឺជាភស្តុតាងយ៉ាងជាក់ច្បាស់ដែលបង្ហាញថាម៉ាណាបានចង់អាឃាតឆវីវីនពិតប្រាកដណាស់ដូច្នេះការប្រមើលមើលរបស់វិទូនៅផ្ទះម៉ានិដេតដែលថាម៉ាណាជាឃាតកធ្វើឃាតឆវីវីននោះច្បាស់លាស់១០០ភាគរយហើយ។
វិទូទទួលយកសន្លឹករូបថតមកពិនិត្យ។
ចុះអ្នកទាំង បីបានឃើញអានេះអត់?(វិទូហុចមួយសន្លឹកផ្សេងមកអោយខ្ញុំ)
ខ្ញុំជាអ្នកលូកដៃទទួលលិខិតមកពិនិត្យមើលមុនគេ ព្រោះឈរជិតវិទូជាងអ្នកឯទៀត ខ្ញុំមើលលិខិតដែលមានអត្ថន័យលាឈប់ពីការងាររបស់ម៉ាណាទាំងក្ដុកក្ដួលក្នុងចិត្ត អ្វីដែលខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺកាលបរិច្ឆេទក្នុងលិខិត ពិតជាសរសេរថ្ងៃនេះមែន ។
វិទូនិយាយមួយៗ៖
លោកនាយកវិសុទ្ធ!មិត្តរបស់លោករឺបុគ្គលឹករបស់លោកមិនបានសម្លាប់ខ្លួនទេ!នាងត្រូវគេធ្វើឃាត!ម្ដាយមីងនាងកាលពីយប់មិញបាននិយាយមុនបញ្ជូនសពទៅថា នាងបានទូរសព្ទ័ប្រាប់គាត់ថានឹងត្រឡប់ទៅវិញចុងខែនេះ ពិសេសនាងថានាងឈប់ធ្វើការហើយ!
ខ្ញុំ យល់ថាវិបត្តិជាមួយម៉ានិតដេតអាចជាហេតុផលដែលធ្វើអោយនាងសម្រេចចិត្ត ចាកចេញ។ពាក្យចម្លើយបស់ម៉ានិតដេតនិងសំដីនាងទុំដែលថាឃើញឆវិវីននិងម៉ានិដេតឈ្លោះ គ្នាកាលប៉ុន្មានថ្ងៃមុន និងពាក្យសន្តិសុខដែលជួយអូស ម៉ូតូហើយ ថានាងបានប្រាប់ គេពីបំណងលាឈប់ដែរ នោះហាក់ដូចជាស៊ីចង្វាក់គ្នាអត់មានខុសគេ។ម៉ាណាអាច ថាទើបតែ ដឹងការពិតរវាងម៉ានិតដេតនិងឆវិវីនក្នុងរវាងពេលចុង ក្រោយនេះទើបនាងសម្រេចចិត្តចាកចេញ។បើអញ្ចឹងមានហេតុផលអ្វី ដែលនាងត្រូវសម្លាប់ខ្លួន?
ខ្ញុំងើបមើលមុខវិទូ រួចងាកមករកវិចិត្រហាក់បីដូចជាចង់សួរថា គេគិតយ៉ាងណាចំពោះរឿងនេះ។
វិចិត្របន្លឺមួយៗទៅរកវិទូ ៖
ខ្ញុំ យល់ថាវិបត្តិជាមួយម៉ានិតដេតអាចជាហេតុផលដែលធ្វើអោយនាងសម្រេចចិត្ត ចាកចេញ។ពាក្យចម្លើយបស់ម៉ានិតដេតនិងសំដីនាងទុំដែលថាឃើញឆវិវីននិងម៉ានិដេតឈ្លោះ គ្នាកាលប៉ុន្មានថ្ងៃមុន និងពាក្យសន្តិសុខដែលជួយអូស ម៉ូតូហើយ ថានាងបានប្រាប់ គេពីបំណងលាឈប់ដែរ នោះហាក់ដូចជាស៊ីចង្វាក់គ្នាអត់មានខុសគេ។ម៉ាណាអាច ថាទើបតែ ដឹងការពិតរវាងម៉ានិតដេតនិងឆវិវីនក្នុងរវាងពេលចុង ក្រោយនេះទើបនាងសម្រេចចិត្តចាកចេញ។បើអញ្ចឹងមានហេតុផលអ្វី ដែលនាងត្រូវសម្លាប់ខ្លួន?
