អង្គុយឆ្លាក់ក្បាច់នៅលើថូប្រាក់ក្បែរស្តង់ពិព័រណ៍ ភ្នែកទាំងគូសម្លឹងមិនដាក់ ដៃទាំងគូប្រឹងឆ្លាស់ចេញជាក្បាច់ប្រកបដោយការយកចិត្តទុកដាក់ ខណៈដែលមនុស្សម្នាជាច្រើនដើរចេញចូលទៅមកឈរមើលពីរបៀបឆ្លាស់រូបដោយប្រើដៃ យុវតី វន ចាន់នី ជា ជាងទងវ័យក្មេងម្នាក់រស់នៅក្នុងភូមិពោធិ៍តូច ឃុំកំពង់លួង ស្រុកពញាឮ ខេត្តកណ្ដាលដែលតំបន់នេះត្រូវបានគេដឹងថា មានប្រជាពលរដ្ឋជាច្រើនគ្រួសារប្រកបរបរធ្វើជាជាងទង។
យុវតី វន ចាន់នី រៀនចេះជំនាញនេះពីឪពុកម្ដាយរបស់ខ្លួន។ ប្អូនស្រី វន ចាន់នី ប្រាប់ថា៖«ខ្ញុំចេះជំនាញនេះពីឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំ រួចទៅខ្ញុំរៀនពីគាត់ ខ្ញុំចេះ ឆ្លាស់តាំងពីខ្ញុំអាយុ៨ឆ្នាំមកម្លេះ»។
ប្អូនស្រីឱ្យដឹងទៀតថា ប្រជាពលរដ្ឋមិនថា ក្មេងឬចាស់ទេ សុទ្ធតែចេះឆ្លាស់ ដោយចម្លាក់គ្រឿងប្រាក់ទាំងនេះនៅពេលធ្វើរួច ត្រូវបានឈ្នួញកណ្ដាលប្រមូលទិញ ឬ ត្រូវបានមន្ត្រីរាជការកុម្ម៉ង់ទិញ។ ប្អូនស្រី ចាន់នី ថា ៖«នៅពេលយើងធ្វើហើយមានឯកឧត្តម លោកជំទាវគេកុម្ម៉ង់ទិញ គាត់ទិញយកទៅដាក់តាំងនៅក្នុងផ្ទះឬយកទៅប្រគេនព្រះសង្ឃ» ។
អ្នកគ្រប់គ្រងសិប្បកម្ម គ្រឿងប្រាក់រស់នៅក្នុងភូមិពោធិ៍តូចឃុំកំពង់លួងអ្នកស្រី វ៉ាន់ ម៉ារ៉ាឌី ឱ្យ The BNEWS ដឹងថា ឧបករណ៍ និងសម្ភារៈគ្រឿងប្រាក់ផ្សេងៗទៀត ត្រូវបានកែច្នៃជាលក្ខណៈគ្រួសារ ដោយពួកគាត់បានចេះជំនាញនេះតៗគ្នាតាំងពីដូនតារៀងមក។ អ្នកស្រី វ៉ាន់ ម៉ារ៉ាឌី ៖ «ប្រជាពលរដ្ឋនៅភូមិពោធិ៍តូច ឃុំកំពង់លួងហ្នឹងគាត់ធ្វើជាលក្ខណៈគ្រួសារ ដោយគាត់ចេះជំនាញនេះតៗគ្នា គាត់ធ្វើបានតិចឬ ច្រើនអាស្រ័យទៅលើសមាជិកគ្រួសារនីមួយៗ» ។
អ្នកស្រីបន្ថែមទៀតថា ផលិតផលគ្រឿងប្រាក់ទាំងនេះគេយកទៅបោះលក់នៅ ផ្សារថ្មី ផ្សារទួលទំពូង និងដឹកយកលក់នៅខេត្តសៀមរាបជាដើម។ ក្រៅពីអតិថិជនខ្មែរក៏មានអតិថិជនបរទេសផងដែរ ដែលពួកគេទិញគ្រឿងប្រាក់ទាំងនេះ យកទៅស្រុកកំណើតវិញ។