ខ្ញុំងើបមើលមុខវិទូ រួចងាកមករកវិចិត្រហាក់បីដូចជាចង់សួរថា គេគិតយ៉ាងណាចំពោះរឿងនេះ។
វិចិត្របន្លឺមួយៗទៅរកវិទូ ៖
លិខិតលាឈប់មួយមិនអាចបញ្ជាក់ថា “នាងមិនប្រព្រឹត្តបទឧក្រិដ្ឋ” បានទេ! ឯការអះអាងរបស់ម្ដាយមីងរបស់នាងក៏មិនត្រូវយកមកវិភាគក្នុងរឿងនេះដែរ ឧបមាថា នាងរៀបគម្រោងសម្លាប់ឆវីវីនបំបាត់គំនុំ ទន្ទឹមនោះនាងក៏រៀបចំជើងព្រួលលាឈប់ពីការងារ វិលទៅកំពុងចាមវិញ ប៉ុន្តែល្ងាចមិញនាងសម្លាប់មនុស្សហើយ មានការភិតភ័យតាំងអារម្មណ៍លែងបាន ក៏ដាច់ចិត្តលេបថ្នាំសម្លាប់ខ្លួនឯងទៅ ដើម្បីគេចវេះពីទណ្ឌកម្មតាមច្បាប់ រឿងនេះធម្មតាសោះ យើងមានសន្លឹករូបថតនេះជាភស្តុតាងស្រាប់។
វិទូងក់ក្បាលផ្ងក់ៗហាក់ទទួលថា គេមិនបដិសេធយោបល់វិចិត្រទេ ប៉ុន្តែទន្ទឹមនោះគេលូកដៃទាញសន្លឹករូបថតពីវិចិត្រ។វិទូ លើសន្លឹករូបថតបង្ហាញយើងបន្តពីវិចិត្រ ម្រាមដៃគេចង្អុលត្រង់គំនូសខ្វែងក្រវេមក្រវាមលើសន្លឹមរូបថតទាំងពោលមួយៗ ៖
វិទូងក់ក្បាលផ្ងក់ៗហាក់ទទួលថា គេមិនបដិសេធយោបល់វិចិត្រទេ ប៉ុន្តែទន្ទឹមនោះគេលូកដៃទាញសន្លឹករូបថតពីវិចិត្រ។វិទូ លើសន្លឹករូបថតបង្ហាញយើងបន្តពីវិចិត្រ ម្រាមដៃគេចង្អុលត្រង់គំនូសខ្វែងក្រវេមក្រវាមលើសន្លឹមរូបថតទាំងពោលមួយៗ ៖
សូមសម្លឹងគំនូសក្រវេមក្រវាមនេះឲ្យច្បាស់ហើយចូលរួមពិចារណាទាំងអស់គ្នាផង។
ខ្ញុំមិនគិតថា វិទូកំពុងចង់និយាយពីអ្វីទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំឃើញគេងាកមករកខ្ញុំ ដោយនិយាយបន្ត៖
ខ្ញុំមិនគិតថា វិទូកំពុងចង់និយាយពីអ្វីទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំឃើញគេងាកមករកខ្ញុំ ដោយនិយាយបន្ត៖
ល្ងាចម្សិលមិញពេលឆែកឆេរខ្ញុំបានប្រទះឃើញថា របាយការណ៍ការងារគ្រប់តុដែលនៅទីនេះ មានប្រើប៊ិចពណ៌ក្រហម និងខៀវ លើកលែងតែនាងម៉ាណា នាងបែរជាប្រើពណ៌បៃតងជំនួសឲ្យប៊ិចពណ៌ក្រហមនៅគ្រប់សន្លឹករបាយការណ៍…
ខ្ញុំក្រឡឹងគ្រាប់ភ្នែកសញ្ជឹងគិត ត្រូវហើយម៉ាណានាងស្អប់ពណ៌ក្រហមណាស់ ព្រោះកាលពីនាងនៅតូចប៉ារបស់នាងបានស្លាប់ដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរ នាងក៏នៅក្នុងហេតុការណ៍នោះដែរ សាកសពប៉ារបស់នាងបានជោកជាំទៅដោយឈាមក្រហមច្រាល នាងមានការតក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង ហេតុនេះនាងស្អប់ និងអគតិចំពោះពណ៌ក្រហមណាស់ នាងមិនដែលប្រើអ្វីពណ៌ក្រហមទេ សូម្បីតែប៊ិចក៏ដោយ ដូច្នេះរបាយការណ៍គឺនាងតែងជ្រើសរើសប៊ិចពណ៌ខៀវ ហើយចំណុចណាសំខាន់ គឺប្រើប៊ិចពណ៌បៃតងជំនួសប៊ិចក្រហម។ នៅទីនេះ អ្នកណាក៏ដឹងពីបញ្ហាចម្លែក១នេះរបស់នាងដែរ!
ខ្ញុំក្រឡឹងគ្រាប់ភ្នែកសញ្ជឹងគិត ត្រូវហើយម៉ាណានាងស្អប់ពណ៌ក្រហមណាស់ ព្រោះកាលពីនាងនៅតូចប៉ារបស់នាងបានស្លាប់ដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរ នាងក៏នៅក្នុងហេតុការណ៍នោះដែរ សាកសពប៉ារបស់នាងបានជោកជាំទៅដោយឈាមក្រហមច្រាល នាងមានការតក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង ហេតុនេះនាងស្អប់ និងអគតិចំពោះពណ៌ក្រហមណាស់ នាងមិនដែលប្រើអ្វីពណ៌ក្រហមទេ សូម្បីតែប៊ិចក៏ដោយ ដូច្នេះរបាយការណ៍គឺនាងតែងជ្រើសរើសប៊ិចពណ៌ខៀវ ហើយចំណុចណាសំខាន់ គឺប្រើប៊ិចពណ៌បៃតងជំនួសប៊ិចក្រហម។ នៅទីនេះ អ្នកណាក៏ដឹងពីបញ្ហាចម្លែក១នេះរបស់នាងដែរ!
ខ្ញុំភ្ញាក់ក្រញាងស្វាងចែសពីភាពសង្ស័យ ខ្ញុំមើលទៅស្នាមប៊ិចក្រហម ដែលខ្វែងក្រវេមក្រវាមលើសន្លឹករូបថតខ្ញុំដឹងពីគំនិតវិទូ ហើយភ្លាត់មាត់ដោយមិនដឹងខ្លួន៖
អ្នកគូសខ្វែងក្រហមលើរូបថតឆវីវីនមិនមែនជាម៉ាណាដាច់ខាត!
ខ្ញុំងាកទៅរកវិចិត្រប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំ ពន្លឺនៃក្ដីភ្ញាក់ផ្អើលលាយឡំដោយក្ដីសង្ស័យកំពុងអណ្ដែតមកលើផ្ទៃមុខគេ ខ្ញុំមិនទាន់ឮគេពោលថា យ៉ាងណាទៀតផង ស្រាប់តែឮម៉ានិតដេតដែលស្ងៀមស្ងាត់ពោលសួរវិញ៖
អ្នកគូសខ្វែងក្រហមលើរូបថតឆវីវីនមិនមែនជាម៉ាណាដាច់ខាត!
ខ្ញុំងាកទៅរកវិចិត្រប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំ ពន្លឺនៃក្ដីភ្ញាក់ផ្អើលលាយឡំដោយក្ដីសង្ស័យកំពុងអណ្ដែតមកលើផ្ទៃមុខគេ ខ្ញុំមិនទាន់ឮគេពោលថា យ៉ាងណាទៀតផង ស្រាប់តែឮម៉ានិតដេតដែលស្ងៀមស្ងាត់ពោលសួរវិញ៖
អីចឹងរូបថតនេះអ្នកណាជាអ្នកគូសកម្ទេច?
វិទូងក់ក្បាលព្រមទាំងតបភ្លាម៖
វិទូងក់ក្បាលព្រមទាំងតបភ្លាម៖
សួរបានល្អណាស់ តើអ្នកណាជាអ្នកគូសរូបនេះ ហើយហេតុអ្វីបែរជាត្រូវបានរកឃើញក្នុងផ្ទះម៉ាណា? មុននឹករកចម្លើយឲ្យសំណួរនេះ យើងគិតទាំងអស់គ្នាទៅមើល ក្នុងមួយវិនាទីដំបូងដែលសមត្ថកិច្ចនៅផ្ទះម៉ាណាប្រាប់ថារូបថត១សន្លឹកនេះ រកឃើញក្នុងផ្ទះនាង… រូបថតនេះធ្វើអោយម្នាក់ៗគិតថា ម៉ាណាមានគំនុំចំពោះឆវីវីនជ្រៅជាងមហាសមុទ្រ ហើយគេនាំគ្នាយល់ថា នាងសម្លាប់ឆវីវីនដោយស្មានថា នាងសម្លាប់មនុស្សរួចមិនហ៊ានទទួលខុសត្រូវចំពោះមុខច្បាប់ ក៏សម្លាប់ខ្លួនគេចពីការទទួលទោស អីចឹងយើងអាចនិយាយបានទេថា អ្នកដែលគូសរូបថតនេះក្រវេមក្រវាម រួចយកទៅដាក់ចោលក្នុងផ្ទះម៉ាណាឲ្យប៉ូលិសរកឃើញ គឺវាមានបំណងពិតប្រាកដច្បាស់លាស់ក្នុងការចោទប្រកាន់ម៉ាណាថា ជាអ្នកសម្លាប់ឆវីវីន!
វិចិត្រលាន់មាត់ពោលវិញលឿនជាងការគិតរបស់ខ្ញុំទៅទៀត ៖
គេចោទប្រកាន់ម៉ាណាដើម្បីអ្វី? បានប្រយោជន៍អ្វីដែលធ្វើអីចឹង? លើកលែងតែ…
វិទូងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ គេបន្តបញ្ចប់ប្រយោគរបស់វិចិត្រ ៖
លើកលែងតែគេនោះ គឺជាឃាតកពិតប្រាកដដែលសម្លាប់ឆវីវីន !
គេចោទប្រកាន់ម៉ាណាដើម្បីអ្វី? បានប្រយោជន៍អ្វីដែលធ្វើអីចឹង? លើកលែងតែ…
វិទូងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ គេបន្តបញ្ចប់ប្រយោគរបស់វិចិត្រ ៖
លើកលែងតែគេនោះ គឺជាឃាតកពិតប្រាកដដែលសម្លាប់ឆវីវីន !
0 comments:
Post a Comment