នៅរដូវកាលមានកម្មវិធីបុណ្យទានផ្សេងៗផលិតផលគ្រឿងប្រាក់ទាំងនេះលក់ដាច់ច្រើនដោយអ្នកខ្លះទិញយកទៅប្រើប្រាស់ និងខ្លះទៀតទិញយកទៅធ្វើជាកាដូអនុស្សាវរីយ៍ជាដើម ដោយឡែកនៅរដូវភ្លៀងវិញ ការលក់ក៏មិនសូវជាដាច់ប៉ុន្មានដែរ។ នេះបើតាមការបញ្ជាក់ពីប្រភពខាងលើ។
អ្នកស្រីឱ្យដឹងផងដែរថា នៅតាមគ្រួសារនីមួយៗជំនាញនៃការចេះឆ្លាស់មិនដូចគ្នាទេ គ្រួសារខ្លះចេះធ្វើផ្តិល រូបផ្លែឈើ និងគ្រួសារខ្លះទៀតចេះធ្វើរូបសត្វ ។ អ្នកស្រី ម៉ារ៉ាឌី ថា៖«មួយគ្រួសារធ្វើផ្តិល មួយគ្រួសារទៀតធ្វើរូបផ្លែឈើ និងខ្លះទៀតធ្វើជារូបសត្វដំរី ឬ ត្រីអញ្ចឹងទៅ» ។
ប្រធានសមាគមសិប្បកម្មភូមិចម្លាក់ប្រាក់ អ្នកស្រីដេន ម៉ាស់ ក៏ឱ្យ ដឹងស្រដៀងគ្នានេះដែរពីការប្រកបរបបជាងទងរបស់អ្នកស្រុកកំពង់លួង អ្នកស្រីថ្លែងថា ប្រជាពលរដ្ឋស្ទើរតែគ្រប់គ្រួសារនៅភូមិពោធិ៍តូចនាំគ្នាប្រកបមុខរបបធ្វើជាជាងប្រាក់នេះតាំងពីយូរយានណាស់មកហើយ ដែលវត្ថុធាតុដើមយកផលិតគ្រឿងប្រាក់ទាំងនេះគឺមាននៅក្នុងទីផ្សារនិងប្រមូលទិញពីអ្នកលក់អេដចាយ។
អ្នកស្រី ដេន ម៉ាស់ មានប្រសាសន៍ថា ៖«ភាគច្រើនគេទិញពីអេដចាយមក អាខ្សែភ្លើងអី លួសខ្សែភ្លើងកាចេរកាចាស់អីហ្នឹង គេយកមករំលាយចាក់កិលហើយគេមានរោងម៉ាស៊ីនមួយនៅក្នុងភូមិសម្រាប់ស្លលក់ឱ្យយើង»។
អ្នកស្រីបន្ថែមទៀតថាសម្រាប់ការផ្គត់ផ្គង់ទៅកាន់ទីផ្សារគឺមិនទាន់បានគ្រប់គ្រាន់នៅឡើយនុះទេដោយសារសិប្បកម្មនេះធ្វើជាលក្ខណៈគ្រួសារ និងធ្វើដោយដៃ។ ទាក់ទងទៅប្រាក់ចំណូលសម្រាប់ដែលចេះជំនាញនេះ អ្នកស្រីថ្លែងដូច្នេះថា៖«សម្រាប់អ្នកដែលចេះតំឡើងជារូប ក្នុងមួយខែមនុស្សម្នាក់អាចរកចំណូលបានពី ១០០ ទៅ ២០០ដុល្លារអាមេរិក ចំណែកអ្នកចេះឆ្លាស់អាចរកចំណូលខ្ពស់បំផុតត្រឹម ១០០ដុល្លារក្នុងមួយខែ ប៉ុន្តែអ្នកដែលចេះឆ្លាស់ស្អាតមែនទែនទើបគេទទួលបានប្រាក់ចំណូលច្រើនជានេះ»។
អ្នកស្រី ដេន ម៉ាស់ ក្រៅពីធ្វើជាអ្នកតម្លើងគ្រឿងប្រាក់ អ្នកស្រីក៏ជាឈ្មួញកណ្ដាលផងដែរ ដែលក្នុងមួយខែអ្នកស្រីអាចរកចំណូលបានរាប់ពាន់ដុល្លារពីការលក់គ្រឿងប្រាក់ទាំងនេះ៕
0 comments:
Post a Comment